Faalboeken en andere titels

“Ongelezen boeken inspireren.” “Zie mijn boekenkast en je weet wie ik ben.” Uitspraken die me ooit raakten en die tegeltjes wijsheden werden.
Op twitter deelden mensen hun favoriete boek zonder tekst en uitleg, alleen de kaft is zichtbaar met een hashtag. Ik kreeg ook het verzoek om mijn boeken te delen en vond de boeken die bij mij horen en op verschillende plekken in mijn huis. Een voordeel van deze #bookcoverchallenge is dat ik weer weet welke boeken er in de kast en op de plank staan. Maar ook die ongelezen boeken .. zo van: lees me! lees me nou? en al tijden werd ik daar onrustig van. Boeken die ooit inspireerden tot ooit te gaan lezen en waar ik niks mee deed.

Ineens wist ik het, dat zijn geen inspiratieboeken dat zijn gewoon faalboeken!

Weinig boeken kocht ik de laatste jaren, las meer op mijn eReader, want ik heb toch al een boek en dat soort eigen gemaakte inpiratieloze wijsheden legde ik mezelf op. Het gevoel dat je er maar niet aan toekomt, dat je faalt in wat je met jezelf hebt afgesproken, daar word je ook hondsmoe van hoor.

Ik weet nog waar ik mijn boeken kocht en met wie en waarom of kreeg van lieve, attente, leuke, steunende en verrassende mensen. Nogmaals dank! Ook sommige gekregen boeken bleven ongelezen.
Bij een volgende ontmoeting hadden we meteen een gespreksonderwerp:  ‘goeie keus joh, heb je hm zelf ook gelezen of ik vond er niks aan, hoezo heb je hem aan mij gegeven, en wat vond je er zelf van?’ Boeken bespreken geeft namelijk weer hele andere en leuke gesprekken.

‘Boeken zijn een bezit wat je nooit wegdoet.” ‘Boeken vertellen wie je bent en zo kan je zien wie ik ben..” Wat een opgelegde last eigenlijk!

Dat faal gevoel werd bij het zien van die bij elkaar opgetelde twee meter ongelezen boeken heel sterk benadrukt. Dus weg ermee. Mijn huis uit. De bananendozen in en op naar nieuwe lezers. Ik kon ineens die boeken de rug toekeren, sommige hagelnieuw of jaren oud. Wat een bevrijding!

LEEN TROUWENS NOOIT JE FAVO BOEK UIT! want je krijgt ze zelden terug!
Die boeken die ik uitleende met liefde en in vertrouwen, waren mijn favoriete boeken. Juist voor het plezier, de verdieping, inzicht, humor, beschouwing of wat dan ook mocht je ze meenemen. En graag onbeschadigd retour!
Een paar gemiste boeken kocht ik opnieuw en staan weer op de plank, want na het lezen van die speciale boeken veranderde mijn kijk op de mensen om me heen en op mezelf in het bijzonder.

De zeven boeken deelde ik met de hashtag #bookcoverchallenge #favoboek #booksilove #boekeling Dank voor de uitnodiging Berna @berretje

De Drinker                                       Hans Fallada
Zout op mijn huid                       Benoite Groult
De ringband kookboekjes        Blue Band
Groot Indonesisch kookboek Bep Vuijk
Eva’s ontwaken                             Constance Beresford – Howe
Een hart van Prikkeldraad       Lisette Lewin
De gevangene                                Malika Oufkir
Het zwijgen van Maria Zachea  Judith Koelemeijer

Geinspireerd zal ik terugkomen in een andere blogpost (s) op een van deze boeken.

De Dom staat in de steigers

Sommige oude bakstenen zijn aan vervanging toe. Ook moet voegwerk hier en daar hersteld worden. Eerder herstel van De Dom in 1917 )  Nog geen tien minuten autorijden van mijn huis blijkt de Dom in de steigers te staan. Voor mij persoonlijk is de ingepakte Dom daardoor een metafoor voor steun en toekomst geworden.

In 2018 bezocht ik vaak de afdeling revalidatie en sportgeneeskunde in het UMCUtrecht. We gingen onderzoeken, hoe kan ik op de been blijven, en mijn wankele toekomst bespreekbaar maken. En hoe komt het dat ik zo’n pijn heb in mijn rechterarm en -hand? FSHD? Met een stopwatch en allerlei andere apparaten werd er veel opgemeten. Mooi dat het kan. Tussen m’n oren zit ook een belasting die meetbaar is. Deze cijfers werden in grafieken gezet en de statistieken hielpen ons verder. Er volgden moedgevende gesprekken en een behandeling voor de spieren die het zwaar hebben.

Ik ontving na het eerste consult een mail van mijn revalidatiearts: ‘Weet je het zeker dat je hiervoor wilt gaan, want het zal zwaar worden’. ‘ Je zal geconfronteerd worden met wat je wil en wat je kan’. Het doel van de behandeling: ‘we gaan voor comfort voor jou’.
Ik zei; ‘JA’ en vroeg; ‘alleen mensen die terminaal zijn bieden we toch comfort?’. ‘Nee hoor’ reageerde ze geruststellend. ‘Iedereen heeft comfort nodig in zijn leven en zeker jij’! Je hebt het nodig!’.
‘Trouwens wat doet het met jou dat je in LINDA. voor iedereen zo zichtbaar bent?’ Nou, dit soort vragen krijg ik voor mijn kiezen.

Mijn handtrauma zoals dat heet in het medisch jargon sept. jl. beperkte mijn zelfstandigheid in grote mate. Door dit eenzijdige ongeval werd ik afhankelijk van helpende handen, want die rechterhand deed het niet meer zonder pijn en ik ervaarde functieverlies. Pijn hebben kost bergen energie en blij word ik er niet van en de tegeltjeswijsheden helpen ook niet echt. Oud ingesleten patronen van overleven worden dan aangezet. Bij mij is dat positief blijven en de dag gaat vanzelf wel voorbij. Het stof wat ligt, ligt er morgen ook nog wel. Niemand die het ziet en niemand die zich ergert.

De angst om mijn toekomstbeeld belemmerde me in veel. Iedereen ging al sneller en nu loop ik helemaal achteraan of sta stil. Handwerken .. of wat doet een mens om de dag door te komen? Niks lukte, concentratie als een pinda, sowieso met een linkerhand waar al minder kracht in zit.

De afsluitende zin in LINDA. ‘daardoor lijk ik gelukkig meer op wie ik ben’ is de leidraad in mijn gesprekken geworden. Er is zelfs ruimte gekomen om dat te delen. Bij dezen.

Verbonden
Het bleek een opluchting toen ik hoorde: ‘er kan iets aan gedaan worden’. Al een paar jaar had ik klachten in mijn rechterhand /arm, had het wel gemeld maar zal wel FSHD gerelateerd zijn. Nee dus, iedereen kan dat krijgen .. ouderdomsklacht: Triggerfinger.
Na de operatie is herstel binnen zes weken mogelijk, misschien dat het bij jou langer duurt? De verwijzing naar de plastisch chirurg Schuurman werd snel opgepakt en hij bleek de deskundige en zette mij op een spoedlijst nadat hij mijn anamnese las: ‘tot snel in de kelder’. Met iets meer vertrouwen ging ik de prachtige verbouwde operatiekelder van het UMCU in. Mijn peesschede bleek gerafeld, vandaar ook mijn Atypische pijn- zenuwklachten en het had inderdaad niets te maken met FSHD. De wond werd gehecht en mijn hand daarna stevig ingepakt. Rare dagen volgden van afhankelijkheid en na een week toen ik weer kon autorijden, happy met een automaat, ging ik weer terug naar de poli revalidatie voor verdere behandeling.

In de steigers
Thuis oefende ik de opdrachten van de fysio en ergotherapie en was deze X therapietrouw = de opdrachten van de fysiotherapeut ook uitvoeren! ;-)
De fysiotherapeute kon ik in december ’18 met een handdruk bedanken voor haar goeie diagnose en behandeling. Mijn biceps en mijn nekspieren en triggerpoints heeft ze soepeler gemaakt door te masseren waar nodig.

TIP

Warm houden is het devies, altijd warm houden.. want als je het koud krijgt, bal je je handen tot knuisten en trek je je schouders aan tot je oren. Je spieren verkorten en pijn neemt toe. Veel laagjes kleding dragen helpt echt! ‘snachts met raam dicht slapen, hoeft je lijf niet zo hard te werken om op temperatuur te blijven, energiesparen.

Ingepakt
Bij mijn laatste polibezoek eind december gaf ik een afscheidscadeautje aan de bali af voor mijn revalidatiearts Esther Kruitwagen en haar team. Zij hebben me goed in de steigers gezet. Op naar 2019!


Ik schreef op de kaart “Voorlopig is De Dom het hoogste gebouw in Utrecht, maar jullie steken hier met kop en schouders boven uit!” ‘Dank voor jullie steun en vertrouwen’, Marjanne

Mijn ingepakte cadeau aan het revalidatieteam:
“een boek om te lezen en door te geven”.
van Marijke Groot; ‘Het was niet alleen maar leuk tijdens mijn depressie’ 

Hongerwinter 1944-1945 mijn mams

Twee minuten stil staan bij hen die hun leven gaven voor onze vrijheid. Op 4 mei wordt daar nationaal aandacht aan gegeven en dat moeten we blijven doen! De oorlog en het herdenken is een onderdeel van onze geschiedenis.
Ik ben van na- die oorlog en wil dat ook heel graag blijven. Respect voor hen die hun gezin en volk en vaderland achterlieten om hier naar toe te komen om *ons te helpen de tirannie te overwinnen. 

Mijn moeder (1925) leefde nog ruim zeventig jaar in vrijheid!
Tijdens de oorlog maakte zij haar puberteit door en zij was 19 jaar in mei 1945. Vanaf 1 juni 1949 zorgde zij samen met mijn vader dat wij – vier dochters – het beter zouden krijgen dan zij het hadden gehad. Dat is gelukt. Fijn.
Katwijk aan Zee is haar geboorteplaats en ze groeide op in het gezin als eerste dochter en tweede kind in een gezin van vier kinderen.
Haar as werd *verstrooid in een Duinpan. Al klinkt verstrooien te romantisch, as ploft. Continue Reading “Hongerwinter 1944-1945 mijn mams”

Aubergine Papeton

Jelle Brandt Corstius noemt in zijn boek ‘As in Tas’, dit gerecht als één om van te watertanden, een soepel, lief goed geschreven reisverhaal. Jelle zijn eerste kind is geboren en kort daarna vertrok hij op de fiets met de as van zijn vader door Frankrijk  > 1600 km. lang, van vertrek tot aankomst.
Mooi verhaal. #leestip

Ik werd nieuwsgierig naar dat geroemde recept Aubergine Papeton en zocht het recept op. Door het op mijn blog te plaatsen moedig ik mezelf aan om dit eens te gaan maken en misschien is het wel een blijvertje … (wordt vervolgd)
Lees verder

‘De weg kennen is het halve autorijden’.

Onderweg naar het AZN’gein voelde ik me toch wel wat gespannen, want alweer op weg naar mijn eerste half jaarlijkse controle van 2017. Bloed laten afnemen om mijn bloedwaarde CEA, vitamine D en CK =spierafbraak te laten bepalen.. Dat ik naar Nieuwegein was gereden en niet naar de vestiging Leidsche Rijn had een reden. In de vestiging Nieuwegein lag Elly in het ziekenhuis te herstellen van een buikoperatie. Bij een vervolg controle was een plekje op haar lever geconstateerd en bij de vervolg scans ook nog twee plekjes in haar buik.  Continue Reading “‘De weg kennen is het halve autorijden’.”