Wild Wild Country

Nog steeds ben ik zwaar onder de indruk van de docu over Bhagwan en zijn volgelingen. Wat liefde leek werd een thriller. De teloorgang van hoop.

Tussen de afleveringen door heb ik mijn nieuwsgierigheid bedwongen om op Wikipedia te gaan kijken; ‘hoe zat het ook alweer’ pas na de zesde aflevering.. Ondertussen ging ik wel in mijn eigen brein opzoek; Hoe zat het ook al weer bij mezelf in die jaren tachtig? Wat wist ik en vond ik daar nou van, over Bhagwan en een sekte. Een vriend ging naar India. Bizar.

De docu is opgebouwd uit interviews en goed knip- en plakwerk, met originele beelden van toen en opgenomen in een langzaam jaren tachtig tempo, wat eerst leek te storen. Later in de docu ging het voor mijn hersenen soms nog te snel om de informatie te verwerken. Na elke aflevering, die een uur duurt, bleef ik verbaasd en vol respect voor hen die hun verhaal vertellen over de rol naast Osho. .

‘Dare to be different!’

Ondertussen in Leiden
We waren het rood en groen is boerenfatsoen tijdperk net te boven, sowieso werd het straatbeeld in the 80s kleurrijker. De roze en rood gekleurde mensen op straat en van die witte kralen kettingen om hun nek, herkende je van verre.

Ik begreep niks van die ene vriend die Rasjneeshees werd. Hij kon toch goed nadenken en ik zei dat kinderlijk naïef tegen hem.
Toen hij vroeg of ik met hem meeging naar India, wilde ik weten waarom: “Liefde, het is liefde, dat is het Marjan!’ Dat zal wel dacht ik, wat wist ik over liefde, maar ik ging niet mee!

Worship als werkwoord pikte ik 1981 op uit een documentaire over de Rajneeshees, bij de VPRO op tv. Ging h’m gebruiken om mezelf aan te jagen als iets echt moest gebeuren, de gewone dagelijkse dingen doen, bed opmaken, boodschappen doen, toilet en badkamer schoonmaken.
Worshippen heeft mij geholpen om mijn verantwoordelijkheden op te pakken, doen wat er gedaan moet worden! Worship blijkt op google een goddelijke betekenis te hebben.

Nooit las ik een van de 600 titels die zijn uitgebracht door Bhagwan / Osho, als je de beelden ziet lijkt hij niets zelf te hebben geschreven, want wanneer dan?

Bhagwan lijkt wel de uitvinder van De grote zwarte contactlenzen ;-)

Een wijze les van toentertijd, seventies: “Laat je niet in Amsterdam – want daar gebeurde het – aanspreken door hen die anders waren gekleed dan jezelf.”  “Ga nooit zomaar huilen op straat, want je weet nooit ….van wie je een arm om je heen krijgt’ ‘Je ziet je familie nooit meer, je wordt uitgebuit en alles wat je verdient moet je afgeven’.
‘De weke van geest zijn het makkelijkst te slachtofferen’.

Mijn KIJKTip op Netflix “Wild Wild Country”
(https://www.netflix.com/title/80145240?source=applesearch)

Als je geen Netflix hebt, kan je wel gratis een maand kijken.. nee, ik heb geen aandelen ;-)

Hierbij Een mooi interview met Hasan oud sanyassin van Bhagwan in de Leeuwardercourant. 

Winter Bear Troost.

Troost geef je door.
Alleen hoe doe je dat als je vrienden je laten weten dat hun voldragen kleinzoon is geboren?

Still born.

Dit intens verdrietige nieuws raakte mij, raakte ons, omdat het hen zo raakt.

Het is hoorbaar aan de telefoon, te lezen in de mails, te zien in hun ogen; Opa en Oma zijn van Winter Bear.

♥ voor hun dappere zoon & schoondochter ♥

Opa / Grandpa schreef emotionele, treffende woorden over zijn verdriet en maakte samen met Coby Grant het prachtige nummer Winter Bear.   Continue Reading “Winter Bear Troost.”

True Love that’s a wonder

Hans Vermeulen is een muzikale held en op zeventig jarige leeftijd overleden. In 2005 trad hij op in Voorburg en koos als begeleidingsband Levy Joe, de band waar DeMan gitaar in speelde. Met Hans zijn muziek ben ik opgegroeid en zag hem optreden met The Sandy Coast in de jaren ’60. Een succesvolle muzikale samenwerking met Anita Meijer kwam tot stand en hij maakte prachtige liedjes. True Love That’s a wonder. 
Financieel berooid vertrok hij naar Thailand. Zijn muzikaliteit bleef!

‘Je hebt niet veel nodig’ … ‘een mooi uitzicht en muziek’.

Lees verder

In the seventies

Een reis door de tijd en nostalgie, toen alles echt niet beter was, kan je zien als je de link onderin deze blog aanklikt. Dat ik me het laatste jaar soms in de seventies waan is niet zo gek bij het zien van de interieur en woonprogramma’s. De groentekist zie ik voorbij komen als handig en gezellig. Praktisch is tie zeker wel en niet duur. De groentekist was een vast onderdeel in mijn veertig jaar wonen. Mijn eerste kistje kreeg de functie als nachtkastje, boekenkast en later bleken ze praktisch als keukenkast en als bijzettafel ook in de tuin. Ze kregen een kleur die hoorde bij de woontrend van die fase en plek waar ik woonde: bruin, geel, groen en zwart. Groentekistjes gemaakt van een dankbare houtsoort, want je hoefde niet eerst te schuren en grondverf hadden we nog niet van gehoord. Hop een krant eronder tegen de verfspatten en gaan .. verfrollers werden pas later uitgevonden. De rotanstoeltjes van plastic in het formaat van 50 jaar geleden zijn weer te koop. Dat snap ik nou niet, iedereen in NL is langer en breder geworden in die halve eeuw, waarom zijn die stoeltjes niet meegegroeid?

De hangplantjes, vingerplant, Yucca en stekjes ruilen, de gehaakte bloemen in een frame voor het raam zie ik in die programma’s terug. De zeventiger en tachtiger jaren, toen roken nog heel gewoon was, op je werk, in de bus, en in de trein met dat handige asbakje in de leuning. Nu wordt alles vintage genoemd en alle fases heb ik bewust meegekregen en ook aan meegedaan. Opgegroeid met koud zeil aan m’n voeten, donkerblauwe vloerbedekking in tegels in het ouderlijk huis, tot vloerbedekking van rietenmatten, lichtblauwe katoenen- / grijze vloerbedekking, plavuizen zonder- en met vloerverwarming en nu leef ik op parket. Ze bleken de basis van mijn woonomgeving.

De link van de Volkskrant wil ik graag bewaren en waar kan dat beter dan op deze blog! KLIK HIER en schuif met het pijltje in de geopende link en een schat aan Oja momenten en/of inspiratie worden zichtbaar. Klik bijvoorbeeld op de krant en je ziet deze groot verschijnen in je scherm. Ik word hier blij van, misschien jij ook wel?

maart 1980, Leiden.

Rufus Wainwright

Een prachtige kunstboom en een ballon die als maan het middelpunt op het podium van de grote zaal van Vredenburg verlichtte. Totdat Rufus Wainwright met het Amsterdam Sinfonietta begon te spelen.
Zij speelden en zongen de sterren van de hemel. Wat een genot was het om hierbij te mogen zijn. De kunstboom werd bij elk nummer anders verlicht en de losse boomblaadjes op de zwarte vleugel kleurden daardoor mooi mee; Wat een fantastische, simpele manier om het optreden te benadrukken.

Rufus haalde met zijn stem elke toon en hij speelde nummers van zowel zijn vader Loudon Wainwright III, zijn moeder Kate McGarrigle zij was een duo met haar zus Anna. Zus Martha Wainwright werd ook genoemd. De openingsong was een cover van Joni Mitchell en het nummer Halleluja van Leonard Cohen kreeg in de toegift bijval van het publiek. Bekende en ook door hem zelf geschreven operanummers waren een streling voor het oor. Het was genieten, alleen iets minder op de roze stoelen die maar twee centimeter verlenging na de verbouwing kregen. Vanaf de eerste noot was hoorbaar dat we tussen enthousiast publiek zaten en dat kwam niet alleen omdat het optreden via radio4 werd uitgezonden.

Het was echt een Super Goed concert. Na de toegiften kregen we tegen alle verwachting in nog een extra toegift, waarbij Rufus zijn tekst even kwijt was, een nummer van de film ‘Moulin Rouge’. Dat vergeten stukje maakte zijn optreden nog persoonlijker, en met ca. 1800 mensen in de zaal, waar je soms een speld hoorde vallen, zong hij zijn ingetogen parel van een nummer: “I’m going in”.

Door de link aan te klikken onderaan deze blog kan je vanaf ca. 20 min. het concert terug luisteren.

Rufus deed een oproep om te blijven vechten tegen onrecht in zijn land, dit werd met applaus begroet en het nummer Going to a Town stond onder die boom meteen in een ander licht. Het blijft een nummer van protest en hoop!

I’m going to a town that has already been burnt down
I’m going to a place that has already been disgraced
I’m gonna see some folks who have already been let down
I’m so tired of America

I’m gonna make it up for all of The Sunday Times
I’m gonna make it up for all of the nursery rhymes
They never really seem to want to tell the truth
I’m so tired of you, America

Making my own way home
Ain’t gonna be alone
I’ve got a life to lead, America
I’ve got a life to lead

Tell me, do you really think you go to hell for having loved?
Tell me, enough of thinking everything that you’ve done is good
I really need to know, after soaking the body of Jesus Christ in blood
I’m so tired of America

I really need to know
I may just never see you again, or might as well
You took advantage of a world that loved you well
I’m going to a town that has already been burnt down
I’m so tired of you, America

Making my own way home
Ain’t gonna be alone
I’ve got a life to lead, America
I’ve got a life to lead
I got a soul to feed
I got a dream to heed
And that’s all I need

Making my own way home
Ain’t gonna be alone
I’m going to a town
That has already been burnt down

http://www.radio4.nl/avondconcert/uitzending/410759/avondconcert

Hoesten HINDERT!

 

 

 

 

(*de foto van Rufus is van de Vredenburg FB site geleend)