Aubergine Papeton

Jelle Brandt Corstius noemt in zijn boek ‘As in Tas’ dit gerecht als één om van te watertanden. Het boek is een soepel, lief geschreven reisverhaal van Jelle, nadat hij net vader is geworden en met de as van zijn vader 16 dagen door Frankrijk fietst > 1600 km. lang, van vertrek tot aankomst. Mooi. #leestip

Ik werd nieuwsgierig naar de Aubergine Papeton, weer eens wat anders en alleen groenten eten is ook fijn. Door het recept op mijn blog te plaatsen moedig ik mezelf aan om dit een te gaan maken en misschien is het wel een blijvertje … (wordt vervolgd)
Lees verder

Geluk geef je door

De weg kennen is het halve autorijden’. Onderweg naar het AZN’gein voelde ik me toch wel wat gespannen, want alweer op weg naar mijn eerste half jaarlijkse controle van 2017. Bloed laten prikken om mijn bloedwaarde CEA, vitamine D en CK =spierafbraak te laten bepalen. De CT-scan en MRI met contrast volgen nog. Dat ik naar Nieuwegein was gereden en niet naar de vestiging Leidsche Rijn had een reden.

In de vestiging Nieuwegein lag Elly in het ziekenhuis te herstellen van een buikoperatie. Bij een vervolg controle was een plekje op haar lever geconstateerd en bij verdere scans ook nog twee plekjes in haar buik. Door onze gemeenschappelijke diagnose; sigmoïd darmkanker, herkennen we veel van elkaars verhalen en spanning omtrent onderzoeken en uitslagen.

Op mijn vraag of ze het op prijs zou stellen dat ik even langs zou komen, reageerde ze enthousiast. ‘Wat zal ik dan meenemen om deze ellendige periode te overbruggen’ vroeg ik haar? ‘niks, dat jij komt vind ik fijn’ zei ze oprecht. Meteen nadat ik haar die vraag had gesteld, wist ik het eigenlijk al. Een boek wordt het, al blijft een boek geven altijd heel trikkie.. Want wat ik mooi of fijn vind, dat kan jij wel een draak van een boek vinden.

Toch gaf ik aan Elly het eerste boek ‘Bestemming bereikt’  van Christa Krommenhoek. Deze werd in haar zonovergoten tuin vrijdag 7 april jl.  gepresenteerd, zij overhandigde het eerste exemplaar aan haar ouders en ik was daarvan getuige. Een prachtig vormgegeven boek wat tot stand is gekomen doordat ze de tegenslagen in haar leven ging beschrijven op een toegankelijke manier en dit te delen. Een boek vol columns die ontroeren en inspireren!
“Geluk geef je door”

De vriendschap met zowel Elly en Christa is ontstaan op Twitter. ‘De kleur van de Liefde’ is Elly’s tiende boek, ondanks haar ziek zijn en herstel blijft ze schrijven.
Beiden hebben ze een warme belangstelling voor hun omgeving en anderen, en voor mij, ze weten nu ook van elkaars bestaan.
“Geluk geef je door”.

Ik liep met verhoogde hartslag door de gangen van het ZH waar flarden van nare herinneringen naar boven kwamen en had daardoor de vaart erin en zag al snel het kamernummer en daaronder de naam van de zaalzuster; Marjanne. Grappig detail.
Bij binnenkomst van de vierpersoonskamer zag ik vier vrouwen in hun ZH bed liggen en werd enthousiast begroet door Elly en ik vroeg me even af, of ze nou zo blij was dat ze Mij zag?
“Geluk geef je door!”

Maar ze vertelde direct, meteen, op het zelfde moment eigenlijk, het goede nieuws! Dat de chirurg net haar hielen had gelicht om haar en haar man te zeggen dat het één tumor in de lever was, die is weg geopereerd. Dat de andere vermeende *tumoren littekenweefstel blijken te zijn… Behandeling gelukt!
Geen chemo deze keer, in de toekomst alleen de controles.
Wat een goed nieuws! Wat een blij nieuws!
Nu nog opkalefateren.
Later ontving ik deze foto uit haar ziekenhuisbed waar ze zich door het boek van Christa liet inspireren. Mooi.
‘’Geluk geef je door”

Vanuit de ZH parkeergarage reed ik ontspannen, in 2,5 jaar tijd sinds mijn diagnose, linksaf i.p.v. rechtsaf naar huis, want ik was ineens nieuwsgierig naar waar deze weg naar links eigenlijk toe leidt?

Dan blijkt die weg uit te komen waar ik ook steeds uitkwam. Nooit eerder had ik dat geweten of uitgeprobeerd …

Een nieuwe weg inslaan is zo eng nog niet, als je het punt waar je naar toe wilt, misschien je vertrekpunt, maar kunt blijven vinden!

Bestemming bereikt‘Geluk geef je door!’

“De weg kennen is het halve autorijden”: zei mijn moeder altijd.

Leven voor gevorderden

Het boek met de meest rare titel lag op de stapel ‘nog te lezen’. Het blijkt het meest praktische verjaarcadeau wat ik afgelopen zomer kreeg op mijn zestigste jaardag. Ik hoor tenslotte nu bij de club van zestig het nieuwe vijftig, ondersteuning kan ik dus goed gebruiken. Dank!

Want, hoe moet dat nou, hoe doe je dat nou, leven?

Even een vraag tussendoor: Waarom bestaat die 50+ beurs eigenlijk nog en is tie nog niet omgedoopt tot 60+ beurs?

Ook mijn nieuwsgierigheid is aangewakkerd door de titel: ‘neem een geit  leven voor gevorderden’ van Claudia de Breij. Ik wil het weten, ook dit! Tijdens het lezen wordt al snel duidelijk dat ‘Neem Een Geit’ dat leven, is zoals het is.  De levensvragen/antwoorden als leidraad in overzichtelijke hoofdstukken zorgden ervoor dat ik verder wilde lezen. Ik kreeg antwoorden, ze gaan toepassen is van een andere orde …… Ik houd u op de hoogte.

Het onderwerp en het ritme van Claudia’s schrijfstijl zorgden ervoor dat ik plezier beleefde om dit boek te lezen. Zij heeft bekende Nederlanders die nog ouder zijn dan ik ben, echt veel ouder, mogen interviewen. De persoonlijke en intieme antwoorden heeft ze soepel samengevat en de antwoorden blijken eigenlijk hetzelfde en toch weer zo verschillend, vanwege de persoonlijkheden, sexe en achtergrond. Herkenbare antwoorden.
In haar eigen sociale kring krijgt Claudia ook veel antwoorden, ze blijken zowaar om de hoek voor het oprapen te liggen. Het boek is in een vlot tempo, to-the-point met humor geschreven en ook leuk om te lezen als je veertig bent of jonger of ouder. Claudia heeft er een fan bij!

Zo moeilijk is leven blijkbaar niet. Doe maar gewoon! Gewoon Doen.

Samen leven, liefde delen, ontvangen, geven en vergeven op een hobbelig levenspad moet te doen zijn.

#Leestip!

neem-een-geit

 

Levenskracht

Hoe gaat het leven voorbij? Bijna ongemerkt vloeit de ene dag over in de andere. Dag, nacht, licht, donker en alweer een lichte dag. Dat lijkt altijd zo door te gaan tot je beseft dat je laatste dagen naderen. Genoeg geleefd, melden hart en hersenen je. Zover is het niet. Ik geniet nog altijd met volle teugen van het leven, verdriet incluis.

’s Ochtends stel ik het opstaan uit.
Niet dat ik gelukkig ben in bed: het leed van de wereld drukt op me.
Ik stel vragen:
Waarom vermoorden mensen elkaar?
Uit welk idealisme of is het alleen maar opdat de wereld niet overbevolkt raakt?
Zijn onze levens weggooilevens?

Op mijn leeftijd bestaat het leven voor het grootste deel uit herinneringen. Elke dag dat ik de deur uitga …………………….

Herinneringen, daar gaat het om. Grondstof voor het leven. Je leeft en hebt geleefd. En dan zijn er ook nog toekomstdromen. Het zekere voor het onzekere nemend schat ik mijn toekomst op één dag.

Een dag vol schrijven, liefhebben en genieten van onze tot nu toe vrije wereld.

En dan de volgende dag. 

TULPEN in huis Levenskracht

Beter goed gepikt, dan ….
Deze blog is onderdeel van de eerste column uit de Elsevier 2016 –
Remco Campert 86 jr. oud.
(De volledige column is via een link niet meer toegangelijk)

VIER HET LEVEN

Is de titel van het nieuwe boek van schrijfster Elly Koster en voordat het boek in april 2016 uitkomt, moet ze hiervoor nog het nodige werk verrichten: Vier Het Leven!

De wegen die zij heeft afgelegd met de auto, per fiets en lopend door het prachtige Noorse landschap zijn zichtbaar in haar romantische boeken. Ze beschrijft de kleine, mooie dingen die ze tegenkomt, wetenswaardigheden en eten welke typisch zijn voor Noorwegen en ook de lange weg naar de Noord Kaap op haar blog.

Sinds 2015 ben ik in het bezit van twee van haar boeken *Blind Vertrouwen en *Winter Romance. Er ontvouwt zich een romantisch verhaal met een Scandinavische Touch in beide boeken, waardoor ik ontspannende leesuren heb gekregen.

Blind vertouwen en voor en achterkant boek6

 

 

 

 

 

*Blind Vertrouwen is een positief boek en het is Elly met haar schrijfstijl gelukt om haar boek in twee dagen te lezen! en dat komt door haar vlotte, eigentijdse pen. Nergens is het verhaal zwaar en ik reis mee tussen Noorwegen en Nederland met vertrouwen in de goede afloop.
Haar tweede boek *Winter Romance werd bezorgd met een persoonlijke ‘La Vie est Belle’ opdracht voorin, daar werd ik heel blij van. Dit boek las ik met een gekneusde linkerhand tussen kerst en nieuwjaarsdag, een heerlijke verhaallijn rond de kerstboom en met een romantisch happy-end!

Persoonlijk
Ik ontmoette Elly op twitter, nadat zij een fietser die in balans bleef op de Hardangervidda in Noorwegen postte op twitter. Ik vond het een prachtige YouTube, dat was toen een mooi begin van die zondag. Deze prachtige hoogvlakte en nog meer moois zag ik ook zelf op onze Noorse rondreis vakantie (2011). Het evenwicht en balans wat zichtbaar nodig is om je daar staande te houden, daar heb je weinig fantasie voor nodig om dat geweldig te vinden.

Bewondering hebben voor iemand die je niet kent, op de fiets, op dansschoenen of voor iemand die enthousiasmerende tweets, blogs, boeken, gedichten, brieven, liedjes schrijft en of zingt of vertelt, boetseert, tekent, schildert, blijf ik een mooi gegeven vinden. Inspirerend!

Dan blijkt een jaar later dat het contact wat ik met Elly heb ook steunend te zijn, want ook zij kreeg de diagnose darmkanker en we hebben een droeve, gemeenschappelijke deler. We raakten allebei opgeslokt door onze diagnose en behandeling, maar zonder de deur uit te komen kunnen we elkaar lezen en ook genieten van elkaar schrijfsels en ik dus van haar boeken.

De landkaart van Noorwegen zag ik alweer voorbij komen, als leidraad voor het volgende boek wat ze nu aan het schrijven is en kijk uit naar het boek met de titel:
VIER HET LEVEN

De liefde voor het hoge Noorden en Noorwegen delen we en Elly schrijft niet alleen romantische boeken, maar dus ook een blog !  Waar je regelmatig mee kan genieten van haar kennis over Noorwegen, het leest weg als kleine vakantietripjes en beveel ik aan als LeesTip!! 

De rechtstreekse link naar haar Elly’s blog, staat onder deze link.