Vader 1920/1979

mijn vader, rijksamtenaar, kanker, groenten, op schoot, pijp roken, liefde, houden van, seventies, ziekte K. blog, mijn vader

16 september 1920 – 18 november 1979.
59 jaar en twee maanden oud.

Na een ziekbed van 6 weken overleed mijn vader aan kanker; Pancreas Kopcarcinoom / Alvleesklier Kanker en dit werd in de seventies heel zachtjes uitgesproken; “de ziekte K”  en doordat zijn diagnose zo werd uitgesproken leek het wel of het een besmettelijke was …

Was het zijn eigen schuld dat hij deze ziekte K. kreeg?
Werd zijn ziekte erger als je het hardop uitsprak?
Wat zou er gebeuren als je kanker voluit zou uitspreken?
De vuile was buiten hangen?
Taboe doorbreken?
Dat het ook slecht met je kon gaan?
Sterfelijkheid?

Wie het weet mag het zeggen?

Het waren onderwerpen die toen, in the seventies, niet werden besproken. De diagnose K. werd gesteld vanwege het bloedbeeld, pijn, de kleur en geur en de klachten. Dat je dood aan K. ging was duidelijk in die tijd.

Mijn vader die nooit ziek was veranderde naar een vader die veel pijn had en het ziekenhuis niet meer uit kwam. Zijn huid veranderde naar een gele huidskleur vanwege zijn leverstoornis. Pijnstilling was toen de enige behandelvorm voor de ziekte K.

Mijn vader die we na zijn eerste bezoek aan de huisarts en opname in het ziekenhuis 6 weken later hebben begraven.

Mijn vader was een hard werkende man, die verhuisde vanuit Drenthe naar de Smog van Vlaardingen om te gaan werken als Douane ambtenaar.
Overdag zei mijn moeder vaak: “Ssst, je vader slaapt” als hij in de nacht had gewerkt vanwege de onregelmatige diensten die bij zijn werk hoorde.
Mijn vader droeg voor zijn werk een uniform, dat vond ik wel heel stoer.
Mijn vader rookte pijp of sigaar, zo’n vader had niet iedereen.
Mijn vader die ik Drents hoorde praten aan de telefoon met familie en als we op vakantie in Drente waren.
Mijn vader die in een mooi, krachtig handschrift Ambtenaar der ‘s Rijksbelastingen opschreef, als hij zijn beroep in moest vullen.

Dat wij meer kansen en mogelijkheden kregen dan zij in hun jeugd, en gebruik die kansen dan ook, werd ons vaak verteld.
Wij moesten het beter krijgen dan zij, mijn ouders, het hadden gehad. Beter is financieel en je kansen zien en pakken. Dat is gelukt!

De levensregels;
“Behandel een ander zoals je zelf behandeld wil worden”

“Heb nooit spijt van wat je hebt gekozen”
“Je hebt de beslissing gemaakt met het bewustzijn van dat moment

s avonds een man, ‘s ochtends een man”
“niet klagen maar dragen.”

Bedankt Pap!

Mijn vader was vaak op zijn volkstuin te vinden en wij groeiden op met andijvie, andijvie en nog eens andijvie, sperziebonen, eigen aardappels, bieten etc. In zijn broekzak zat standaard een snijmes, een touwtje, een zakdoek en steentjes en rommeltjes. Wij aten in die tijd al onbespoten groenten!
Mijn vader hield van de grond en alles wat eruit groeide en bloeide.
Mijn vader hield van mijn moeder
Mijn vader hield van zijn dochters, van ons ….!
Mijn vader die de 2e wereldoorlog meemaakte en in 1949 met mijn moeder trouwde.
Mijn vader beleefde meer dan genoeg in de oorlog, maar sprak daar met ons niet over.
Mijn vader die ons elke vakantie meenam naar *zijn Drenthe en ons allen de liefde voor *zijn land meegaf!

Nog steeds word ik blij als ik het provinciebordje Drenthe passeer en heb meteen een vakantiegevoel.

Mijn vader kwam ik bij het ochtendkrieken tegen op de fiets richting het zwembad vlakbij mijn middelbareschool. Vrijwillig voorschools zwemmen!
Mijn vader fietste vanuit zijn nachtdienst vanaf de pont naar huis, op weg naar zijn bed .. dat vonden wij beiden heel leuk!

Hoi Pap!

Mijn vader vertelde bij zijn opname in het Holy-ziekenhuis aan iedereen die het maar wilde horen, dat hij trots op mij was dat ik ook verpleegkundige ging worden. Was mijn droom, ook de droom van mijn vader?

Mijn vader die trots en zuinig was op zijn vier dochters. Op zijn eigen wijze en op zijn manier!

Mijn vader vierde zijn 59e verjaardag en ik zat nog steeds blij bij hem op schoot, twee maanden voor zijn dood.

Mijn vader was een man van weinig woorden en zo werd zijn overlijden via een sobere kaart aangekondigd.
Mijn vader wilde geen grafsteen.
Mijn vader wilde wel een stoeptegel met alleen zijn naam erop.
Mijn vader werd begraven in een gemeenschappelijk graf.

Mijn vaders graf bestaat niet meer!
Dag Pap!

image

18 comments

  1. Wat mooi omschreven! Zo herkenbaar ook het tijdsbeeld. Ook het heel zachtjes, soms zelfs stiekem met een wijsvinger voor de mond, uitgesproken woordje K. Maar wel een meedogenloze ziekte met een grote hoofdletter K. Wat heerlijk nog op schoot op die leeftijd … dan heb je pas een heel hechte band!

  2. Wat mooi Marjanne! Jouw woorden, liefde en warmte stralen tijdens het lezen.
    Hartverwarmend verwoord.
    Jouw stoere vader, heel bijzonder en erg dat je hem al zo vroeg hebt moeten missen. Veel te jong!
    Mooie herinneringen en veel is herkenbaar voor mij.
    Een goede vader/dochter band.
    Koester die mooie herinneringen maar dat doe jij <3
    Liefs

  3. Lieve Marjanne, wat een liefdevol verhaal. Prachtig. En helemaal waar. Gelukkig kunnen wij nu wel over alles praten wat ons bezig houdt. Maar wat het aller belangrijkste was en is dat je ouders trots op je zijn en van je houden zoals je bent. 😙

  4. Mooi schrijf je dat Marianne, 30 jaar geleden noemde ze dat inderdaad de K ziekte.Maar je vader is dus vrij snel overleden en nu overlijden mensen nog aan alvleesklierkanker.Mijn broer is in 2012 ook daaraan overleden.Je schrijft vol liefde over je vader en dat is mooi en het blijft een liefdevolle herinnering aan hem.Fijn om dat te lezen !

Laat een reactie achter bij Marjanne Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.