Medemenselijkheid

Waar ik normaal het midden kan vinden en het nare nieuws terzijde kan schuiven, ben ik nu volop in mijn moederhart geraakt. Mijn norm van fatsoen is overschreden vanwege de berichtgeving over de vijftienjarige zoon van Femke Halsema, burgemeester van Amsterdam.

De reden is dat ik boos ben en niet begrijp hoe volwassen mensen te meer en eerdere glorie voor zichzelf bedenken om dit vergrijp op deze manier op de voorpagina te plaatsen. BAH.

Hierbij:
De vijftienjarige zoon van burgemeester Femke Halsema is vorige week opgepakt vanwege vandalisme, nader te beoordelen door politie.
Deze wetenschap is door een agent of door wie dan ook aan de Telegraaf doorgegeven. En die plaatst dat op de voorpagina en maakt er ook nog een internationale retweet van. BAH. Walgelijk!

Een jongen die met zijn vriend op “onderzoek” ging in een lege woonboot en dat mag niet en werd door de politie opgepakt.
Dat zijn moeder burgemeester is van Amsterdam weten wij nu, hij wist dat toen ook want het is zijn moeder!  

Wat mij raakt is de manier waarop verkrachters, moordenaars, Willem H.’s etc. en drugsrunners met een balk op hun ogen in het nieuws worden gebracht en met hun voornaam en eerste letter van achternaam. Omdat we het zo hebben afgesproken, want we wonen in Nederland en nu weten we zelfs waar dat 15 jarige kind woont. Schandalig.

En dan komen de voorbeelden van.. ‘Toen ik vijftien was’.. durfde ik nog niet eens belletje te trekken.. ‘Loser’ denk ik dan. Schijtlijster!”
&
Eelco Bosch van Rosenthal; die snel zijn tweet heeft verwijderd en reageerde op de tweet met en vraag van @lise Witteman: “mijn jeugdzonde toen ik 15 jaar was; Eelco “.. De Telegraaf rondbrengen..“
“Joh! lekker steunend voor de bezorgers die morgen de krant weer gaan bezorgen” maar voordat ik die tweet kon plaatsen had hij blijkbaar ingezien dat het niet past in dezen.

Het leed is al geleden:
Die jongen zal voor altijd gelinkt worden aan deze buitenissigheid en om hem zo te namen en shamen was niet nodig geweest. Gewoon niet nodig!

Dat zijn moeder nu van alles wordt verwenst en de gelijk willen hebbers alles opdiepen op google wat er te vinden is om hun reactie kracht bij te zetten; om te zeggen dat zijn moeder niet deugt. Ik word er onpasselijk van.

Deze jongen wordt geofferd door een landelijke krant en is hierdoor nog meer in het nieuws voor 17 miljoen mensen. Bah Bah Bah!

Ik ben moeder net als Femke en dan wil je dat het goed gaat met je kinderen, hoe oud ze ook zijn. En iedereen heeft een moeder welk beroep ze ook heeft uitgeoefend!

Wat doe jij als jouw zoon of dochter ….  ?
 #doeslief

Medemenselijkheid:
De moeder van Anne Faber die de moeder van Michael P. een hand op haar schouder legde bij het uitgaan van de rechtszaal.
Zo groots!

Ik hoorde het een journalist terloops zeggen en las het niet groot in de krant.

Daarom zeg ik het hier nog maar een keer! Zo’n gebaar, dat is groots!
.
Want hoe kon ze dat doen? zo intens verdrietig!
.
Dat raakt me!

Vadertje staat is allang overleden

Een knoop in mn maag. Ben hondsmoe van al die meningen en zoek een plek tussen al die meningen. Hoor en lees de verontwaardiging van hen die snel kunnen denken en dit verbaal kwijt kunnen. Ik doe het maar hier op mijn eigen blog.

Heel veel mensen zien hun lege onderbuik gevoed door hun stem aan Forum van de Democratie. Stemmen is ons democratisch recht. Als Baudet het zegt zal het wel zo zijn?! Wonend in een democratisch land is zo fijn, want je mag je stem geven aan de partij waar je jouw belevingswereld in herkend. Wat voor jou belangrijk is.

Dat ik mijn hart vasthoud voor de toekomst met deze uitslag is totaal niet belangrijk, maar wil het wel gezegd hebben.

Met onze verbazing hierover en allen die hebben gekozen, heimelijk of uitgesproken, moeten en willen we verder? ! We hebben elkaar nodig om verder te komen. Kunnen we dat wel aan? Om ons uit te spreken en respect te hebben voor wat we horen en beleven, voor de mening van een ander. Ongeacht op welke partij je hebt gestemd en van welk cluppie je fan bent, je geloof in jouw waarheid, de religie waar jij in gelooft. Kunnen we dat: Elkaar niet verwensen of erger?

Heb je weldenkend of juist in onmacht gestemd?!

Als je het al druk hebt met je eigen bestaan is het lastig om verder te kijken dan je eigen voordeur. Nadenken over de Nederlandse economie en de inhoud zien van je eigen portemonnee is van een andere orde.
Het is super moeilijk om verder te kijken, zo niet onmogelijk, als je dat niet geleerd hebt.

Leren om voor jezelf te zorgen en van je fouten te leren en herstellen als dat beter past, geeft een andere toekomst. Dat is leren, een leven lang leren!

De manier van stemmen winnen begint steeds meer op een grote cabaretshow te lijken. Oneliners winnen het van de inhoud. Grappen en grollen en elkaar voor rotte vis uitmaken. Ik snap niet dat je zo met elkaar om moet gaan, wil gaan. #doeslief

“Hoezo moeten we op waterschappen stemmen…? Hoezo moeten wij dat doen? Daar hebben we toch onze volksvertegenwoordigers voor? Dat hoort toch in de provincie?
Oja.. De eerste kamer, daar ging het over! Wat is de Eerste kamer?”

Velen zullen nog niet eens weten waar Den Haag ligt denkend aan de Vakantieman.

Zoveel mensen zoveel zinnen, zoveel meningen.

Omdat we steeds meer gaan weten en kunnen kiezen, lijkt inderdaad degene met de mooiste billen te winnen. De vraag naar de blote billen van Lilian Marijnissen is groot.

Misschien dat door deze uitslag de discussie over een kiesstelsel, ver over haar houdbaarheidsdatum heen is, weer bovenaan de agenda wordt gezet. De versplinterde samenleving en de mensen in de grote steden aanhoren en laten zien en voelen dat zij ook een toekomst hebben. Dat zij worden gezien.

Voel me treurig. Er valt veel nog zoveel te leren en te doen de komende jaren en niet alleen uit angst of met een gestrekt been erin. Redelijkheid en samenwerking blijken voor mij de werkwoorden waar ik mogelijk iets mee kan.

‘Vadertje Staat’ is allang geleden overleden en ik weet het verder ook niet.

Gerustgesteld!

Wat moet je doen als tie niet doet wat tie wel zou moeten doen? M’n telefoon gaf de geest en mijn hersens zijn niet getraind in het oplossen van Iphone problemen. Heb mijn nood geklaagd en ben met tips aan de slag gegaan. Met wat hulp van de jongens van de mediamarkt en zelf fröbelen ging mijn Iphone uiteindelijk terug naar z’n fabrieksinstellingen. Beetje lastig was dat wel, want het probleem zat h’m in het vastlopen van het touchscreen.  Continue Reading “Gerustgesteld!”

Inenten

Een studievriend van mijn vader zat in een rolstoel. Ik herinner me nog zijn moeizame tochtje met looprek van de auto die handpedalen had, naar onze voordeur. Hij had als kind polio gehad en alhoewel hij zich manmoedig door het leven sloeg, was het toch tragisch dat hij kind was in een tijd waarin er nog geen vaccin was. Als hij tien jaar later was geboren had hij waarschijnlijk een rolstoelloos leven gehad.

In 1997 kreeg een van mijn beste vrienden AIDS. Hij werd ontzettend ziek, maar werd gered door de cocktail die een jaar daarvoor was ontdekt. Als hij twee jaar eerder ziek was geworden,  Continue Reading “Inenten”

All These Years & Coby Grant

Hoe kom je erop om dit te regelen zal je je afvragen: 
Een keiharde lach rolde hier door de woonkamer nadat ik vertelde over de belevenissen tijdens De pubquiz in Haarzuilens in april jl. en gelachen hebben we en niks gewonnen, wel kwamen we oude bekenden tegen en maakte ik kennis met Dave Kortekaas van het Rie Theater uit Woerden’. Een leuke avond uit!

Wie is Dave? De opbrengst van de pubquiz-avond werd aan hem via een cheque overhandigd, hij vertelde over het ontstaan van het Rie theater en is een van de eigenaren. Voor dit bedrag zal een beamer worden aangeschaft om artiesten die dat willen een video presentatie of film willen laten zien bij hun optreden. Of om eens een filmavond te organiseren in het Rie Theater. Plannen zat. Continue Reading “All These Years & Coby Grant”