Hongerwinter 1944-1945

Een mooie traditie hebben we in Nederland om met elkaar te herdenken, om twee minuten stil te staan bij hen die hun leven gaven voor onze vrijheid. Dat moeten we blijven doen! De oorlog en het herdenken is een onderdeel van onze geschiedenis en ik ben van na- die oorlog en wil dat ook heel graag blijven. Respect voor hen die hun gezin en volk en vaderland achterlieten om hier naar toe te komen om *ons te helpen de tirannie te overwinnen.

Mijn moeder leefde nog ruim zeventig jaar in vrijheid! In de oorlog maakte zij haar puberteit door en zij was 20 jaar bij het eindigen van deze oorlog. Vanaf 1 juni 1949 zorgde zij samen met mijn vader dat wij het beter zouden krijgen dan zij het hadden gehad. Dat is gelukt. Fijn.
Haar as werd *verstrooid in een Duinpan in Katwijk aan Zee, de plaats waar zij was geboren en waar ze opgroeide als eerste dochter en tweede kind in een gezin van vier kinderen. Verstrooien bleek een te romantisch woord, as ploft. Continue Reading “Hongerwinter 1944-1945”

Aubergine Papeton

Jelle Brandt Corstius noemt in zijn boek ‘As in Tas’, dit gerecht als één om van te watertanden, een soepel, lief goed geschreven reisverhaal. Jelle zijn eerste kind is geboren en kort daarna vertrok hij op de fiets met de as van zijn vader door Frankrijk  > 1600 km. lang, van vertrek tot aankomst.
Mooi verhaal. #leestip

Ik werd nieuwsgierig naar dat geroemde recept Aubergine Papeton en zocht het recept op. Door het op mijn blog te plaatsen moedig ik mezelf aan om dit eens te gaan maken en misschien is het wel een blijvertje … (wordt vervolgd)
Lees verder

‘De weg kennen is het halve autorijden’.

Onderweg naar het AZN’gein voelde ik me toch wel wat gespannen, want alweer op weg naar mijn eerste half jaarlijkse controle van 2017. Bloed laten afnemen om mijn bloedwaarde CEA, vitamine D en CK =spierafbraak te laten bepalen.. Dat ik naar Nieuwegein was gereden en niet naar de vestiging Leidsche Rijn had een reden. In de vestiging Nieuwegein lag Elly in het ziekenhuis te herstellen van een buikoperatie. Bij een vervolg controle was een plekje op haar lever geconstateerd en bij de vervolg scans ook nog twee plekjes in haar buik.  Continue Reading “‘De weg kennen is het halve autorijden’.”

Leven voor gevorderden

Het boek met de meest rare titel lag op de stapel ‘nog te lezen’. Het blijkt het meest praktische verjaarcadeau wat ik afgelopen zomer kreeg op mijn zestigste jaardag. Ik hoor tenslotte nu bij de club van zestig het nieuwe vijftig, ondersteuning kan ik dus goed gebruiken. Dank!

Want, hoe moet dat nou, hoe doe je dat nou, leven?

Even een vraag tussendoor: Waarom bestaat die 50+ beurs eigenlijk nog en is tie nog niet omgedoopt tot 60+ beurs?

Ook mijn nieuwsgierigheid is aangewakkerd door de titel: ‘neem een geit  leven voor gevorderden’ van Claudia de Breij. Ik wil het weten, ook dit! Tijdens het lezen wordt al snel duidelijk dat ‘Neem Een Geit’ dat leven, is zoals het is.  De levensvragen/antwoorden als leidraad in overzichtelijke hoofdstukken zorgden ervoor dat ik verder wilde lezen. Ik kreeg antwoorden, ze gaan toepassen is van een andere orde …… Ik houd u op de hoogte.

Het onderwerp en het ritme van Claudia’s schrijfstijl zorgden ervoor dat ik plezier beleefde om dit boek te lezen. Zij heeft bekende Nederlanders die nog ouder zijn dan ik ben, echt veel ouder, mogen interviewen. De persoonlijke en intieme antwoorden heeft ze soepel samengevat en de antwoorden blijken eigenlijk hetzelfde en toch weer zo verschillend, vanwege de persoonlijkheden, sexe en achtergrond. Herkenbare antwoorden.
In haar eigen sociale kring krijgt Claudia ook veel antwoorden, ze blijken zowaar om de hoek voor het oprapen te liggen. Het boek is in een vlot tempo, to-the-point met humor geschreven en ook leuk om te lezen als je veertig bent of jonger of ouder. Claudia heeft er een fan bij!

Zo moeilijk is leven blijkbaar niet. Doe maar gewoon! Gewoon Doen.

Samen leven, liefde delen, ontvangen, geven en vergeven op een hobbelig levenspad moet te doen zijn.

#Leestip!

neem-een-geit

 

Levenskracht

Hoe gaat het leven voorbij? Bijna ongemerkt vloeit de ene dag over in de andere. Dag, nacht, licht, donker en alweer een lichte dag. Dat lijkt altijd zo door te gaan tot je beseft dat je laatste dagen naderen. Genoeg geleefd, melden hart en hersenen je. Zover is het niet. Ik geniet nog altijd met volle teugen van het leven, verdriet incluis.

’s Ochtends stel ik het opstaan uit.
Niet dat ik gelukkig ben in bed: het leed van de wereld drukt op me.
Ik stel vragen:
Waarom vermoorden mensen elkaar?
Uit welk idealisme of is het alleen maar opdat de wereld niet overbevolkt raakt?
Zijn onze levens weggooilevens?

Op mijn leeftijd bestaat het leven voor het grootste deel uit herinneringen. Elke dag dat ik de deur uitga …………………….

Herinneringen, daar gaat het om. Grondstof voor het leven. Je leeft en hebt geleefd. En dan zijn er ook nog toekomstdromen. Het zekere voor het onzekere nemend schat ik mijn toekomst op één dag.

Een dag vol schrijven, liefhebben en genieten van onze tot nu toe vrije wereld.

En dan de volgende dag. 

TULPEN in huis Levenskracht

Beter goed gepikt, dan ….
Deze blog is onderdeel van de eerste column uit de Elsevier 2016 –
Remco Campert 86 jr. oud.
(De volledige column is via een link niet meer toegangelijk)