Trouwdag

Op 16 december 1980 zei ik hartstochtelijk ‘JA’. Hij zei ‘JA’. We gaan met elkaar meelopen, we zijn op en naast elkaar. Was die dag een leuke dag! De toekomst samen aangaan. Vol vertrouwen in elkaar en met elkaar tachtig worden. Delen.

‘JA’ zeggen om een reden te hebben om naar huis te gaan, naar elkaar uit te kijken, elkaar te verrassen en vooral, een toekomst samen te zien. Zo leuk om te merken, dat iemand anders naar je uitkijkt. Zo fijn te beseffen dat je er toe doet!

Dat dit huwelijk zo lang zou duren, hadden we toen niet voor mogelijk gehouden en velen om ons heen ook niet. Wij verbazen ons nog regelmatig daarover.. Wij samen? JA!

Vijfentwintig jaar getrouwd , dan ben je oud en dat waren in 1973 mijn opa en oma die vijftig jaar waren getrouwd.
Dertig jaar getrouwd vierden mijn ouders in juni en mijn pa overleed in november in 1979.
Mijn schoonouders vierden in 2014 hun zestigste trouwdag … en drie maanden later overleed schoonmoeder.
Wij zijn onderweg, want samen zijn, is niet elke dag, dus 365 dagen x 36 jaar ………. vul maar in.

Ons samen zijn werd een heus gezin! Trots op onze twee prachtige, lieve, hartelijke, slimme, mooie kinderen!

De geniet momenten weten we nog, we herhalen ze vaak tegen elkaar… Die momenten/dagen waarvan je zegt, “dit is er een met een gouden rand..” Het hoeft trouwens niet perse goud te zijn wat er blinkt, parels zijn ook altijd goed.
Het is  het verleden, de verbinding, de kinderen, de gesprekken, de muzikale belevenis, de keuzes. Het zijn de spelletjes die worden gespeeld, die je soms wint en een andere keer weer verliest… Samen leven is geen Wellus Nietus spelletje.

Herinneringen veranderen in de daarbij horende kleuren. Het zelf doen, zelf je fouten maken en ze ook oplossen indien dat mogelijk is en met hulp kan er veel meer dan je zelf kan bedenken en al met al doe je het nog steeds zelf.

Reik een uitgestoken hand, maar zie ook de uitgestoken hand! Die hand is soms zo dichtbij.

Als voorbereiding op die huwelijksdag in december 1980:

  • Lieten we wit gouden ringen maken bij Sieralex, Leiden.
  • Gingen we om 11.50 uur op de valreep 16 juli in ondertrouw en daarna met de trein naar Utrecht. Voor de 1e x lunchen, bij Floris IV aan de Oude gracht.
  • Werd mijn droomjurk gekocht bij *De Duif in Den Haag, waarvan mijn mams in 1987 de wiegbekleding maakte.
  • Voor Frans werd er een pak gekocht bij *The Saint in de Haarlemmerstraat, Leiden (ja die.. ).
  • We speelden Risk de avond voor ons trouwen en rookten de kamer blauw.
  • We verzamelden en dronken koffie en thee in t Emilie Knapperthof 17 in Leiden, daar stond het snel blauw van de rook, waar we net een maand woonden, een twee kamer woning met lichtblauwe katoenen vloerbedekking.
  • Mijn haar was ingevlochten door *Van Bellen, De Kapper van Leiden.
  • Frans stond in z’n eentje in de douche/washok zich mooi te maken en mijn mams en zus kleedden mij aan.
  • De foto’s werden gemaakt bij Kasteel Oud Poelgeest, Oegstgeest (door *Martin Ken).
  • In het gemeentehuis in Leiderdorp werden we officieel een echtpaar, een 8 mm. film is op dvd gezet, nog zonder geluid.
  • Op weg naar de kerk in Zoeterwoude stond de brug open en het vrouwenkoor moest de kinderen van school halen ( het werd een korte oecumenische dienst).
  • Het Haagsche Schouw was als receptie en dinerruimte uitgezocht in Leiden. Bij aankomst werd ons verteld dat de feestzaal werd verbouwd en werden we gemoffeld aan de overkant van de straat in het rommelhok, ook onze huisfotograaf had het af laten weten.
    Het werd toch een leuk feessie met familie, vrienden en collega’s. Gelukkig hadden we onze eigen muziek, magnat geluidboxen en installatie mee, dat maakte veel goed!
  • Bij het diner zaten we op de bovenzaal en struikelde een horeca jongen met een blad vol varkenshaasjes op de trap, er liep een collega achter hem.. (u heeft beeld, ja, dat klopt)
  • Terug naar huis, enveloppen tellen met de inhoud  

Dat niet iedereen in 1980 een auto had, google maps bestond nog bij lange na niet, bleek meerijden met elkaar wel handig, vooral met deze route. Wij  lieten ons rokend, met de trouwjurk opschoot rondrijden door zo’n mooie grijze van de fa. De Jong. Wij kochten onze eerste auto in 1983.

En ik bleef mijn eigen naam gebruiken! en werd daags erna erop gewezen; ‘je mag nu Hoogland zeggen als je de telefoon opneemt’. Dat wilde ik helemaal niet, zo heet ik helemaal niet. In de randstad bleek deze keuze zelfs ongewoon..  Ik kon niet anders. Zo raar om te zeggen; Marjanne Hoogland. ‘De vrouw van’.
Alleen de belastingdienst paste het aan, daar bleef ik heel lang mevr. M. Hoogland-Weggemans.

“Voel je gesteund door de mensen om je heen die je lief hebben, die er voor je zijn. Ga de weg die voor jou goed voelt … en waar jij blij van wordt. Dat kon ik in the eighties wel zo voelen en nog niet zo verwoorden, maar nu wel .

Verder gaan in je toekomst betekent niet altijd over asfalt rijden in een rechte weg naar het zonnige zuiden.

Ga nooit weg zonder te groeten en sluit de dag af met een kus.

 

6 comments

  1. Van harte gefeliciteerd!
    Wat fijn dat jullie het met elkaar nog steeds over de genietmomenten kunnen hebben.
    Ik hoop dat jullie je nog steeds gesteund voelen door de mensen om je heen.
    En, nee, de weg is nooit recht, zolang de weg die je volgt inderdaad maar goed voelt.
    Geweldig die foto’s! Doen me aan mijn eigen trouwdag denken, ook alweer 35 jaar geleden.

    Lieve groet,
    Elly ❤

    1. lieve Elly,
      ‘O ja, jullie 35 jaar’ ♥ en Op naar de zesendertig!

      Die foto’s blijven toch wel grappig, elk jaar kijk ik erin en zei steeds andere dingen en mensen die er niet meer zijn.

  2. Gefeliciteerd Marjanne…een kwestie van volhouden dus…van genieten en af en toe even flink slikken…op naar jullie 45 jaar, dat wordt een makkie! Fijne avond nog!

  3. Gefeliciteerd samen ❤

    De belastingdienst was zo ongeveer de 1e instantie, die alleen mijn eigen naam gebruikte.
    Nav gedoe op het werk, met iemand die zei dat mijn man’s naam op míjn loonstrookje hoorde, heb ik ze gebeld.
    Zij verzekerden mij dat dat nérgens nodig is. (Ik kreeg excuses van de chef van de bewuste man) Man erg boos 🙄

    Zijn nu 41 jaar getrouwd en was toen idd niet gebruikelijk, maar het kan dus wel gewoon.

    1. Dank je voor ♥

      Dat je dit soort dingen nog weet na 41 jaar, geeft meteen aan dat het anders was dan men gewoon was, grappig.

      Om me heen zie ik toch erg veel dames die weer mans naam gebruiken na het JA woord, bijzonder!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.