Medemenselijkheid

Waar ik normaal het midden kan vinden en het nare nieuws terzijde kan schuiven, ben ik nu volop in mijn moederhart geraakt. Mijn norm van fatsoen is overschreden vanwege de berichtgeving over de vijftienjarige zoon van Femke Halsema, burgemeester van Amsterdam.

De reden is dat ik boos ben en niet begrijp hoe volwassen mensen te meer en eerdere glorie voor zichzelf bedenken om dit vergrijp op deze manier op de voorpagina te plaatsen. BAH.

Hierbij:
De vijftienjarige zoon van burgemeester Femke Halsema is vorige week opgepakt vanwege vandalisme, nader te beoordelen door politie.
Deze wetenschap is door een agent of door wie dan ook aan de Telegraaf doorgegeven. En die plaatst dat op de voorpagina en maakt er ook nog een internationale retweet van. BAH. Walgelijk!

Een jongen die met zijn vriend op “onderzoek” ging in een lege woonboot en dat mag niet en werd door de politie opgepakt.
Dat zijn moeder burgemeester is van Amsterdam weten wij nu, hij wist dat toen ook want het is zijn moeder!  

Wat mij raakt is de manier waarop verkrachters, moordenaars, Willem H.’s etc. en drugsrunners met een balk op hun ogen in het nieuws worden gebracht en met hun voornaam en eerste letter van achternaam. Omdat we het zo hebben afgesproken, want we wonen in Nederland en nu weten we zelfs waar dat 15 jarige kind woont. Schandalig.

En dan komen de voorbeelden van.. ‘Toen ik vijftien was’.. durfde ik nog niet eens belletje te trekken.. ‘Loser’ denk ik dan. Schijtlijster!”
&
Eelco Bosch van Rosenthal; die snel zijn tweet heeft verwijderd en reageerde op de tweet met en vraag van @lise Witteman: “mijn jeugdzonde toen ik 15 jaar was; Eelco “.. De Telegraaf rondbrengen..“
“Joh! lekker steunend voor de bezorgers die morgen de krant weer gaan bezorgen” maar voordat ik die tweet kon plaatsen had hij blijkbaar ingezien dat het niet past in dezen.

Het leed is al geleden:
Die jongen zal voor altijd gelinkt worden aan deze buitenissigheid en om hem zo te namen en shamen was niet nodig geweest. Gewoon niet nodig!

Dat zijn moeder nu van alles wordt verwenst en de gelijk willen hebbers alles opdiepen op google wat er te vinden is om hun reactie kracht bij te zetten; om te zeggen dat zijn moeder niet deugt. Ik word er onpasselijk van.

Deze jongen wordt geofferd door een landelijke krant en is hierdoor nog meer in het nieuws voor 17 miljoen mensen. Bah Bah Bah!

Ik ben moeder net als Femke en dan wil je dat het goed gaat met je kinderen, hoe oud ze ook zijn. En iedereen heeft een moeder welk beroep ze ook heeft uitgeoefend!

Wat doe jij als jouw zoon of dochter ….  ?
 #doeslief

Medemenselijkheid:
De moeder van Anne Faber die de moeder van Michael P. een hand op haar schouder legde bij het uitgaan van de rechtszaal.
Zo groots!

Ik hoorde het een journalist terloops zeggen en las het niet groot in de krant.

Daarom zeg ik het hier nog maar een keer! Zo’n gebaar, dat is groots!
.
Want hoe kon ze dat doen? zo intens verdrietig!
.
Dat raakt me!

Hart onder de riem

Vriendschap, is elkaar steunen en zelfs op vakantie op 10.000 km. dat moet toch lukken als het zich aandient!? Hoedan? Ik ging opzoek en vond een crowdfundpage via www.gofundme.com en maakte een pagina aan. Eerst als geheim/verrassing, maar dat is me niet gelukt en dat is niet erg. Echt een ‘Marjanne actie’ wordt gewaardeerd, super lief en ze voelen zich gesteund. ‘Niet nodig, wij redden ons met z’n zessen’ whappte vriendin , ik kon haar geruststellen; ‘voor mij zou je het ook doen’!
Dat mijn spontane initiatief zo zou worden opgepakt / omarmd had ik nooit kunnen voordenken. Dat ik met hulp van mn vrienden op De Sociale Media en zeker mijn IRL friends en vrienden van hen zo gesteund zou worden.. Dank voor het vertrouwen. Op de site en hieronder is mijn verhaal en/op de doneersite terug te lezen:

Elkaar omarmen in tijden van nood;

Onze vrienden Marc en Monique wilden, met het hele gezin, met z’n zessen een gezamelijke vakantie beleven. In de voetsporen van hun oudste dochter Kiki die met haar vriend Stijn een jaar in Zuid Amerika heeft gewoond/gereisd. Op avontuur met elkaar.

Na een week daar zijn ze tijdens hun slaap overvallen en erg gedupeerd vanwege diefstal van rugzakken, paspoorten, geld, telefoons etc. Dat is niet het avontuur wat ze wilden meemaken. Zelfs wij schrokken op 10.000 km. afstand en wilden graag helpen..  maar hoe doe je dat? 

Gelukkig hebben ze geen persoonlijk letsel opgelopen, wel veel gedoe (ken de ins en outs nog niet). Met hulp van de politie die hen hielp naar de NL-ambassade kunnen ze mogelijk over twee weken met een nieuw paspoort terug naar NL. Al met al zijn ze van slag en de geplande route hebben ze moeten veranderen. Ze hebben elkaar en ons op afstand (ze weten van mijn actie).
Met de gedachte ‘zij zouden ons ook helpen’ maakte ik deze pagina aan. 

Dit avontuur zullen ze nooit meer vergeten en hopelijk ook niet dat hun vrienden en daar weer vrienden van en buren en kennissen meehelpen de ellende te verzachten. .. . 
Niets moet en alles mag. Net zoals ik dit spontaan verzonnen heb zonder overleg met hen of anderen en ik heb geen ‘collega’s. De reacties op mijn initatief worden omarmd en daar word ik dan wel verlegen van. Lief! 

Een van de dingen waarvoor je een reisverzekering afsluit is juist tegen verlies en ongemak en komt dat op je pad dan is de steun vanaf het thuisfront ervaren wel erg fijn. Tenminste ik zou er blij van worden! 

Ik weet uit ervaring dat een reisverzekering niet alles vergoed en dat niemand van hen om geld heeft gevraagd. Het is mijn initiatief en hoe ik de opbrengst aan hen ga aanbieden dat weet ik nog niet, daar heb ik toen niet over nagedacht… Wel dat ik iedereen op de hoogte zal brengen. Gelukkig blijven ze nog even voor nieuwe ideeen en initiatieven. 

In iedergeval hoop ik dat *wij ze kunnen verrassen in deze ondersteuning en onze omarming een schrale troost mag zijn bij thuiskomst in NL.

Als je wil meehelpen ben je natuurlijk van harte welkom. Iets, anoniem, met naam.. Niets. Gelukkig mag je het helemaal zelf weten, zoals ik ook dit heb opgezet, zonder overleg met ‘collega’s. 

Sowieso, heel hartelijk bedankt voor al die betrokken reacties via mail, whapp. IRL
en HIER op de doneersite zijn ook de reacties te lezen!

of zelf even knippen en plakken: https://www.doneeractie.nl/steun-aan-marc-monique-and-kids/-37229

Vadertje staat is allang overleden

Een knoop in mn maag. Ben hondsmoe van al die meningen en zoek een plek tussen al die meningen. Hoor en lees de verontwaardiging van hen die snel kunnen denken en dit verbaal kwijt kunnen. Ik doe het maar hier op mijn eigen blog.

Heel veel mensen zien hun lege onderbuik gevoed door hun stem aan Forum van de Democratie. Stemmen is ons democratisch recht. Als Baudet het zegt zal het wel zo zijn?! Wonend in een democratisch land is zo fijn, want je mag je stem geven aan de partij waar je jouw belevingswereld in herkend. Wat voor jou belangrijk is.

Dat ik mijn hart vasthoud voor de toekomst met deze uitslag is totaal niet belangrijk, maar wil het wel gezegd hebben.

Met onze verbazing hierover en allen die hebben gekozen, heimelijk of uitgesproken, moeten en willen we verder? ! We hebben elkaar nodig om verder te komen. Kunnen we dat wel aan? Om ons uit te spreken en respect te hebben voor wat we horen en beleven, voor de mening van een ander. Ongeacht op welke partij je hebt gestemd en van welk cluppie je fan bent, je geloof in jouw waarheid, de religie waar jij in gelooft. Kunnen we dat: Elkaar niet verwensen of erger?

Heb je weldenkend of juist in onmacht gestemd?!

Als je het al druk hebt met je eigen bestaan is het lastig om verder te kijken dan je eigen voordeur. Nadenken over de Nederlandse economie en de inhoud zien van je eigen portemonnee is van een andere orde.
Het is super moeilijk om verder te kijken, zo niet onmogelijk, als je dat niet geleerd hebt.

Leren om voor jezelf te zorgen en van je fouten te leren en herstellen als dat beter past, geeft een andere toekomst. Dat is leren, een leven lang leren!

De manier van stemmen winnen begint steeds meer op een grote cabaretshow te lijken. Oneliners winnen het van de inhoud. Grappen en grollen en elkaar voor rotte vis uitmaken. Ik snap niet dat je zo met elkaar om moet gaan, wil gaan. #doeslief

“Hoezo moeten we op waterschappen stemmen…? Hoezo moeten wij dat doen? Daar hebben we toch onze volksvertegenwoordigers voor? Dat hoort toch in de provincie?
Oja.. De eerste kamer, daar ging het over! Wat is de Eerste kamer?”

Velen zullen nog niet eens weten waar Den Haag ligt denkend aan de Vakantieman.

Zoveel mensen zoveel zinnen, zoveel meningen.

Omdat we steeds meer gaan weten en kunnen kiezen, lijkt inderdaad degene met de mooiste billen te winnen. De vraag naar de blote billen van Lilian Marijnissen is groot.

Misschien dat door deze uitslag de discussie over een kiesstelsel, ver over haar houdbaarheidsdatum heen is, weer bovenaan de agenda wordt gezet. De versplinterde samenleving en de mensen in de grote steden aanhoren en laten zien en voelen dat zij ook een toekomst hebben. Dat zij worden gezien.

Voel me treurig. Er valt veel nog zoveel te leren en te doen de komende jaren en niet alleen uit angst of met een gestrekt been erin. Redelijkheid en samenwerking blijken voor mij de werkwoorden waar ik mogelijk iets mee kan.

‘Vadertje Staat’ is allang geleden overleden en ik weet het verder ook niet.

Kaakje bij de thee

Een Petit beurre is een kaakje vol verrassingen: De hoekjes vertegenwoordigen de 4 seizoenen. De rondjes aan de zijkanten (52 in het totaal) staan voor de 52 weken van het jaar. Het koekje is 7 cm. (de 7 dagen van de week). En de 24 puntjes in het midden (de 24 uren in een dag). Als je nog eens zo’n kaakje ziet dan weet je dat je nog iets anders ermee kunt doen dan opeten.

Ondertussen kan je luisteren naar Gerard de Vries.. ooit DJ. bij radio Veronica en je kent hem misschien ook nog van het nummer Gidddeiupgo . Vooral mijn generatie zal blij verrast zijn bij het horen van Het spel kaarten. (uit 1965!)

Faalboeken en andere titels

“Ongelezen boeken inspireren.” “Zie mijn boekenkast en je weet wie ik ben.” Uitspraken die me ooit raakten en die tegeltjes wijsheden werden.
Op twitter deelden mensen hun favoriete boek zonder tekst en uitleg, alleen de kaft is zichtbaar met een hashtag. Ik kreeg ook het verzoek om mijn boeken te delen en vond de boeken die bij mij horen en op verschillende plekken in mijn huis. Een voordeel van deze #bookcoverchallenge is dat ik weer weet welke boeken er in de kast en op de plank staan. Maar ook die ongelezen boeken .. zo van: lees me! lees me nou? en al tijden werd ik daar onrustig van. Boeken die ooit inspireerden tot ooit te gaan lezen en waar ik niks mee deed.

Ineens wist ik het, dat zijn geen inspiratieboeken dat zijn gewoon faalboeken!

Weinig boeken kocht ik de laatste jaren, las meer op mijn eReader, want ik heb toch al een boek en dat soort eigen gemaakte inpiratieloze wijsheden legde ik mezelf op. Het gevoel dat je er maar niet aan toekomt, dat je faalt in wat je met jezelf hebt afgesproken, daar word je ook hondsmoe van hoor.

Ik weet nog waar ik mijn boeken kocht en met wie en waarom of kreeg van lieve, attente, leuke, steunende en verrassende mensen. Nogmaals dank! Ook sommige gekregen boeken bleven ongelezen.
Bij een volgende ontmoeting hadden we meteen een gespreksonderwerp:  ‘goeie keus joh, heb je hm zelf ook gelezen of ik vond er niks aan, hoezo heb je hem aan mij gegeven, en wat vond je er zelf van?’ Boeken bespreken geeft namelijk weer hele andere en leuke gesprekken.

‘Boeken zijn een bezit wat je nooit wegdoet.” ‘Boeken vertellen wie je bent en zo kan je zien wie ik ben..” Wat een opgelegde last eigenlijk!

Dat faal gevoel werd bij het zien van die bij elkaar opgetelde twee meter ongelezen boeken heel sterk benadrukt. Dus weg ermee. Mijn huis uit. De bananendozen in en op naar nieuwe lezers. Ik kon ineens die boeken de rug toekeren, sommige hagelnieuw of jaren oud. Wat een bevrijding!

LEEN TROUWENS NOOIT JE FAVO BOEK UIT! want je krijgt ze zelden terug!
Die boeken die ik uitleende met liefde en in vertrouwen, waren mijn favoriete boeken. Juist voor het plezier, de verdieping, inzicht, humor, beschouwing of wat dan ook mocht je ze meenemen. En graag onbeschadigd retour!
Een paar gemiste boeken kocht ik opnieuw en staan weer op de plank, want na het lezen van die speciale boeken veranderde mijn kijk op de mensen om me heen en op mezelf in het bijzonder.

De zeven boeken deelde ik met de hashtag #bookcoverchallenge #favoboek #booksilove #boekeling Dank voor de uitnodiging Berna @berretje

De Drinker                                       Hans Fallada
Zout op mijn huid                       Benoite Groult
De ringband kookboekjes        Blue Band
Groot Indonesisch kookboek Bep Vuijk
Eva’s ontwaken                             Constance Beresford – Howe
Een hart van Prikkeldraad       Lisette Lewin
De gevangene                                Malika Oufkir
Het zwijgen van Maria Zachea  Judith Koelemeijer

Geinspireerd zal ik terugkomen in een andere blogpost (s) op een van deze boeken.