De zeekust

(Deze blog is mijn aangepaste bijdrage voor de FSHD – Nieuwsbrief nr. 58 – juni 2019

Een paar kilometer bij mijn woonhuis, De Meern, vandaan is de scheiding tussen grijs en blauw het meest zichtbaar aan de zeekust. Het kan er waaien, stormen, windstil en schroeiend heet zijn en de wolken zijn er altijd prachtig. Het lijkt wel of het aan de kust sneller licht is bij een grauwe dag. Ik vind het een fijne omgeving om te zijn en stel regelmatig voor om daarheen te rijden met wie mee wil. Dan wil ik de wind weer door mijn haren voelen, de ballast in mijn soms veel te volle hoofd voelen wegwaaien. Bijtanken. Blij voelen. Over de zee heen kijken zonder obstakels voor me. Ruimte.

Al jaren kan ik niet meer zonder hulp door het zand lopen, want ik mis daarvoor de kracht in mijn been- en rugspieren door de spierziekte FSHD, mede daardoor leek ik deze fijne plek jaren te hebben gemeden. Maar ik ga tegenwoordig weer graag naar de kust en zou er wel willen wonen. In the seventies woonde ik in Leiden en ging graag naar Noordwijk, naar het strand, de disco en het Stippie.
Mijn opa en oma woonden in Katwijk aan Zee tot 1986 en zodoende kwam ik daar in de zomervakanties en genoot twee nichten en neven reunies op ‘t Strand. In juni 2017 is de as van mijn moeder in een duinpan uitgestrooid.

En sinds Katwijk aan Zee een mooie toegankelijke parkeergarage, met verrassend lage parkeerkosten, heeft onder het duin aan de boulevard, zijn de strandtenten voor mij ineens goed bereikbaar. Ruime parkeerplekken en met een Gehandicapten Parkeerkaart kan je vlakbij een ruime lift je auto goed kwijt. Je bent zo bovenop het duin en op zondag gratis parkeren. In het dorp zijn ook genoeg plekken om te parkeren maar dit is echt super handig, ook nog een leuke winkelstraat nabij de witte kerk die prominent aan de boulevard staat.

Met de auto kan je dus dichtbij het strand komen, lopend of rollend via grote betonnen tegels, niet echt met mijn voeten in de zee maar dat hoeft dan voor mij ook niet. Je kunt ook met de auto afgezet worden en later weer opgehaald achter de strandtenten het zgn. ‘laden en lossen’ is daar toegestaan.

Ga ik naar een restaurant waar ik nog niet bekend ben, bel ik altijd eerst om een plekje te reserveren en vraag naar de mogelijkheden bij die locatie: zijn er traptreden en zijn er *goeie stoelen en is het toilet toegankelijk? Zo schat ik mijn mogelijkheden in om het beste er voor mij uit te halen. In overleg blijkt er altijd veel mogelijk.

Weten waar je gaat eten scheelt in je energie. Er wordt op je gerekend en bij binnenkomst voel je je meteen welkom en is er hulp indien nodig ook meteen voorhanden.
Een mooi uitzicht om te mijmeren, om bij te praten en heerlijk gerecht uitzoeken van de kaart, een garnalenkroket en/of alleen een roseetje. Dat boek in 1x uitlezen. Visje op de boulevard. Herdenken.
De beste combi aan de kust is voor mij de 365 dagen per jaar geopende strandtent ’t Strand, maar bij Zomers bleek het ook goed toeven in Katwijk aan Zee.

Deze zomer die begon in februari 2019 met een herfstdip in maart en koud in mei en de hitte van eind juni, maakt vast nog wel een doorstart naar zomerse waarde.
Wie weet, zien we elkaar daar.

Daar, waar de zee kust!

Gerustgesteld!

Wat moet je doen als tie niet doet wat tie wel zou moeten doen? M’n telefoon gaf de geest en mijn hersens zijn niet getraind in het oplossen van Iphone problemen. Heb mijn nood geklaagd en ben met tips aan de slag gegaan. Met wat hulp van de jongens van de mediamarkt en zelf fröbelen ging mijn Iphone uiteindelijk terug naar z’n fabrieksinstellingen. Beetje lastig was dat wel, want het probleem zat h’m in het vastlopen van het touchscreen.  Continue Reading “Gerustgesteld!”

Geen prijs, geen reis

Opwinding over een nieuwe volger op Instagram. Your South Africa Trip reisbureau volgt mij. “WHY Oh nee”. ‘Zouden zij mij zijn gaan volgen vanwege mijn ingezonden prijsvraag?  zou  ik  misschien.. Nee toch?’
Met m’n iets verhoogde hartslag keek ik op de site van Fox ANWB reizen of ik had gewonnen.

De prijsvraag om een reis voor twee personen te winnen naar Zuid-Afrika had ik serieus aangepakt.  Continue Reading “Geen prijs, geen reis”

De scherf is nog heel

De mooie, blauwe waterkan die ik kocht tijdens onze eerste gezinsvakantie in 1992 in Frankrijk, is jammerlijk gesneuveld. De gewoonte om tijdens je eten wijn en of water te drinken was daar heel gewoon. Wij zijn vanaf dat moment dat ook gaan doen. Een praktisch souvenir meenemen blijkt een leuk anker om mijn uitstapjes en vakanties te duiden.

In ’92 gingen we dus voor de eerste keer naar de Drome: een streek boven de Provence. Het doel was een ANWB-camping in Recoubeau-Jansac bovenop een berg en was ook het eerste jaar van de Franse eigenaars op camping: Le Couriou. 
Na een overnachting in Nuits St. George over de Route du Soleil zonder airco en cruise control kwamen we, met de wegenkaart op schoot, via de D164 bezweet aan op de van te voren geboekte camping.
Een donkerrode Citroen BX met trekhaak, waar een aanhangwagentje aanhing met ons hele hebben en houden, was toen onze auto.

De Albatros tent van speciaal katoen en een vast grondzeil was super handig en stoer. Een heuse De Waard. Loodzwaar en eigenlijk kon je hem in je eentje niet tillen en je was uren bezig om hem op te zetten, zelfs met z’n tweeen nam het veel tijd in beslag, maar toen hadden we nog tijd. De tent zat in een zware plunjebaal en deze nam heel veel ruimte in op zolder. Ik begrijp heel goed dat er opgooi- en opblaastenten zijn uitgevonden.
Die Albatros tent heeft wel 32 haringen/spijkers rondom en voor het grondzeil een zelfde aantal, die je na het afbreken ook allemaal weer schoon moest maken.
Je kon wel rechtop staan in die stormvaste tent, alleen in het midden bij de vaste paal. Het was een vooruitgang toentertijd en je hoorde erbij.

De wekelijkse Provençaalse markt in Die werd bezocht en een geroosterd kippetje uit zo’n kippetjes kar ging mee naar de camping, dat was lekker en leuk en hoorde zo bij vakantie vieren.
Grote rode vleestomaten waren daar heerlijk om te zien en te eten, ook zagen we een courgette.. daar hadden we nooit eerder van gehoord, laat staan geproefd. Het blijft na al die jaren toch een laffe smaak te hebben, het is eigenlijk een droge komkommer, maar een goede vulling om een heerlijk soepie te kunnen worden. Provençaalse kruiden ontbreken sinds die tijd niet in de keukenlade en gerechten, zoals in b.v. de vissoep of ratatouille en pastasaus en .. die kruiden kunnen bijna door elk recept. Het ruikt ook zo lekker. En overal verkrijgbaar in NL.

Op die markt kocht ik deze mooie blauwe waterkan die paste bij het Provençaals tafelkleed met een zonnige gele ondergrond met olijventakjes en afgezoomd met blauwe biasband rand. Bijpassende katoenen servetten dat is wat rest, maakte het geheel af.

Vanochtend tikte ik met de kan tegen de kraan aan en er sprong een scherf af, jammer, heel jammer. De herinnering aan die eerste keer in France met de kinderen zit vast aan deze nu kapotte waterkan, en de scherf is nog heel en er is een blog over een waterkan!waterkan met scherf en glazen

Delen en verdelen

Met uw spullen kunnen wij een container vullen; Een slogan die werd ingezet bij de zoektocht naar goede, gebruikte spullen voor een project in Zuid-Afrika, Paarl. Voor The ChilderenofPaarl en scholen en ziekenhuizen daar in de buurt. Al deze avonturen, en onze hulp is te lezen op de verouderde site www.container.waarbenjij.nu .  In 2006 begonnen we met het verzamelproject en drie jaar achtereen ging er een volle container richting Paarl. Het project bestaat nog steeds en wordt door velen nog steeds ondersteund. Geweldig!

Oproep
In 2014 zag ik een oproep voor uitgeprocedeerde asielzoekers die, in Amsterdam in de vluchtkerk, winter-kleding en nog meer ondersteuning nodig hadden. Binnen 24 uur ging er een auto vol kleding, schoenen, ondergoed in alle maten en soorten naar toe. Super. Dat deed mijn deel hart weer sneller slaan. Wederom werden mijn kasten leeg gehaald en ik gaf het mee. ^F. miste een jaar later, zijn hardloop schoenen. Ach, zo hard liep hij toch niet meer. Fysiek ben ik niet meer in staat om me in te zetten voor grote inzamelingen. Ik doe wat ik wel kan en dus ook weer vandaag, planning en agenda aan de kant… and Go!

AHOS sept.07 002De wereld is veranderd, en dat is voelbaar en op de televisie zichtbaar. Ik lijk wel in een emotionele bui te blijven hangen, als ik al die ellende voorbij zie komen. Al die mensen die op zoek zijn naar veiligheid en warmte en vrijheid. Al die mensen die uit een oorlogsgebied komen en een veilige plek zoeken.

Ik zoek op mijn manier uitvluchten en zet het schrijnende nieuws niet aan. Zap me suf en maak gebruik van Netflix of zet een muziekje aan of gewoon helemaal Niks.

Vrijheid: Een keuze hebben en kunnen maken, dat is wat het is voor mij, dat is vrijheid!

Dan zie ik een oproep op Facebook en twitter om kleding en bij voorkeur mannen schoenen te brengen bij een sorteerpunt in Utrecht? Deze oproep deelde  ik op FB. en de reacties zie ik binnenkomen. Nice. Ik kan iets doen, zichtbaar bijdragen.

Afgelopen winter kocht ik geen nieuwe winterkleding, want ik zat veel binnen in mijn pyama / huispak, vanwege de operaties en opkalefateren. Zodoende was ik ook heel ‘zuinig’ op mijn aangepaste laarzen. Zo liep ik met mijn aangepaste zolen in mijn winterlaarzen/*pantoffels.  Als hobby verkocht ik ook ooit merkkleding via Marktplaats. Daar heb ik nog geen zin in, weggeven past mij beter.
Sinds gisteren schijnt het bitter koud te zijn, dus mijn strooptocht in onze kasten is begonnen. Ik ga zo de zakken brengen, bij het inzamelingspunt voor de groep vluchtelingen, tegenover de nieuwe Moskee, Kanaalstraat 36 in Utreacht. 

Er zijn veel plaatsen waar je je kleding en of schoenen waar je zelf op uitgekeken bent naar toe kunt brengen. Ook meteen een oproep aan degene die dit leest en toch wel eens iets weggooit in de kliko uit gemak, zich de volgende keer bedenkt en het deelt. Ook de dak-en thuislozen moeten we niet vergeten en/of de kledingbank of Dress for Succes of aan hen die het financieel heel lastig hebben. Dat is delen, voor mij.

Wat voor jou oud en versleten is, kan voor een ander zo waardevol zijn. Want, wat zijn wij verwend… !

Het gaat zoveel makkelijker om je kasten bewust te legen, als je weet dat je een ander er ook nog blij mee kunt maken. Gebruiksgoederen. kleding en schoenen weg doen en te geven aan hen die het nodig hebben. Ik kan fysiek niet veel, maar dit wel. Dit delen! Ik reed langs een paar adressen om de herenschoenen en andere kleding op te halen en bij het afgifte punt weer af te leveren.

Op veel plaatsen in Nederland / België kan je goederen afgeven. Morgen kan dat ook of overmorgen. De vluchtelingen blijven tenslotte! Wij willen in ieder geval dat ze het warm hebben en zich welkom voelen, na zo een barre tocht! Veiligheid.

sneeuw koudWinterkleding:
Schoenen en sokken, mutsen bv. oranje Unox, sjaals en schoenen gaan zeker in de zakken. Riemen, hoeveel kan een mens in z’n kast laten liggen en nooit gebruiken.
Een te grote broek, past toch beter met riem, dan geen lange broek.
Beter op een maat te grote schoenen kunnen lopen, dan op je Turkse of Syrische slippers met deze kou.
Ondergoed is ook hard nodig! Tweedehands ondergoed lijkt niet fris, maar gewassen ruikt het wel fris!

Op de Koningsweg 2 in Utrecht is het Rode Kruisgebouw, daar kan je elke dag kleding en dekens afgeven. Gewoon voor de deur parkeren, dus net zo handig om het daar af te geven.