Gerustgesteld!

Wat moet je doen als tie niet doet wat tie wel zou moeten doen? M’n telefoon gaf de geest en mijn hersens zijn niet getraind in het oplossen van Iphone problemen. Heb mijn nood geklaagd en ben met tips aan de slag gegaan. Met wat hulp van de jongens van de mediamarkt en zelf fröbelen ging mijn Iphone uiteindelijk terug naar z’n fabrieksinstellingen. Beetje lastig was dat wel, want het probleem zat h’m in het vastlopen van het touchscreen.  Continue Reading “Gerustgesteld!”

Geen prijs, geen reis

Opwinding over een nieuwe volger op Instagram. Your South Africa Trip reisbureau volgt mij. “WHY Oh nee”. ‘Zouden zij mij zijn gaan volgen vanwege mijn ingezonden prijsvraag?  zou  ik  misschien.. Nee toch?’
Met m’n iets verhoogde hartslag keek ik op de site van Fox ANWB reizen of ik had gewonnen.

De prijsvraag om een reis voor twee personen te winnen naar Zuid-Afrika had ik serieus aangepakt.  Continue Reading “Geen prijs, geen reis”

De scherf is nog heel

Een praktisch souvenir meenemen blijkt een leuk anker om mijn uitstapjes en vakanties te duiden. De mooie, blauwe waterkan die ik kocht tijdens onze eerste gezinsvakantie in 1992 in Frankrijk, is gesneuveld. De gewoonte om tijdens je eten wijn en of water te drinken, was en is heel gewoon, wij zijn vanaf dat moment dat ook gaan doen.

In ’92 gingen we naar de Drome: een streek boven de Provence. Het doel was een ANWB-camping in Recoubeau-Jansac bovenop een berg en ook het eerste jaar van de Franse eigenaars op camping: Le Couriou. Na een overnachting in Nuits St. George over de Route du Soleil zonder airco en cruise control kwamen we, met de wegenkaart op schoot, via de D164 bezweet aan op de van te voren geboekte camping. Een donkerrode Citroen BX met trekhaak, waar een aanhangwagentje aanhing met ons hele hebben en houden, was toen onze auto.

De Albatros tent van speciaal katoen en een vast grondzeil was super handig en stoer. Een heuse De Waard, maar loodzwaar eigenlijk kon je hem in je eentje niet tillen en je was uren bezig om hem op te zetten. Een plunjebaal vol en deze nam ook heel veel ruimte in op zolder. Ik begrijp heel goed waarom er opgooi- en opblaastenten zijn uitgevonden. Die Albatros tent heeft wel 32 haringen/spijkers rondom en voor het grondzeil een zelfde aantal, die je na het afbreken ook allemaal weer schoon moest maken. Je kon wel rechtop staan in die stormvaste tent, alleen in het midden bij de vaste paal. Het was een vooruitgang toentertijd.

De wekelijkse Provençaalse markt in Die werd bezocht en een geroosterd kippetje uit zo’n kippetjes kar ging mee naar de camping, dat was lekker en leuk en hoorde zo bij vakantie vieren. Grote rode vleestomaten waren daar heerlijk om te zien en te eten, ook zagen we een courgette.. daar hadden we nooit eerder van gehoord, laat staan geproefd. Het blijft na al die jaren toch een laffe smaak te hebben, het is eigenlijk een droge komkommer, maar een goede vulling om een heerlijk soepie te kunnen worden. Provençaalse kruiden ontbreken sinds die tijd niet in de keukenlade en gerechten, zoals in b.v. de vissoep of ratatouille en pastasaus en .. die kruiden kunnen bijna door elk recept. Het ruikt ook zo lekker.

Op die markt kocht ik de mooie blauwe waterkan, die paste bij het Provençaals tafelkleed met een zonnige gele ondergrond met olijventakjes en afgezoomd met blauwe biasband rand. Bijpassende katoenen servetten dat is wat rest, maakte het geheel af.
Vanochtend tikte ik met de kan tegen de kraan aan en er sprong een scherf af, jammer, heel jammer.

De herinnering aan die eerste keer in France met de kinderen zit vast aan deze nu kapotte waterkan, en de scherf is nog heel en er is een blog over een waterkan!waterkan met scherf en glazen

Delen en verdelen

Met uw spullen kunnen wij een container vullen; Een slogan die werd ingezet bij de zoektocht naar goede, gebruikte spullen voor een project in Zuid-Afrika, Paarl. Voor The ChilderenofPaarl en scholen en ziekenhuizen daar in de buurt. Al deze avonturen, en onze hulp is te lezen op de verouderde site www.container.waarbenjij.nu .  In 2006 begonnen we met het verzamelproject en drie jaar achtereen ging er een volle container richting Paarl. Het project bestaat nog steeds en wordt door velen nog steeds ondersteund. Geweldig!

Oproep
In 2014 zag ik een oproep voor uitgeprocedeerde asielzoekers die, in Amsterdam in de vluchtkerk, winter-kleding en nog meer ondersteuning nodig hadden. Binnen 24 uur ging er een auto vol kleding, schoenen, ondergoed in alle maten en soorten naar toe. Super. Dat deed mijn deel hart weer sneller slaan. Wederom werden mijn kasten leeg gehaald en ik gaf het mee. ^F. miste een jaar later, zijn hardloop schoenen. Ach, zo hard liep hij toch niet meer. Fysiek ben ik niet meer in staat om me in te zetten voor grote inzamelingen. Ik doe wat ik wel kan en dus ook weer vandaag, planning en agenda aan de kant… and Go!

AHOS sept.07 002De wereld is veranderd, en dat is voelbaar en op de televisie zichtbaar. Ik lijk wel in een emotionele bui te blijven hangen, als ik al die ellende voorbij zie komen. Al die mensen die op zoek zijn naar veiligheid en warmte en vrijheid. Al die mensen die uit een oorlogsgebied komen en een veilige plek zoeken.

Ik zoek op mijn manier uitvluchten en zet het schrijnende nieuws niet aan. Zap me suf en maak gebruik van Netflix of zet een muziekje aan of gewoon helemaal Niks.

Vrijheid: Een keuze hebben en kunnen maken, dat is wat het is voor mij, dat is vrijheid!

Dan zie ik een oproep op Facebook en twitter om kleding en bij voorkeur mannen schoenen te brengen bij een sorteerpunt in Utrecht? Deze oproep deelde  ik op FB. en de reacties zie ik binnenkomen. Nice. Ik kan iets doen, zichtbaar bijdragen.

Afgelopen winter kocht ik geen nieuwe winterkleding, want ik zat veel binnen in mijn pyama / huispak, vanwege de operaties en opkalefateren. Zodoende was ik ook heel ‘zuinig’ op mijn aangepaste laarzen. Zo liep ik met mijn aangepaste zolen in mijn winterlaarzen/*pantoffels.  Als hobby verkocht ik ook ooit merkkleding via Marktplaats. Daar heb ik nog geen zin in, weggeven past mij beter.
Sinds gisteren schijnt het bitter koud te zijn, dus mijn strooptocht in onze kasten is begonnen. Ik ga zo de zakken brengen, bij het inzamelingspunt voor de groep vluchtelingen, tegenover de nieuwe Moskee, Kanaalstraat 36 in Utreacht. 

Er zijn veel plaatsen waar je je kleding en of schoenen waar je zelf op uitgekeken bent naar toe kunt brengen. Ook meteen een oproep aan degene die dit leest en toch wel eens iets weggooit in de kliko uit gemak, zich de volgende keer bedenkt en het deelt. Ook de dak-en thuislozen moeten we niet vergeten en/of de kledingbank of Dress for Succes of aan hen die het financieel heel lastig hebben. Dat is delen, voor mij.

Wat voor jou oud en versleten is, kan voor een ander zo waardevol zijn. Want, wat zijn wij verwend… !

Het gaat zoveel makkelijker om je kasten bewust te legen, als je weet dat je een ander er ook nog blij mee kunt maken. Gebruiksgoederen. kleding en schoenen weg doen en te geven aan hen die het nodig hebben. Ik kan fysiek niet veel, maar dit wel. Dit delen! Ik reed langs een paar adressen om de herenschoenen en andere kleding op te halen en bij het afgifte punt weer af te leveren.

Op veel plaatsen in Nederland / België kan je goederen afgeven. Morgen kan dat ook of overmorgen. De vluchtelingen blijven tenslotte! Wij willen in ieder geval dat ze het warm hebben en zich welkom voelen, na zo een barre tocht! Veiligheid.

sneeuw koudWinterkleding:
Schoenen en sokken, mutsen bv. oranje Unox, sjaals en schoenen gaan zeker in de zakken. Riemen, hoeveel kan een mens in z’n kast laten liggen en nooit gebruiken.
Een te grote broek, past toch beter met riem, dan geen lange broek.
Beter op een maat te grote schoenen kunnen lopen, dan op je Turkse of Syrische slippers met deze kou.
Ondergoed is ook hard nodig! Tweedehands ondergoed lijkt niet fris, maar gewassen ruikt het wel fris!

Op de Koningsweg 2 in Utrecht is het Rode Kruisgebouw, daar kan je elke dag kleding en dekens afgeven. Gewoon voor de deur parkeren, dus net zo handig om het daar af te geven.

 

Vader en dochter

Deze titel sprak me aan en verder had ik geen herkenning van de naam van de schrijfster Hendrickje Spoor. Gelukkig gaf ik mezelf de kans om aan dit boek te beginnen en las Vader en Dochter in één adem uit, gegrepen door haar schrijfstijl. Dit boek pakte me bij alles en ik kon Hendrickje nog niet googelen, want we genoten een heerlijke wifiloze vakantie! Ik kwam Vader en dochter tegen in de vakantiebieb:  boeken lezen, zitten, liggen en zitten, liggen en lezen, dat is vakantie!

Dit boek lezen waren mijn levensuren meer dan waard.

Ik laat me wel vaker verrassen door nieuwe titels en schrijvers, maar als het me niet grijpt dan gaat tie dicht en retour naar uitlener of terug op de plank of  verdwijnt in mijn E-book prullenbak.

Eenmaal thuis las ik haar biografie op google, want Hendrickje intrigeert me.

In dit boek; Vader & Dochter las ik mooie zinnen waar ik blij van werd. Wat een inhoud ook. Zij is opgegroeid in een wereld die ik niet ken. De hoeveelheid literatuur en geschiedenis welke zij met de paplepel binnen krijgt is veel en kleurrijk. Dit herken ik totaal niet uit mijn opvoeding. Ik lees hoe zij en haar artistieke, inspirerende ouders hun leven leefden en ik leef mee.

Hendrickje woonde in Amsterdam, New York, Leiden, Den Haag en Parijs en in andere plaatsen. Ze woont en werkt al jaren in France, het land waar ze op haar zesde jaar verliefd op werd.

Door het lezen van dit boek ging er een andere wereld voor me open, want veel schrijvers en citaten worden aangehaald, ver van mijn eigen belevingswereld. Ze correspondeert en belt, reist en leeft met haar vader, deze herinneringen en brieven zijn prachtig aan elkaar verbonden. Ze somt citaten op en vult haar vader aan en daagt hem uit.….. Ze spreekt een taal die ik niet spreek en toch herken.

Ik herken de universele dingen; op zoek naar erkenning, je gewaardeerd en veilig voelen. Vertrouwen op anderen en controle is altijd beter. Vertrouw op jezelf: Het is jouw keuze en die is goed!

Een licht verdrietige stemming kwam er over me heen tijdens het lezen, want er is zoveel om over na te denken van wat zij heeft geschreven. Ik ben nieuwsgierig en verslind door de tijd heen geschreven herinneringen aan haar jeugd en leven. Haar inspiratiebronnen. Haar loyaliteit. Het verbonden blijven voelen met haar familie en liefdes. Keuzes. Het leven met zichzelf, haar moeder, vader, broertje en andere kinderen van haar vader.

Dat Hendrickje (1963) boeken schrijft en dat ik haar heb ontdekt, daar ben ik super blij mee. Dat ik dit boek heb gelezen, voelt als een verrijking. Ik ben geraakt en nu weer thuis ook vol bewondering over haar biografie. Openhartig. Ontroerend, geestig en bijzonder in veel opzichten!

Als ik ooit een Best genoten boekenlijst ga maken, komt dit boek met stip binnen op Twee.

Het geheugen is als een hond die hier en daar gaat liggen. Die ligplaatsen herinner je je, de wandeling ben je vergeten. Hoe ouder je wordt hoe minder van die plekken je nog kunt terughalen uit je rammelende geheugen en je hebt al gauw de neiging de verloren gegane wandeling in te vullen met allerlei fantasieën, verfraaiingen, leugenachtige zijsprongen of onbenullige details.  (Cees Nooteboom)

Dit prachtige citaat is te lezen op de eerste bladzijde van het boek Vader en Dochter  geschreven door Hendrickje Spoor..