Depressiegala

Ik vind het zo’n gezeur.. dat we na 50 jaar, een halve eeuw verder, nog steeds zeggen dat depressie niet bespreekbaar is. Dat hier een gala en tv-uitzending van moet komen, snap ik helemaal niet. Natuurlijk is het lastig om te zeggen als het niet goed met je gaat en hebben we allemaal nog behoefte aan bevestiging. En die krijgen we sneller als het goed met je gaat. Zo zijn we groot gebracht en uiteindelijk kom je verder als je niet aan de zijlijn staat, maar daadwerkelijk mee mag doen aan het spel, wat leven heet.

En dan kan je een feessie vieren, met elkaar die het ziektebeeld herkennen of als familie van of gezellig met elkaar als ervaringsdeskundigen en ook de professionele hulpverlener kan een dansje wagen. Wel of niet met een diagnose depressie. Ik heb de beelden op tv niet gezien en ook niet via uitzending gemist.
Of er werd gedanst met de gene die een erge of ergere of ergste depressie had, hoe moet je dit meten. Ik vind het niets toevoegen. Want ziek zijn en een hoeveelheid diagnoses hebben is geen wedstrijd! Ik zal wel op vele tenen zijn gaan staan, daar hoef ik niet voor op de dansvloer.

Al heel jong maakte ik kennis met de psychiatrie en later als psychiatrisch verpleegkundige heb ik velen gezien met de diagnose depressie. De postnatale depressie werd in die tijd schoorvoetend erkend als een echte depressie en niet als wat moeten we ermee?
Er zijn verschillende soorten depressies, met wel of niet een biologische verstoring. Er zit geen duur aan een depressie, een depressie is ook niet leeftijdsgebonden en soms blijft het niet bij één keer in je leven en verschilt van zwaarte en impact. Een depressie kan ook chronisch zijn.

Iedereen kent wel iemand die worstelt met de zingeving van het leven, maar dat is echt heel wat anders dan een depressie hebben. Mogelijk kennen we allemaal wel iemand met een depressie… soms zichtbaar en soms onzichtbaar.

Bespreekbaar maken, hoe doe je dat? Tegen wie vertel je waar je mee worstelt in het leven of dat je je ziek voelt van de controle kwijt zijn in je bestaan. Want iedereen heeft toch wel ergens last van, dan ga je toch niet jouw verdrietige en voor jezelf niet begrijpbare worsteling delen? Dat lees en hoor ik steeds terug en herken het ook bij mezelf.

Hoe vertel je aan je partner, je collega’s, je vrienden dat je mogelijk in een fase zit van ziek zijn, van psychisch niet wel bevinden, van misschien wel een depressie?
Ga in ieder geval naar je huisarts, die is mogelijk de juiste persoon om het eerste tegen te zeggen dat het minder, tot niet zo goed met je gaat… De huisarts kan dan met jou verder kijken en overleggen wat mogelijk is om je geholpen te voelen. Nee, dat kan niet 1, 2, 3 en meteen morgen, dan zal je misschien iets eerder moeten gaan.

Er is ook geen paracetamol of antibioticakuur die je binnen tien dagen van je klachten afhelpt. Het naar je huisarts gaan, is al een grote stap en kan een stap zijn in je herstel van je depressie, die weet mogelijk iemand naar wie die kan verwijzen om je te helpen in je herstel. Praten en pillen is mogelijk de beste combinatie, maar niet voor iedereen, alles in overleg.

Gezien worden, gewaardeerd worden, wie wil dat nou niet. De persoon met een depressie die steeds meer moeite krijgt om het dagelijkse bestaan vol te houden, heeft steun nodig en dat kan in vele vormen.

Laat je dus zien en laat je horen en krijg je niet de gewenste steun uit je sociale omgeving dan blijkt professionele hulp handig en soms echt noodzakelijk. Zie de uitgestoken hand als steunend en dat geldt ook voor medicatie, zodat je wat rust in je hoofd kan krijgen, zodat je verder kan op jouw levenspad. Het omgaan met een diagnose, welke dan ook, blijkt altijd de eerste stap naar accepteren dat die beperking iets is, wat bij jou hoort.

Heb jij ook een tijdelijk of chronische ziekte, wie is er nog verschoond van lek en of gebrek?

foto van internet

Zegeltjes sparen en goede voornemens

  • Mijn goede voornemens gaan mee naar 2017, ik vond ze voorin mijn Hema agenda van 2016.

    Doel van deze voornemens is om mijn leven aangenamer te maken. Duidelijker. Bewuster te zijn van rare gewoontes en irritaties weghalen.

    Veranderen van mijn gedrag moet tenslotte ergens beginnen. Juist al de gewone handelingen in je dagelijkse leven nalaten of juist toevoegen, zijn al lastig zat.

    Een reminder is helpend:

  • Geen zegeltjes meer sparen voor messen, pannen, vershouddozen etc. ook niet in relaties: de zgn. emotionele bankrekening.
    Gezien de hoeveelheid zegeltjes en velletjes die hier nog liggen, kan ik zeggen: “Nee, dat is me niet gelukt!”
  • Lege flessenbonnen achterlaten in de daarvoor bestemde zuil voor het goede doel van die periode.
    “Dat is me wel gelukt!” Zeker met een toezegging opzak om in juni 2017 de zuilopbrengst voor *mijn spierziekte www.fshd.nl te bestemmen.
  • Plastic opsparen in de ouderwetse prullenbak naast mijn huis en daarna in de daarvoor bestemde container stoppen nabij het winkelcentrum. “Dat is perfect gelukt!”
    Help mee de plastic soep minder te laten worden!
  • De vuilnis kliko maar 1 x per maand laten legen ipv elke week en in de zomer afhankelijk van de buitentemperatuur.. (vliegen en wormvorming). Arbo-technisch het handigst vanwege de veels te grote grijze kliko. “Is gelukt.”
  • Ontvangen cadeaucards meteen inwisselen of weggeven; DA – V&D bonnen, een faillissement ligt op de loer.
    “Ik kreeg er geen, wel pokemoncards zodat ik niet speciaal naar Kijkduin hoefde om net die ene Pokemon te zoeken.”
  • Wees lief voor/van wie ik houd en wees mild voor de gene die me niet begrijpt, en blijf beleefd naar de *hulpverlener die me ondeskundig behandeld.
    pffft. dat was niet altijd makkelijk en is niet 365 dagen gelukt, maar ik ga verder met dit voornemen.
  • Vaker naar een concert, theater, museum gaan en dit gewoon inplannen zoals je verjaardagen ook vast in je agenda zet.
    Dit is uitermate goed gelukt!”
  • Vaker een boek lezen ipv Twitter en Facebook:
    Dat is me zeker gelukt.
    Prachtige -levens-verhalen heb ik gelezen op blogs, E-reader en papieren boeken.

Het blijkt dat deze dingen blijven doen, bij onverwachte verdrietige omstandigheden, kunnen helpen om mogelijk weer in een levensritme te komen. Je hebt dan al eens geoefend met simpele en geen hoogdravende uitdagingen…..

Ik ga verder met deze voornemenslijst in 2017 en als toevoeging; wil ik meer gaan bloggen en van muziek blijven genieten. Te beginnen op 11 januari ga ik naar Rufus Wainwright en in februari staat er een huiskamerconcert van Carter Sampson gepland bij Hans en Anita en Lizz Wright ook in Vredenburg en in Woerden naar Griet Op de Beeck en dan in maart naar Ronald Snijders de cabaretier. De museumjaarkaart zal nog vaker gebruikt gaan worden.

“Laten we moed houden, durven wankelen en redden wat er te redden valt.
Onszelf bijvoorbeeld en elkaar” (Griet Op de Beeck).

Ik wens iedereen een gezond 2017 toe, met of zonder gekochte of gekregen zegeltjes!
Groet iedereen die je tegenkomt, het maakt je bewust van de omgeving waarin je bent.

hema agenda, 2016, goede voornemens, 2017, Griet op de Beeck,

 

Blefaroplastiek

Mijn dagcrème voor de rijpere huid werd vervangen door de Vallen & Stotengel afgelopen week. De ooglidlifting werd verricht door de oogarts en haar opvolgster, want ze gaat met pensioen. Onder toeziend oog van de oogart, sneed ook de ass.arts vakkundig in mijn oogleden en allebei hechtten ze 1 oog.
Ik kreeg het advies na de operatie om veel te drinken en 6 x dgs. 2 paracetamollen per dag te gebruiken.. en ja, dan doe ik dat!
Ook het advies om niet te bukken en een week rustig aan te doen, dat scheelt in de genezing van de wonden, volgde ik op. Natuurlijk kreeg ik bloeduitstortingen en mijn rechterwang kreeg alle kleuren die bij het herstel horen. Ik koelde met zakjes ingevroren erwten die door de hitte bijna kookten op mijn oogkassen en legde tussendoor natte oogpads erop om de doorbloeding te stimuleren.

De hechtingen zijn 8 dagen na behandeling door de ass. van de huisarts verwijderd en mijn voorhoofd kon ik daarna weer een beetje fronsen. Mijn gezichtshuid voelde aan als een scrubmasker wat nog niet was afgespoeld, een onrustige huid.
Mijn gezicht was voor de operatie met pure alcohol schoongemaakt en mede daardoor voelde mijn kurkdroog aan. En die Arnicazalf (De vallen & stotengel) is ook niet echt vocht inbrengend te noemen.

Ineens had ik zo een zin in een behandeling bij een schoonheidsspecialiste en dan graag één die haar praktijk heeft op de begane grond. Zo belandde ik in de stoel van een deskundige specialiste …. waar ik werd gevoed, ik bedoel dat mijn gezichtshuid werd gereinigd en diepliggende crèmes en maskers werden ingesmeerd en moesten intrekken. Mijn huid werd gekoeld en ook warmte doeken werden er op mijn gezicht gelegd voor de betere doorbloeding. Een deel van de behandeling kon vanwege die blauwe plekken niet worden gegeven, later terug..

Maar HELP!!
Ik ben echt oud!!
Want, deze keer werden niet alleen mijn wenkbrauwtjes (de taal van de schoonheidsspec.) geëpileerd. Ik liet ook mijn snor harsen en ze nam ook de haartjes rond mijn neus meteen mee. WAT ???  Heb ik Haartjes in/rond mijn neus? ‘erg’.
En de eerste haar op mijn kin werd eruit getrokken…..!! Ze wilde hier wel toestemming voor; TUURLIJK!
Ik ga die plek waar die ene verdwaalde haar, als een boemboe scheut in mijn kin, in de gaten houden, dat ontsierende element op mijn gezicht, die tolereer ik niet.

“De vrouw met een baard” Het zal m’n bijnaam maar worden.

Doof
“Zo’n ooglidlifting is ook wel een hype..” hoorde ik van de week in mijn rechteroor en dus niet rechtstreeks tegen mij”. Wel een geruststelling: aan mijn gehoor mankeert nog niks en aan mijn ogen dus ook niet meer.

Sinds ik ben behandeld aan de oogziekte Serosa is mijn zicht gelukkig beter geworden en bij jaarlijkse controles blijven de uitslagen goed. Deze behandeling vond plaats maart 2013 ook in het UMCU en heeft niets te maken met mijn *blauwe ogen.

Fijn, dat ik aan dermatochalasis kon worden geholpen en er een blefaroplastiek kon worden toegepast! toch?

“Deed het pijn deze operatie?” werd me verschillende keren gevraagd deze week, mwah.. Nee.  Drie prikjes in beide wenkbrauwen voor de verdoving, dat was het. Als ik iets scherps voelde dan moest ik het even zeggen.. en ik voelde tijdens het hechten scherpe pijn in mijn linkerwenkbrauw.. en meldde dat, er werd laconiek gereageerd: ‘ja, dat kan!’ meer gebeurde er niet. Ik moest er om grinniken en liet hen verder hechten, ze gingen gelijk op.. na het aftellen 3,2,1… en nog een knoopje en klaar! Verdovende zalf toe, en kunsttranen tegen het uitdrogen van mijn ogen gebruiken.. nu nog belangrijker vanwege de zwellingen en minder huid rond mijn ogen.

Jeanettes Eye-liner.
Ik mocht niet eerder vertrekken voordat ik het adres van Jeanette, die al zes jaar jl. mijn permanente eye-liner had gezet, had gegeven; Mijn oogarts had nog nooit zulke mooie lijntjes gezien.. zei ze tegen me, terwijl ik in totale overgave in die operatie kamer lag, met een wazig zicht van 10 cm. “Doet dat pijn?” vroeg ze mij..  Ik kon haar vertellen dat de ene keer bijwerken van die lijntjes meer pijn doet dan de andere keer, maar dit gevoel binnen 24 uur over is..
“Ik wil dat ook, ik ga naar Jeanette” zei ze gedecideerd. Het adres en gegevens van Jeanette werden in de operatiekamer meteen opgezocht; “Ik kan toch wel de volgende dag gewoon werken?” vroeg ze mij, dit kon ik beamen. “Ik zie u dan graag terug in oktober voor de controle afspraak” “Tot dan” zei ik opgewekt!

Op weg naar de auto keek ik met een verdovende zalf in mijn ogen, door mat melkglas leek het wel.
Het UMCU is bijna mijn tweede huis, dus kon ik feilloos de weg naar het parkeerterrein terugvinden. Natuurlijk reed ik niet zelf naar huis.

Deze operatie bleek de oplossing voor een langdurend probleem. Het was en is te overzien!

Bij de paradontoloog

Vorig jaar maakte ik kennis met een Italiaanse tandarts die een 6 jaar durende specialisatie voor paradontoloog doet in de praktijk in Utrecht. Met een regelmatig gezicht, prachtige ogen en gebit en een Italiaanse tongval legde hij in het Nederlands uit wat het probleem is in mijn gebit nou ja, mis met mijn tandvlees. Mijn mond viel ervan open.

Ontstoken tandvlees doet mijn kiezen wankelen in mijn kaak en in 1994 leverde ik daardoor al mijn eerste kies in en werd via de tandarts doorgestuurd naar de paradontoloog: Dat is dus een tandarts die zich heeft gespecialiseerd in tandvlees problematiek.

Foto’s zijn er van mijn gebit gemaakt en deskundig werden de pockets nagemeten, mijn brug rechtsboven blijkt wankel.. die achterste kies zou eruit moeten, maar dan komt er weer een ander probleem om de hoek kijken. Omdat ik al genoeg voor m’n kiezen heb gehad de laatste jaren, stelde hij het verwijderen van die brug uit en spreken af:  “bij problemen bellen” en nu doe ik dat niet, kan morgen ook.
Ik ga – al 20 jaar- elke drie maanden naar de mondhygiëniste, heb ragertjes in alle maten en ben een acrobaat geworden met het flosdraad en dan blijken die ragertjes een uitvinding te zijn van de ontwerpers van de ragertjes, dus handel.
Goed poetsen dat is belangrijk.. minimaal twee minuten per keer, minimaal twee keer per dag, je tandvlees masseren en de plaque van je tanden halen. Het merk tandpasta schijnt niet echt belangrijk te zijn, de smaak wel.. tenminste voor mij. Het poetsen en regelmatige controle blijft een basiszorg die je jezelf echt moet gunnen…

Met het ouder wordende gebit heb je zelden meer gaatjes in je gebit, wel meer kans op afgebroken puntjes… en dus verhoogde kans op die chronische ontsteking van het tandvlees: parodontitis.

Netwerken:
De geduldige Italiaanse tandarts vroeg of ik misschien iemand kende die het het leuk zou vinden om met hem te converseren, zodat hij Nederlands kan praten en dan kan hij weer zijn Italiaans aan jou bijbrengen.

Nee, hij hoeft geen verkering .. ik heb zijn naam en nummer. Dit terzijde!Italian speak

Ondertussen is het ook tijd voor De Blefaroplastiek / ooglidoperatie
Want O O Oh wat is het vermoeiend en irritant dat ik met ondersteuning van duim en wijsvinger mijn ogen soms moet openhouden, super onhandig als brildrager ook. Het zware gevoel heeft me rimpels bezorgd op mijn voorhoofd, van het constant met opgetrokken wenkbrauwen lopen die nog wel op de goede plek zitten, alles is nagemeten en gefotografeerd…
De operatie wordt gedaan door twee oogartsen/plastisch chirurg in één, het moet gaan goed komen!

Wat een woorden en specialismen, het lijkt wel Latijn.

Met een gezonde spanning vertrek ik naar het UMCU en ik ga jou zien.

“Zoals bamboe in een herfststorm”

Ik kan weer opgelucht ademhalen, wij kunnen dat en alle mensen die met mij/ons meelopen. Want, geen uitzaaiingen en zelfs de CEA bloedwaarde blijft zakken, onder nul. De onderzoeken van vrijdag de dertiende zijn door het multidisciplinaire team *goed gekeurd.1 jaar na de darmoperatie. Hoe verder weg van de operatie(s) blijkt dat de kans op uitzaaiingen kleiner wordt… dat vertrouwen moet ik houden. Geen uitzaaiingen zichtbaar!

Vertrouwen in de kennis en kunde van hen die er verstand van hebben. Niet van degene die zeggen: “je ziet er zo goed uit, dat kan toch alleen maar goed gaan.”

Natuurlijk kan ik er voor kiezen om deze ziekenhuis afspraken niet te maken, maar ik ben geen zorgmijder. Ik heb verantwoordelijkheden. Wat leverde dit weer een spanning op; om een datum in de agenda te zien te krijgen en alles op 1 dagdeel en een telefonisch consult te regelen. Dat blijkt makkelijker gedacht dan gedaan, en een half jaar verder. Weer naar dat ziekenhuis te moeten, afspraken en wachten en hangen op verkeerde stoelen en dan vastgebonden liggen in rottige scans en daarna nog drie dagen fysiek van slag.

23 nov. uitslagIk heb een telefonisch consult geregeld, om de uitslag van deze onderzoeken te horen, dat is voor mij zoveel beter, dan weer naar het ziekenhuis te moeten. Het scheelt ook veel in mijn energie-huishouding.
Het wachten op het telefoontje bleek spannend.. 16.10 uur staat, de chirurg belt, in mijn agenda. Dus vanaf vier uur lagen de telefoons in de aanslag en mijn verzamelde ziekenhuispost van 1 jaar na eerste onderzoek en diagnose. Na het bericht kon ik deze uitzoeken en heb veel weggegooid.

UITSLAG IS GOED!!!!!  pieuw.
Wij deden een blij-dansje, mag u weten!

Per mail nog duidelijk maken aan de gespecialiseerde MDL verpleegkundigen, dat er voortaan gebeld kan worden tussen bv. 16.00 en 18.00 uur. In een tijdsblok. Resumé:
Elke drie maanden CEA-waarde prikken. In februari een controle colonscopie, welke eigenlijk nu had moeten gebeuren, één jaar na darmoperatie, die uitnodiging was niet verstuurd. Dan maar in februari en u krijgt de uitnodiging thuis gestuurd. En over zes maanden, mei, wederom een MRI en Ct-scan.. dat is nog een dikke vijf maanden en is het alweer voorjaar 2016.

Zorg op maat, dat is wat telt voor mij, dat is wat mij past. Mijn tempo/maat aanhouden, graag!

Mooie boektitel: Zoals bamboe in een herfststorm.