nav-left cat-right
cat-right

Verpleegkundige Lucia de B.

Wat een vrouw. Wat een verhaal. Wat een film. – VRIJSPRAAKvrijspraak Lucia de B Zes jaar zat Lucia onterecht opgesloten met haar verdriet en machteloosheid & al die tijd bleven dochter en haar vriend onvoorwaardelijk van haar houden ♥ whow! LIEFDE!

Lucia bleek onterecht veroordeeld na een gerechtelijke dwaling waar zij de dupe van is geworden. Zij schreef een boek over haar werk als verpleegkundige en haar arrestatie en over haar 6 jaar onterechte gevangenschap. De speelfilm waarin de gerechtelijke dwaling in ons rechtssysteem zichtbaar wordt, is ontroerend en verdrietig. Uiteindelijk is er gerechtigheid er volgt vrijspraak.

♥ Bij het zien van Lucia in #DWDD was ik ontroerd, door haar verhaal, haar stem en uitstraling. Ik voelde de pijn, het verdriet en het Niet geloofd worden, waar zij al die jaren last van had. De aannames waardoor Lucia veroordeeld werd doen me verdriet, zo’n onrecht.

tweet lucia de b Bioscoop Met een vriendin, zij is ook oud-verpleegkundige ging ik naar deze film. Herinneringen aan ons werk in de zorg kwamen naar boven. Het geroddel en je niet geaccepteerd voelen op de werkvloer is van alle tijden. In de film herkenden wij beiden de sfeer, de geur, het lopen en werken in een ziekenhuis. Op de terugweg, waren we beiden zeer onder de indruk van deze mooi gemaakte film. Onze herinneringen aan het werken op de verschillende afdelingen en over sommige collega’s buitelden over elkaar heen.  De eerste overleden patiënten passeerden, sommige nog bij naam en onze herinneringen aan leven en dood. Nog steeds is het voor ons voelbaar dat dit werk zoveel indruk op ons heeft gemaakt. De keuzes waar je voor komt te staan, de keuzes die je maakt. Integer te blijven en hulp vragen en zelf nodig te hebben. Wat een beroep. Wat een zorg. Wat een kunde!

Mijn eerste overleden patiënt(en). Februari 1974, ik was toen 18 jaar oud, draaide ik tijdens mijn stage mijn eerste nachtdienst alleen: 23.00 uur-7.30 uur, in een verzorgingshuis. De hoeveelheid patiënten die op die afdelingen woonden, weet ik niet meer. Wel dat vanaf 23.00 uur tot 5.00 uur er drie vrouwen zijn overleden. Mogelijk verwacht, voor mij totaal onverwacht. Ik verliet de afdeling en liep huilend door het trappenhuis en ik wilde niet meer terug naar die afdeling. Nooit meer. Het kwam door mij, dacht ik. Waar ik was ging men dood. Ik bleef in de ontvangsthal zitten. Huilend. Ik maakte mijn dienst niet af die nacht en kwam de avond erop weer op mijn werk. “Het hoort bij je werk” werd er tegen mij verteld. Het was de eerste dode die ik zag, meteen drie, die nacht. (niks geen slachtofferhulp of extra ondersteuning) “Kan je er niet tegen, moet je een ander beroep kiezen.” was de basisregel als je in de verpleging werkte. Ik haalde vaak diep adem en ging verder met mijn opleiding-en en werk. Bij het zien van het verhaal van Lucia/film komen mijn herinneringen in flarden naar boven.

Couveuse afdeling / Neonatologie Ik kan me voorstellen hoe ellendig Lucia zich moet hebben gevoeld. Toen en nu nog steeds, zo veel onrecht. Het verhaal van mijn collega toen ik op de couveuse afdeling werkte van het AZL nu het LUMC, komt weer naar boven. Ik had met deze collega een vriendschappelijke band, we kwamen bij elkaar over de vloer. Na een jaar daar te hebben gewerkt, maakte ik de overstap naar de afdeling neurologie en werd het contact minder.

Neurologie Op de afd. neurologie -gebouw 20- hoorde ik de roddels en geruchten over haar, mijn oud-collega’s. Dat Zij het was het die zich voor de rechter moest verantwoorden. Dat Zij het was, die een fatale/verkeerde hoeveelheid medicatie heeft toegediend aan een baby, die daaraan was overleden. Zij werd op non-actief gezet. Ik was van die beschuldiging al erg aangedaan en Zij bleef als een herinnering in mijn hoofd zitten, als collega. Het feit: het zal je toch maar gebeuren. De wereld op haar kop. Werken als verpleegkundige, blijft mensenwerk.

Werkzaam in de psychiatrie hoorde ik dat een patiënte zich had gesuicideerd tijdens haar opname. Dat bleek Zij, mijn *oud-collega, te zijn. Verder weet ik niets meer van dit afschuwelijke incident. Was ze wel of niet schuldig bevonden of wat..? Had haar opname in de psychiatrie met haar *fout te maken? Haar suïcide? Het blijft een droef gegeven, in alle opzichten. In mijn werkzame leven stond ik vaak voor een keuze. Ik moest denken, kiezen, voelen en handelen. Zorg geven en zorg verlenen, zorg vergeten. Met collega’s door één deur. Gehard door mijn vak en in mijn leven, probeer ik de menselijke maat te houden. Mogelijk lukt me dat niet altijd, maar dan hoor ik dat graag? Ook, ik gaf het mijn kinderen mee, blijf zelf nadenken!

Wees een uitzondering als dat nodig is?! Voor Paula van der Oest, collega’s, acteurs en Ariane Schutler met een fantastisch Haags accent. Voor de twee gezagdragers die met een lange adem en tegen de stroom in, het gelijk voor Lucia boven water haalden #chapeau

Lucia, Ik wens je veel liefde en warmte op je levenspad!

 

 

 

 

 

 

DROOMVILLA in Zuid-Afrika
Krullen verven en wassen

3 reacties aan “Verpleegkundige Lucia de B.”

  1. Lucia de Berk schreef:

    Dank voor dit mooie stuk.
    Het emotioneert me om te lezen hoeveel mensen er onder de indruk zijn van de film en mijn boek.
    Liefs, Lucia

  2. marbel79 schreef:

    Heftig verhaal, in het bijzonder over je stage. Dan gelijk te horen krijgen dat je geacht wordt daar meteen mee om te kunnen gaan is nogal wat. Het lijkt mij dat je daar aan moet wennen, mee om leren gaan.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: