Kaakje bij de thee

Een Petit beurre is een kaakje vol verrassingen: De hoekjes vertegenwoordigen de 4 seizoenen. De rondjes aan de zijkanten (52 in het totaal) staan voor de 52 weken van het jaar. Het koekje is 7 cm. (de 7 dagen van de week). En de 24 puntjes in het midden (de 24 uren in een dag). Als je nog eens zo’n kaakje ziet dan weet je dat je nog iets anders ermee kunt doen dan opeten.

Ondertussen kan je luisteren naar Gerard de Vries.. ooit DJ. bij radio Veronica en je kent hem misschien ook nog van het nummer Gidddeiupgo . Vooral mijn generatie zal blij verrast zijn bij het horen van Het spel kaarten. (uit 1965!)

Voorjaar in februari

Ondertussen is het gewoon april geworden in februari. Wat fijn en een pracht vooruitzicht naar een heel lang voorjaar. De waarschuwing dat het zo kan omslaan .. niet alleen het weer, maar dus ook je humeur en stemming, is niet echt zonnig te noemen. Ik laat me niet meer gek maken met m’n zonnebril op.

Met een lange, veels te grote bontjas over mijn laagjes kleding en een plaid om mijn benen.. zat ik achterin de tuin en koesterde de februari zonnestralen op mijn gezicht. Echt wel prettig. De sneeuwschuiver staat weer in de schuur en de dertig jaar oude, rode bezem belandde na het sneeuwvegen in de kliko.

Met dit voorjaarsgevoel reed ik naar het tuincentrum en het werd me snel duidelijk, ik was daar niet de enige. Wat een drukte van jewelste op deze doordeweekse middag. ‘Was er iets gratis of wat was er aan de hand?’ Bij binnenkomst in de hal werd ik overdonderd door de hoeveelheid -uitgebloeide- tulpen. Dat zag er heel kleurig maar niet leuk uit

In dit tuincentrum is het verdienmodel ‘leuk je tuin op’ goed zichtbaar. Je kan je geld daar namelijk heel goed kwijt in ruil voor pastelachtige artikelen, waarvan je het bestaan niet wist en die je nooit in je tuin hebt gemist.
Niet 1 .. maar werkelijk dat hele centrum staat afgeladen vol met dingen die leuk en handig zouden kunnen blijken voor jouw tuin/balkon. Af en toe een groene plant of van plastic.

Van de weeromstuit vergat ik om een foto te maken van deze kleurige, vintage achtige meubels en dingen. Trouwens er is geen traditionele tuinstoel die naar achteren kan meer te koop. Veel namaak rotan en lage lounge sets, de zogenoemde actieve zit.

Wat niet uit mijn hoofd gaat is een ding met wel vijf borden naast elkaar op een standaard ca. 1 meter lang, op onregelmatige hoogte op een vertikale stang verbonden aan een dikkere horizontale stang die je blijkbaar aan je schutting kan op te hangen of misschien kan je hm ook neerzetten tussen je planten.
In iedergeval kost die met vijfborden ca. 150 euro.. goedkoper kan ook hoor, maar dan heb je drie bordjes of soort blad van de vingerplant of van de gatenplant van ijzer iets gemaakt.

Al met al is het toch echt februari en de eenjarige plantjes zijn pas op hun best half mei, als ijsheiligen is geweest. Ik vraag me trouwens af of we deze klimaat heilige nog wel moeten vertrouwen?

Een blauwe bezem, als weekaanbieding van € 4,79 voor € 3,99 rekende ik af, ging mee naar huis.

Ondertussen bloeien de sneeuwklokjes volop en steken de krokusjes boven het groen uit.

Het is nog lang geen voorjaar.

Ik ben er klaar mee

.
KLAAR met die kanker diagnose….. YEAH!

Op zondagmiddag 16.00 uur begon ik nuchter aan de eerste anderhalve liter Movi Prep. Nadat ik het eerste glas had leeggedronken werd ik koud en misselijk. Jemig, wat voelde ik me ellendig en zielig. Toen al. Hoe het dan toch kan dat ik om vier uur snachts wakker werd en mezelf uit bed kon slepen voor het tweede deel van de voorbereiding van deze coloscopie?  Continue Reading “Ik ben er klaar mee”

Faalboeken en andere titels

“Ongelezen boeken inspireren.” “Zie mijn boekenkast en je weet wie ik ben.” Uitspraken die me ooit raakten en die tegeltjes wijsheden werden.
Op twitter deelden mensen hun favoriete boek zonder tekst en uitleg, alleen de kaft is zichtbaar met een hashtag. Ik kreeg ook het verzoek om mijn boeken te delen en vond de boeken die bij mij horen en op verschillende plekken in mijn huis. Een voordeel van deze #bookcoverchallenge is dat ik weer weet welke boeken er in de kast en op de plank staan. Maar ook die ongelezen boeken .. zo van: lees me! lees me nou? en al tijden werd ik daar onrustig van. Boeken die ooit inspireerden tot ooit te gaan lezen en waar ik niks mee deed.

Ineens wist ik het, dat zijn geen inspiratieboeken dat zijn gewoon faalboeken!

Weinig boeken kocht ik de laatste jaren, las meer op mijn eReader, want ik heb toch al een boek en dat soort eigen gemaakte inpiratieloze wijsheden legde ik mezelf op. Het gevoel dat je er maar niet aan toekomt, dat je faalt in wat je met jezelf hebt afgesproken, daar word je ook hondsmoe van hoor.

Ik weet nog waar ik mijn boeken kocht en met wie en waarom of kreeg van lieve, attente, leuke, steunende en verrassende mensen. Nogmaals dank! Ook sommige gekregen boeken bleven ongelezen.
Bij een volgende ontmoeting hadden we meteen een gespreksonderwerp:  ‘goeie keus joh, heb je hm zelf ook gelezen of ik vond er niks aan, hoezo heb je hem aan mij gegeven, en wat vond je er zelf van?’ Boeken bespreken geeft namelijk weer hele andere en leuke gesprekken.

‘Boeken zijn een bezit wat je nooit wegdoet.” ‘Boeken vertellen wie je bent en zo kan je zien wie ik ben..” Wat een opgelegde last eigenlijk!

Dat faal gevoel werd bij het zien van die bij elkaar opgetelde twee meter ongelezen boeken heel sterk benadrukt. Dus weg ermee. Mijn huis uit. De bananendozen in en op naar nieuwe lezers. Ik kon ineens die boeken de rug toekeren, sommige hagelnieuw of jaren oud. Wat een bevrijding!

LEEN TROUWENS NOOIT JE FAVO BOEK UIT! want je krijgt ze zelden terug!
Die boeken die ik uitleende met liefde en in vertrouwen, waren mijn favoriete boeken. Juist voor het plezier, de verdieping, inzicht, humor, beschouwing of wat dan ook mocht je ze meenemen. En graag onbeschadigd retour!
Een paar gemiste boeken kocht ik opnieuw en staan weer op de plank, want na het lezen van die speciale boeken veranderde mijn kijk op de mensen om me heen en op mezelf in het bijzonder.

De zeven boeken deelde ik met de hashtag #bookcoverchallenge #favoboek #booksilove #boekeling Dank voor de uitnodiging Berna @berretje

De Drinker                                       Hans Fallada
Zout op mijn huid                       Benoite Groult
De ringband kookboekjes        Blue Band
Groot Indonesisch kookboek Bep Vuijk
Eva’s ontwaken                             Constance Beresford – Howe
Een hart van Prikkeldraad       Lisette Lewin
De gevangene                                Malika Oufkir
Het zwijgen van Maria Zachea  Judith Koelemeijer

Geinspireerd zal ik terugkomen in een andere blogpost (s) op een van deze boeken.

De Dom staat in de steigers

Sommige oude bakstenen zijn aan vervanging toe. Ook moet voegwerk hier en daar hersteld worden. Eerder herstel van De Dom in 1917 )  Nog geen tien minuten autorijden van mijn huis blijkt de Dom in de steigers te staan. Voor mij persoonlijk is de ingepakte Dom daardoor een metafoor voor steun en toekomst geworden.

In 2018 bezocht ik vaak de afdeling revalidatie en sportgeneeskunde in het UMCUtrecht. We gingen onderzoeken, hoe kan ik op de been blijven, en mijn wankele toekomst bespreekbaar maken. En hoe komt het dat ik zo’n pijn heb in mijn rechterarm en -hand? FSHD? Met een stopwatch en allerlei andere apparaten werd er veel opgemeten. Mooi dat het kan. Tussen m’n oren zit ook een belasting die meetbaar is. Deze cijfers werden in grafieken gezet en de statistieken hielpen ons verder. Er volgden moedgevende gesprekken en een behandeling voor de spieren die het zwaar hebben.

Ik ontving na het eerste consult een mail van mijn revalidatiearts: ‘Weet je het zeker dat je hiervoor wilt gaan, want het zal zwaar worden’. ‘ Je zal geconfronteerd worden met wat je wil en wat je kan’. Het doel van de behandeling: ‘we gaan voor comfort voor jou’.
Ik zei; ‘JA’ en vroeg; ‘alleen mensen die terminaal zijn bieden we toch comfort?’. ‘Nee hoor’ reageerde ze geruststellend. ‘Iedereen heeft comfort nodig in zijn leven en zeker jij’! Je hebt het nodig!’.
‘Trouwens wat doet het met jou dat je in LINDA. voor iedereen zo zichtbaar bent?’ Nou, dit soort vragen krijg ik voor mijn kiezen.

Mijn handtrauma zoals dat heet in het medisch jargon sept. jl. beperkte mijn zelfstandigheid in grote mate. Door dit eenzijdige ongeval werd ik afhankelijk van helpende handen, want die rechterhand deed het niet meer zonder pijn en ik ervaarde functieverlies. Pijn hebben kost bergen energie en blij word ik er niet van en de tegeltjeswijsheden helpen ook niet echt. Oud ingesleten patronen van overleven worden dan aangezet. Bij mij is dat positief blijven en de dag gaat vanzelf wel voorbij. Het stof wat ligt, ligt er morgen ook nog wel. Niemand die het ziet en niemand die zich ergert.

De angst om mijn toekomstbeeld belemmerde me in veel. Iedereen ging al sneller en nu loop ik helemaal achteraan of sta stil. Handwerken .. of wat doet een mens om de dag door te komen? Niks lukte, concentratie als een pinda, sowieso met een linkerhand waar al minder kracht in zit.

De afsluitende zin in LINDA. ‘daardoor lijk ik gelukkig meer op wie ik ben’ is de leidraad in mijn gesprekken geworden. Er is zelfs ruimte gekomen om dat te delen. Bij dezen.

Verbonden
Het bleek een opluchting toen ik hoorde: ‘er kan iets aan gedaan worden’. Al een paar jaar had ik klachten in mijn rechterhand /arm, had het wel gemeld maar zal wel FSHD gerelateerd zijn. Nee dus, iedereen kan dat krijgen .. ouderdomsklacht: Triggerfinger.
Na de operatie is herstel binnen zes weken mogelijk, misschien dat het bij jou langer duurt? De verwijzing naar de plastisch chirurg Schuurman werd snel opgepakt en hij bleek de deskundige en zette mij op een spoedlijst nadat hij mijn anamnese las: ‘tot snel in de kelder’. Met iets meer vertrouwen ging ik de prachtige verbouwde operatiekelder van het UMCU in. Mijn peesschede bleek gerafeld, vandaar ook mijn Atypische pijn- zenuwklachten en het had inderdaad niets te maken met FSHD. De wond werd gehecht en mijn hand daarna stevig ingepakt. Rare dagen volgden van afhankelijkheid en na een week toen ik weer kon autorijden, happy met een automaat, ging ik weer terug naar de poli revalidatie voor verdere behandeling.

In de steigers
Thuis oefende ik de opdrachten van de fysio en ergotherapie en was deze X therapietrouw = de opdrachten van de fysiotherapeut ook uitvoeren! ;-)
De fysiotherapeute kon ik in december ’18 met een handdruk bedanken voor haar goeie diagnose en behandeling. Mijn biceps en mijn nekspieren en triggerpoints heeft ze soepeler gemaakt door te masseren waar nodig.

TIP

Warm houden is het devies, altijd warm houden.. want als je het koud krijgt, bal je je handen tot knuisten en trek je je schouders aan tot je oren. Je spieren verkorten en pijn neemt toe. Veel laagjes kleding dragen helpt echt! ‘snachts met raam dicht slapen, hoeft je lijf niet zo hard te werken om op temperatuur te blijven, energiesparen.

Ingepakt
Bij mijn laatste polibezoek eind december gaf ik een afscheidscadeautje aan de bali af voor mijn revalidatiearts Esther Kruitwagen en haar team. Zij hebben me goed in de steigers gezet. Op naar 2019!


Ik schreef op de kaart “Voorlopig is De Dom het hoogste gebouw in Utrecht, maar jullie steken hier met kop en schouders boven uit!” ‘Dank voor jullie steun en vertrouwen’, Marjanne

Mijn ingepakte cadeau aan het revalidatieteam:
“een boek om te lezen en door te geven”.
van Marijke Groot; ‘Het was niet alleen maar leuk tijdens mijn depressie’