Hitteplan en roken tijdens het werk

Jaaaaa .. ik pas weer in een groep, deze keer in een risicogroep, vanwege mijn spierziekte. De hitte is te voelen in mijn benen, het kost mijn lijf vanwege de hitte meer moeite om het bloed door mijn vaten te krijgen en ik heb last van dikke voeten. Het nationale hitteplan is opgesteld door het RIVM.

In mijn huis zijn alle luiken en de schuifpuien dicht en daardoor is het lekker koel binnen. Vanwege de overbelasting van mijn spieren, na een dagje in de Efteling in de rolstoel, loop ik niet op mijn FitFlopps en ga ik niet naar het strand of lekker lunchen aan het water. Ik zit binnen en drink me suf aan water met of zonder bubbels. Om de dag toch nog leuk door te komen, ben ik foto’s aan het uitzoeken.

Vergeten vakanties worden zichtbaar: Texel 1974 – 1976 toen was het altijd mooi weer en kamperen nog leuk!texel 1976 Marjanne

De meest opvallende foto die ik tegenkwam is genomen tijdens mijn ziekenverzorgsters-opleiding in 1973. Tijdens de theorielessen stond er een asbak op je tafel en bij de praktijklessen kon er gewoon worden gerookt, niet alleen goor, ook Ozo onpraktisch!

In the seventies kon blijkbaar echt alles! Dat je tijdens het leren zwachtelen en de tillessen ff een peuk opstak!!

Zeker met de wetenschap van nu… moet ik er om lachen. Dat we nog zo weinig wisten. Wat een sprongen zijn er gemaakt, wat een mogelijkheden, wat een kansen voor een beter gezonder leven zijn er gecreëerd.

Onderstaande foto is genomen bij een reanimatieles tijdens het mond op mond beademen.

Conny van VonderenDe bedpatient:  Als je in het ziekenhuis met de diagnose hernia werd opgenomen, mocht je 6 weken lang je bed niet uit. Je kreeg dan volledige bedverpleging, dus werd je gewassen en met eten en drinken werd je geholpen, dmv. een tuitbekertje en werd je passief bewogen door de fysio.

In 1978 had de rokende patiënt ook een asbak op z’n kastje staan en schoof ik ook wel eens m’n stoel aan met een peuk erbij. Ook in een zes-persoonskamer en het bezoek pafte lekker mee…

Op zo’n nachtkastje stond ook vaak een sputumpot.. Sputum, dat is pas Goor!

Tegenwoordig blijkt zo’n ligkuur een overbodige en niet helpende therapie te zijn voor iemand met een hernia.

Wat een wijsheid hadden we toen!? Longkanker is nu de meest voorkomende vorm van kanker, zeker onder vrouwen. Je was een uitzondering als je in the seventies niet rookte en op dat punt was ik geen uitzondering.

2014
“Ik ben een niet roker” kon ik opgelucht antwoorden toen de longarts vroeg of en hoeveel ik rook. Nadat er een longtumor was ontdekt in mijn rechterlong, kwam ik ook bij deze arts terecht. Later (maart 2015) bleek deze tumor een uitzaaiing van mijn dikke darmtumor.  “Dit vraag ik voor de statistiek mevrouw en het zit in het standaard vragenpakket.” Vijf pakjaren werden genoteerd na 20 jaar roken.

Zo blij dat ik niet rook! en ook geen verslavingsreacties meer heb.. want dat is de pest he.. die verslaving!!

Het is 30 juni 2015 en het NHP is in werking en ik ga een Nederlandse siësta houden met glas water, een boek en een perenijsje onder handbereik!

 

 

 

 

 

Verpleegkundige Lucia de B.

– VRIJSPRAAKvrijspraak Lucia de B Zes jaar zat Lucia onterecht opgesloten met haar verdriet en machteloosheid. Hoop. Al die tijd bleven haar dochter en vriend onvoorwaardelijk van haar houden ♥ whow! dat is LIEFDE!
Wat een Vrouw! 

Lucia bleek veroordeeld na een gerechtelijke dwaling waar zij de dupe van is geworden. Zij schreef een boek over haar werk als verpleegkundige en haar arrestatie en over haar 6 jaar onterechte gevangenschap.
De speelfilm waarin de gerechtelijke dwaling in ons rechtssysteem pijnlijk zichtbaar wordt, is ontroerend en verdrietig.

Uiteindelijk komt er voor Lucia gerechtigheid en volgt vrijspraak voor Lucia en haar gezin.

♥ Bij het zien van Lucia in #DWDD werd ik ontroerd door haar verhaal, haar stem en uitstraling. Ik voelde de pijn, het verdriet en het Niet geloofd worden waar zij al die jaren last van had.
De aannames waardoor Lucia veroordeeld werd raakte mij, zo’n onrecht.

Bioscoop Met een vriendin zij is ook oud-verpleegkundige ging ik naar deze film. Herinneringen aan ons werk in de zorg kwamen naar boven. Het geroddel en je niet geaccepteerd voelen op de werkvloer is van alle tijden. In de film herkenden wij beiden de sfeer, de geur, het lopen en werken in een ziekenhuis en waren beiden zeer onder de indruk van deze mooi gemaakte film en het levensverhaal van Lucia.

Werken
Onze herinneringen aan het werken op de verschillende afdelingen en over sommige collega’s buitelden over elkaar heen.  De eerste overleden patiënten passeerden, sommige nog bij naam en onze herinneringen aan leven en dood. Nog steeds is het voor ons voelbaar dat dit werk zoveel indruk op ons heeft gemaakt. De keuzes waar je voor komt te staan, de keuzes die je maakt. Integer te blijven en hulp vragen en zelf nodig te hebben. Wat een beroep. Wat een zorg. Wat een kunde!

Couveuse afdeling / Neonatologie Ik kan me voorstellen hoe ellendig Lucia zich moet hebben gevoeld. Toen en nu nog steeds, zo veel onrecht is haar aangedaan.
Het verhaal van mijn collega toen ik op de couveuse afdeling werkte van het AZL nu het LUMC, kwam weer naar boven. Ik had met deze collega een vriendschappelijke band, we kwamen bij elkaar over de vloer. Na een jaar op de couveuse afdeling te hebben gewerkt, maakte ik de overstap naar de afdeling neurologie en werd het contact minder.

Neurologie Op die afdeling, neurologie -gebouw 20- hoorde ik de roddels en geruchten over haar, mijn oud-collega’s. Dat Zij het was het die zich voor de rechter moest verantwoorden. Dat Zij het was, die een fatale/verkeerde hoeveelheid medicatie heeft toegediend aan een baby die daaraan was overleden. Zij werd op non-actief gezet. Ik was van die beschuldiging al erg aangedaan en Zij bleef als een herinnering in mijn hoofd zitten, als collega.
Het zal je toch maar gebeuren. De wereld op haar kop. Werken als verpleegkundige, blijft mensenwerk.

Werkzaam in de psychiatrie hoorde ik dat een patiënte zich had gesuicideerd tijdens haar opname. Dat bleek Zij, mijn *oud-collega, te zijn. Verder weet ik niets meer van dit afschuwelijke incident. Was ze wel of niet schuldig bevonden of wat..? Had haar opname in de psychiatrie met haar *fout te maken? Haar suïcide? Het blijft een droef gegeven, in alle opzichten.

In mijn werkzame leven in de zorg stond ik vaak voor een keuze: denken, kiezen, voelen en handelen. Zorg geven en zorg verlenen, zorg vergeten. Met collega’s door één deur.
Gehard door mijn vak en in mijn leven, probeer ik de menselijke maat te houden. Mogelijk lukt me dat niet altijd, maar dan hoor ik dat graag? Ook, ik gaf het mijn kinderen mee, blijf zelf nadenken!

Wees een uitzondering als dat nodig is?!

Voor Paula van der Oest, collega’s, tweet lucia de b

acteurs en Ariane Schutler met een fantastisch Haags accent. Voor de twee gezagdragers die met een lange adem en tegen de stroom in, het gelijk voor Lucia boven water haalden #chapeau

Lucia, Ik wens je nog heel veel liefde, steun en warmte op je levenspad!

 

 

 

 

 

Eerste baan

Bij mijn sollicitatie in 1972, ik was toen nog 15 jaar oud, maakte ik kennis met zuster Walburgia: de directrice van het katholieke Nolet Ziekenhuis in Schiedam. Dat was de eerste keer dat ik een non zag. Zuster Beijersbergen mijn hoofdzuster was geen non. Nadat ik drie weken had gewerkt op de afdelingskeuken van de afdeling Interne werd ik in het zelfde ziekenhuis opgenomen, mijn appendix werd toen verwijderd. Na een aantal weken herstel ging ik weer terug naar het werk en daar werd ik opgevangen door weer zuster Walburgia en we stapten samen in de lift en ik had geen flauw idee.

We gingen naar boven, naar De afdeling neurologie en psychiatrie:nonnen nolet ZH

Het zweet brak me uit… want op 3B, daar waren gekken, was mij al snel verteld in die drie weken dat ik op de interne afdeling in de keuken was ingewerkt. Gekken wat zijn dat? wie zijn dat? daar te moeten werken! Angst maakte zich van mij meester, ik voel nog steeds mijn natte handen. “Als je daar op 3B moest werken, dan was er ook iets mis met je….” dat was mij verteld. Anders herkende je de patiënten niet of zo?

Maar wat was en/of is er dan toch mis met me?

Geen tijd om na te denken. Hup aan het werk, hard- en lang werken 9,5 uur per dag voor een luttel bedrag. En ik vond het zwaar en wel leuk. Ik voelde me gewaardeerd! Mijn salaris ontving ik in een heel klein bruinzakje in de kelder, een loket, van het ZH. Een klein zakje met een hele lange, smalle, witte strook waarop handgeschreven stond, het hoe en wat van mijn salaris opbouw. Zo jammer dat ik dat niet meer heb (of kan vinden) historisch! Ik hoefde geen kostgeld te betalen: “ga maar sparen en koop je eigen kleding.” Dat was niet tegen dovenmans oren gezegd en mijn eerste leren jas kocht ik aan het eind van dat werkjaar en droeg hem met trots naar mijn sollicitatie in Leiden. (later gestolen in Hifi in Leiden) nolet zh

In mijn eerste werkjaar in het Nolet Ziekenhuis werd mijn doorzettingsvermogen zeker ontwikkeld. Ook dat als je iets beloofd aan een patiënt, je dat ook moet doen! Sorry zeggen, kan ook. Uitleggen. Aandacht geven; Je zal er zelf maar liggen ….

Logisch dat ik heel wat mee maakte, ik zag en hoorde heel bijzondere dingen;
De zoon die zijn vader met een hakbijl de schedel had ingeslagen en totaal in de war vastgebonden lag in een aparte ruimte.
Jonge meisjes die vastgebonden lagen en niet wilde eten en waar het eten met geweld naar binnen werd gestopt.

Heel vaak was ik tijdens mijn werk daar verdrietig over, maar niemand huilde van de collega’s. Mijn verdriet en wat ik mee maakte vertelde ik wel thuis. Als je er niet tegen kan; Stop je er maar mee.

Dat verdriet kreeg een plek. Heel ver weg stoppen.

Op mijn zeventiende vertrok ik richting Leiden. 17 jr.1 mnd. en ging Intern wonen en de opleiding tot ziekenverzorgster volgen en leerde daar het zorgen voor. Uiteindelijk met een diploma psychiatrisch verpleegkundige op zak (1983) werkte ik op vele leuke plekken en ontmoette ik prachtige patiënten.

Wat een mooie mensen met veel verdriet en angsten. Afhankelijkheid: al kende ik dat woord toen nog niet.

Stel, je bent het zelf of je vader of moeder of vriend of vriendin of buurman.. die is opgenomen?
Bedenk dat je altijd een mens tegenkomt die uit balans is. Die mens verzorg jij, waar jij je kunde aan kan overdragen.
Jouw zorg! Doen!

Ook heb ik nog steeds contact met collega’s/vrienden uit die tijd.  Wat een mooi vak!!! wat zijn mensen mooi!