Lock en naaimachine

De weg naar een oude hobby nieuw leven inblazen, kost wat. maar ik heb er zinin. Opgegroeid in een gezin met een moeder die kunstenaar was met naald en draad. De zware groene elektrische Singer naaimachine, werd volop gebruikt toen wij klein waren, met alleen een stiksteek in grote verstelbaar. De lappen stof kocht ze van de rol op de markt in Vlaardingen en dan maakte ze voor ons drie x dezelfde jurk, met roesjes, strikjes, kopmouwtjes etc. De bijhorende kniekousen werden door haar handen gebreid. Elk draadje en stukje stof werd benut. Met de vleug mee kijken, geen kromme naden en meer stof nodig bij een streep- of geruite stof, want dat moet wel netjes doorlopen bij de naden. Ook quilten met de hand en haakwerk beheerste ze, en wat niet? Doordat de kwaliteit van haar ogen achteruit ging en haar schouders dit handwerk niet meer aankonden, stopte ze met deze vaardigheden. Haar naaimandje stond altijd naast haar stoel, dat hoorde zo bij haar.

In mijn jeugd stond de naaimachine bijna elke dag op tafel en wij konden het ook leren van haar, maar zij deed het zo goed. Waarom zouden we dat gaan doen? Zij deed het zoveel beter en sneller en mooier. Voor de kleinkinderen maakte ze ook veel kleding en mijn edele, ongeduldige pogingen om iets te maken, werden vaak door haar afgemaakt of ze wist een praktische oplossing om het een geheel te laten worden.
Als de naaimachine niet op tafel stond, dan stond tie op de grond op houten blokjes, niet rechtstreeks op de betonnen vloer want dat was niet goed voor de motor etc. Het blijkt één van de trucs voor levenslang behoud van je naaimachine. Haar raad opvolgen van één druppel olie per jaar en het juiste garen gebruiken is het behoud van je machine” heb ik ook ter harte genomen. Mijn eerste naaimachine kocht ik bij V&D in Leiden, lang voor de circusweken van V&D populair werden. In 1981 toen De Margriet en De Knip een cursusaanbod deden stapte ik bij een vriendin met een auto de wondere wereld van zelf kleding maken in. Met de naaimachines op de achterbank reden we naar de naaicursus in Leiderdorp. Daar leerden we de basis, dat bleek handig voor mij. En begin jaren negentig, met mijn moeder als back-up, maakte ik ook kleding voor de kinderen. De V&D machine was ondertussen ingeruild voor een Pfaff naaimachine.

Ik heb me aangemeld bij de FB groep ‘zelf kleding maken, ter inspiratie. Halverwege januari kwam de vraag in deze groep of er belangstelling was voor een Lock-Covermachine huiswerkgroep. Dit is mijn kans en ik ging er eens voor zitten, huiswerk op afstand en 1x per 14 dagen een opdracht. Voor 4 febr. opdracht 1 af zijn. Ik bedacht, als ik het nu niet doe, dan lukt het nooit meer. Go!

Door de last die ik een paar jaar had van de oogziekte Serosa en daarna weer ziek werd, kreeg ik weer hele andere prioriteiten en zorgen op mijn levenspad. Zo bleef de Lock machine weer in de originele doos en een onderwerp van gesprek. Jaren had ik het erover; “Je zal toch maar zo’n machine hebben en er mee om kunnen gaan en ook nog iets kunnen maken” zie het maar als voorpret  wat de aankoop van deze machine heeft gebracht. De gedachte eraan verlamde me ook, zeker na het zien van het in het najaar aangeschafte lockmachine boek. Volgens  de juf. van de FB groep het beste boek, ondanks dat het naaiwerk op de kaft Niet goed is gedaan.

Met deze huiswerk opdrachten moet ik deze droom maar eens gaan omzetten tot werkelijkheid. Geen ontkomen aan, met een zachte stok achter de deur en stap voor stap ga ik de machine leren kennen en hopelijk mijn eigen aangepaste kleding maken. Het via-via netwerk werkte en ik vond iemand die me heel geduldig heeft geholpen met mijn overlock machine en waar ik heel zuinig op was geweest, want deze was nog nooit gebruikt. En zij wees mij de weg naar de naaimachinewinkel in Nieuwegein. Daar bleek het snijmes niet goed te staan en het dus uiteindelijk niet te doen. Als inruil kreeg ik meer dan ik er zelf in 2009 voor had betaald
Natuurlijk heb ik me toen de Ferrari onder de naaimachines aan laten praten: De Bernina L450 staat nu te glimmen in mijn woonkamer. Ik ben er blij mee en ga kilometers maken …. Ook weet ik nu waar je stoffen, naaigaren etc. kunt kopen, want de lapjesmarkt op zaterdagochtend in Utrecht is fysiek voor mij niet te doen.

Mijn eerste huiswerk opdracht is gemaakt en goed gekeurd.

Bij de zoektocht in huis naar verschillende soorten stof belandde ik in de Oja momenten en hoorde mijn moeder; “nooit een passend stuk stof weggooien, voor je weet maar nooit”. Daar heb ik wat aan, ook nu. Het inrijgen van het garen van de oude machine en de Bernina is een wereld van verschil, maar ik kan het nu bij allebei, door de hulp van velen op de Facebook groep: Saskia’s Lock en Covermachine.
Inrijgen; Eerst de derde, dan de vierde, dan de tweede en dan pas de eerste.. de laatste zijn de onderdraad ;-)

Mijn weg om tot een passend kledingstuk te komen is onder handbereik, want ik ga ook nog fysiek op naailes met mijn lockmachine op de achterbank en deze keer zonder vriendin, in mijn eigen auto naar een mevrouw die het heel goed kan.

Kom maar op met die huiswerkopdrachten in de Facebook groep. Ik zie het als een kans en mogelijkheid om mijn vaardige handen andere dingen te laten doen.

 

Tussen nu en niets

“Ik weet niet hoe, of en waar de dagen van morgen zich zullen afspelen.
Ik leef tussen nu en niets.
Infremor et Emergo. Ik grom en kom boven. Tussen nu en niets.

Dit is de eerste zin van het mooie project van Stephanie Freij welke ik van harte ondersteun. Natuurlijk is er achtergrond info, ik leerde haar kennen via het forum van Spierziekten Nederland en wat voor haar al gewoon was, daar deelde ik mondjesmaat mijn vragen en antwoorden. Op twitter vonden we ook elkaar en delen elkaars muzieksmaak op een Spotify:
The Friendly Toast en die lijst kan je volgen, we voegen regelmatig nieuwe muziek toe.
We zagen elkaar in maart 2015 bij James Taylor in Carré. Ik boven en zij benee.
Belangeloos schonk ze haar boek en cd voor de fundraising voor meer onderzoek naar FSHD terwijl zij nog steeds niet weet welke spierziekte haar arbeidsongeschikt maakte. Stephanie deelt veel: kunst, kennis, humor en relativeren. Zorgzaam deelt ze rozen en haar liefde voor Hummer haar hond.
En dat ze teksten kan schrijven die raken, kan je lezen op haar blog. Natuurlijk steun ik haar ondernemingsdrift, en door bekendheid te geven aan haar project en ook jij kunt haar steunen.. niet zo maar geld geven, je krijgt er wat voor terug.. << een link naar haar winkel >>> wat is Crowdfunding

Stephanie: “Ik wil een boek uitgeven. Ik wil je meenemen naar een wereld tussen nu en niets, de gedachten in mijn hoofd, de kamers van mijn hart en de straten van Tilburg. Ik wil mijn -soms wat bizarre- leven met onverwachte wendingen graag met je delen. En daarvoor heb ik jouw hulp nodig”. Lees verder …….

 

Neem hier alvast een kijkje en krijg een beetje een indruk van het boek straks  

Er gaat niets boven Bowie

Sneeuw hadden we onderweg naar de expositie van David Bowie. Die tentoonstelling in het gemeente museum bezoeken, was het doel in het eerste weekend in maart en Groningen schijnt een leuke stad te zijn. Maar hoe kom je erin, als je niet met de trein bent? We bleven rijden en er ontstonden heftige discussies in de auto.. , want we hadden geen goede route beschrijving van het hotel gekregen. Met nog twee andere auto’s bleven we rondjes achter elkaar aan rijden. Uiteindelijk belde ik het hotel, met de auto halverwege op de stoep geparkeerd en het meisje aan de telefoon vroeg waar we stonden en vertelde hoe we moesten rijden.
Dan moet je je routeplanner en eigenwijzigheid uitzetten en luisteren naar de opdracht, zo kom je nog eens ergens!

We moesten parkeren in een smal straatje voor een dichte garagedeur en iets verder op was het hotel, vlakbij de Martinitoren en midden in het centrum. Vanwege het weer, regen en ook koud, waren we snel klaar in Groningen.
Het Hotel waar we de nacht zouden doorbrengen, bestaat sinds de 12e eeuw en is sinds die tijd niet meer schoongemaakt; Zelfs je hond zou je niet tegen de plinten laten piesen bij de entree.
Ja, ik zie dat nou eenmaal, omdat ik altijd kijk waar ik mijn voeten neerzet. Het hotel is niet rolstoel vriendelijk, dat was mij verteld, maar wel in het centrum en vlakbij het Gemeentemuseum en dat was het uitgangspunt.Hotel rozen treurig

De verdroogde bos bloemen die op de balie stond bij binnenkomst in het hotel paste blijkbaar bij het oude gebouw, want de volgende dag stonden ze er nog steeds. De gastvrouwen/heren blijken een andere serviceverlening te geven dan ik verwachtte. Een vriendelijke jonge dame gaf me de sleutel en zei: “u heeft kamer 332, een mooie suite..” Ik vroeg haar “En nu” Ze moest erom lachen en reageerde adequaat: ‘ik loop even met u mee, want u moet ook nog naar buiten, door de tuin, maar er is een afdak.” Daar wees ze ons de lift in het bijgebouw. Ze keek nog een keer op de sleutel en stuurde de lift naar de tweede verdieping.. Leuk hoor, maar .. daar was die kamer niet, zucht. Uiteindelijk vonden we de deur van onze suite.. met bad en een douche en een groot bed en een zitje!

De keuze was snel gemaakt bij de reservering: of in een bed van 1.40/2.00 of 2.00/2.20 meter. Alhoewel de knusheid van die seventies afmetingen leuke herinneringen naar boven bracht, maar toen waren wij veel jonger en kleiner.
De vraag is, kan je nou ook lekker slapen op dit grote matras? Nou nee, we lagen in een kuil of lag er een dijk tussen ons in? We zeurden heerlijk door, deze kamer leende zich ervoor. Om half vier ’s nachts werd ik wakker en dacht ik veel na.

De info die ik van de MDL-arts per telefoon ‘s middags had gekregen, spookte door mijn hoofd. Ik had zijn opmerkingen en vragen in mijn hoofd geparkeerd. Na dit weekend weer zorgen maken, nu loslaten dat was mijn mantra.

Ik maakte me zelfs druk over onze auto, stond tie wel goed geparkeerd of was tie misschien wel weggesleept?

Denken, midden in de nacht? Je hebt er niks aan!

Rond dat tijdstip kwam ik tot de ijskoude ontdekking dat de witte marmeren vloer in dit Groningse Hotel geen vloerverwarming bleek te hebben. Er was wel een streepje warmte voelbaar va. de kledingkast, zonder hangertjes, tot aan de eerste wastafel. Dat er geen slofjes aanwezig zijn, staat helaas niet in de folder of op de site.hotel kraan

Nog voor het slapen gaan konden we televisie kijken, op een tv waar we in de tachtiger jaren super blij mee zouden zijn geweest, nog voor het breedbeeld tijdperk en niet op wieltjes. Beiden in het bezit van een bril ook voor veraf kijken, keken we naar de laatste aflevering van de serie *Versailles, een prachtig kostuumdrama over Lodewijk 14e, vanaf dat grote matras.  

De watertemperatuur van de douche instellen bleek zonder bril een lastige handeling, al was het allemaal goud wat er blonk in die badkamer. De mooiste gouden kranen die er ooit te koop waren in Groningen en omstreken, kan je in die suite bewonderen. Het bleek een koude douche.

Het hotel bleek trouwens helemaal niet dichtbij het museum te zijn en zo kennen we nu alle niet in te rijden straten in Groningen en weten we ook dat je over een fietspad met een auto kunt rijden. Het ontbijt vond plaats in een ruimte die mij deed denken aan mijn Drentse jeugdvakanties. De lampjes, de kleuren die ook bij mijn opa in de boerderij hingen, kwamen als herinnering naar boven. Op de schraag van sommige tafels lag zoveel stof dat je je naam erin kon schrijven. En nee, dat heb ik niet gedaan. De vergane glorie van dat hotel staat niet in verhouding van de prijs voor 1 nacht, dat terzijde. Daarin tegen was het ontbijt goed verzorgd.

BOWIE Time Cover

Tentoonstelling Toen David Bowie op 10 januari 2016 overleed bleek de belangstelling voor de expositie over het leven van Bowie overweldigend. Het gemeentemuseum in Groningen kon gelukkig de tentoonstelling verlengen tot 10 april, wel van te voren je tijdslot bespreken. De tentoonstelling gaat daarna naar Japan en misschien komt tie ooit nog in het museum terug? Dat zou tof zijn! want echt voor herhaling vatbaar. Wat een pracht expositie – onze jeugd – en wat hebben we genoten van de muzikaliteit van Bowie door ons leven heen gevlochten. Met een koptelefoon op onze oren belandden we elke keer in een andere levensfase van de meester en dus van ons zelf. Wat onhandig liep ik met een rollator door de relatief donkere ruimtes, maar vanwege de drukte bij de expositie bleek dit weer het handigste hulpmiddel. Ik kon af en toe gaan zitten en mijn eigen tempo bepalen en de films zien.
Het tijdsbeeld, waarin wij zijn groot gebracht trok aan ons voorbij.

De muziek, de kleding, de haarstijl die Bowie veranderde en wij veranderden in het tijdsbeeld mee. Toen we tieners waren liep David ons leven binnen, met verwondering genoten we van zijn creatieve brein. Hij wandelde, als een vriend, ons leven in en uit. Bowie Poster

Bij het after-biertje proosten we Bowie en op ons leven en op de muzzziek!