MatriXmethode en de vroedmeesterpad.

Als een stokstaart(je) stond ik stil met verschrikte Bambi ogen toen ik de vroedmeesterpad slippend over het parket in mijn woonkamer een weg zag zoeken. Het kippenvel stond me huizenhoog en mijn hart bonsde bijna mijn borstkas uit. Hij werd verwijderd uit de woonkamer. Toen ik twee dagen later in de hal op iets stapte .. bleek dat bij nader onderzoek een klein vroedmeesterpadje..! ieuwww Die had ik dus dood getrapt.
Ondanks alle sussende opmerkingen van hen die er verstand van zeiden te hebben, blijft dat beest dus niet alleen  in de tuin maar wilde zelfs mijn huis ontdekken.. Ik deelde deze afschuwelijke ervaring met iedereen die het wilde of moest horen.

Maar de redding was nabij, Paula een goeie vriendin zei: “Nu is het tijd voor De MatriXmethode” (Een gesprekstechniek om emoties te scheiden van de realiteit) en zij kan het weten, dat dit deze methode helpt.  
Gesteund door haar stapte ik over mijn schroom heen “van niet nodig, tot zo erg is het toch niet?” en maakte een afspraak bij haar thuis om niet alleen bij te kletsen, maar ook om samen aan het werk te gaan: De angst van de vroedmeesterpad weg te maken.
Ik ken Paula sinds 1979 toen we de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige gingen volgen. Zij werkt tegenwoordig in een paar huisartspraktijken als POH-GGZ en kan patiënten indien nodig de MatriXmethode aanbieden.

De MatriXmethode is effectief. kortdurend en helpend. Mooier kan het niet!

Na de toegepaste MatriXmethode ben ik nu in staat om het geluid te lokaliseren van de vroedmeesterpad .. en zo nodig hulp in te roepen om dat beest in de sloot voor ons huis te laten deponeren. Ook deze methode lijkt te helpen.

Mijn emotie is weg van het beeld: De vroedmeesterpad en ik kan dit zonder hartkloppingen typen. Raar maar waar en hartstikke fijn. Deze zomer..hoorde ik ze nog wel maar kon genieten van ons stekkie en van de zonnestralen en lavendelgeuren.

Toen ik Paula vroeg naar een voorbeeld uit de praktijk, stuurde zij mij onderstaande: 
Op het spreekuur kwam een cliënt met een nare ervaring. Een dierbare, dichtbij in de familie moest worden gereanimeerd en werd door de cliënt zelf ingang gezet. 112 werd gebeld en kwam gelukkig snel genoeg om de reanimatie over te nemen en gelukkig heeft het gezinslid het gered. Na de revalidatie die volgde ging het goed met de *patiënt. 

Maar *mijn cliënt bleef last houden van het beeld. Dat! ene plaatje, dat specifieke moment. Dat hebben we aangepakt, de nare beleving is eraf. Het is ‘gewoon’ gebeurd maar zonder die extreme pijn. Fantastisch toch? 


Voor werkenden in deze tak van zorg is er de mogelijkheid tot het volgen van een cursus. >> LINK <<  

Vrijheid op vier wielen.

Als contrast op een zwarte auto zijn de witte littekens van winkelkarretjes en fietssturen en trappers zichtbaar .. een echte stadse auto! Een auto waar ik elke dag blij van werd. Schaterlachen, tranen met tuiten, keihard meezingen met de ramen open, roken; Het kon allemaal in mijn Black Pearl Ford Fusion. Mijn derde auto en tweede auto in een druk gezin. Mijn eerste éigen auto, een donkere blauwe Nissan Micra werd 18 jaar oud achtergelaten met een kapotte startmotor en gat in het chassis en ingeruild voor een Toyota Starlet. Toen beide kinderen met steeds langere benen en gitaren niet meer in die auto pasten kwamen we in de Ford garage een goeie inruil prijs overeen. Continue Reading “Vrijheid op vier wielen.”

LINDA. laat FSHD vrouwen stralen.

Vijftien jaar bestaat LINDA. en ben ik zichtbaar in Koningsblauw met vijf jonge, prachtige, krachtige vrouwen met hun pittige levensverhalen! Wat zijn ze mooi!

Communiceren blijft lastig zonder glimlach.

LINDA geeft terecht de spierziekte FSHD een gezicht in haar jubileumnummer. En dat ik mezelf zo kwetsbaar laat zien had ik nooit kunnen bedenken.

Mijn interview
Continue Reading “LINDA. laat FSHD vrouwen stralen.”

LINDA. geeft een gezicht aan FSHD

LINDA. magazine heeft een vaste rubriek: De portrettengalerij. Voor het jubileumnummer nr. 171 zou LINDA. het blad bestaat deze week vijftien jaar, graag 6 dames met -zichtbaar in het gezicht- FSHD willen portretteren. Wie wil? Het biedt -naast een mooie foto van jezelf- opnieuw de kans om meer aandacht en begrip (!) te vragen voor FSHD en de sociaal maatschappelijke gevolgen van FSHD voor patiënten.

Op dit verzoek reageerde ik spontaan en hoorde Continue Reading “LINDA. geeft een gezicht aan FSHD”

Paniek, pijn, progressie, stilstand

Wat als mijn handen en armen het niet meer gaan doen? dat is een vraag die af en toe door mijn hoofd schiet. En dan voel ik me weer gehaast. NU kan ik het nog en dan moet ik  het ook maar doen! ja toch?! Dit was mijn antwoord op een vraag ‘Hoe zie jij je toekomst?’ alweer tien jaar geleden gesteld tijdens mijn revalidatie in het UMCU.

Een spierziekte hebben is lastig, zeker als er door gezonde spieren minder kan worden gecompenseerd om het lichaam overeind te houden en ook nog het verval van de ouderdom zich heeft ingezet. Een langzaam progressieve spierziekte hebben waar nog geen behandeling voor is, is best rottig. Continue Reading “Paniek, pijn, progressie, stilstand”