IJsbloemen die je hart verwarmen

Wie wat te vieren heeft, trakteert! De aanleiding is 7 februari, de dag dat ik zeven jaar geleden een twitteraccount heb aangemaakt. Leuk. Geen taart in huis, wel koffie en tulpen en verse ijsbloemen op de autoruit, die snel smolten door de zon die al haar kracht liet zien.

Ik zag twee mannen van de plantsoenendienst losse takken aan het opharken in mijn voortuin.. Berekoud, dat was te zien aan hun ingepakte lijven en ze kropen snel weer in hun bus. Zelf zin in koffie vroeg ik hen of ze ook een warm bakkie koffie wilde of liever thee? Ze reageerden met een blije lach … en ik nam hun bestelling graag op. Daar word ik nou blij van. De Bolletje suikerbus en koffiemelk uit de keukenlade gepakt en de dampende bakkies bracht ik naar de mannen. Traktatie!  Continue Reading “IJsbloemen die je hart verwarmen”

Buxusmot of schimmel

“De dag die je wist dat zou komen, is daar.” De veel besproken zin uit het Koningslied was ineens passend toen ik de buxusravage zag in de voortuin. Tussen de regenbuien door genoot ik de laatste weken voornamelijk van de achtertuin. Auto in auto uit in willekeurige volgorde. Eigenlijk wel jammer, want de voortuin is van een koninklijke schoonheid, paleistuin waardig mits je in Madurodam zou wonen. De tuin is ontworpen, aangelegd, gegroeid en onderhouden in 20 jaar tijd. Sinds wij in dit huis wonen is de achtertuin aan onze wensen aangepast, en de voortuin had alleen mest, vocht en een deskundige snoeier nodig.
Er zijn een paar bomen gerooid en de grond werd omgespit voor zover dat mogelijk is tussen de buxus, lavendel en de guirlande van klimop en verse aarde kreeg hier een goeie bestemming en jonge aanplant werd in de leeggehaalde border gezet.
Het snoeien van de buxus in de half ronde cirkels laten we doen, want je kan niet alles zelf willen en kunnen, het leed wat buxushaag heet!

Onze taxusboom heeft een functie in de straat; “Jullie boom is een anker en prominent aanwezig” ‘zodra ik die zie, ben ik thuis’ zei de buurman. Deze boom staat mooi te staan en zij die voorbij liepen konden niet naar binnenkijken. Om een gevalletje rijdende rechter te voorkomen is de enorme taxusboom na overleg met de nieuwe buren kaal gesnoeid. De groei van die taxus werd sindsdien regelmatig bewonderd. (Nee, we hebben het niet aangeboden voor een nieuw medicijn tegen kanker, een broodje aap). De kale takken kregen groene puntjes, het groene hoedje wat potsierlijk bovenop de gesnoeide boom overbleef, is weer verdwenen. Het is nu een smalle ranke groene boom. Het is een wonder!

Dit voorjaar was de buxus nog nooit zo mooi als eerder; Fris groen en fors gegroeid en natuurlijk goed gemest. Gelijk het voorjaar barstte de buxus bijna uit de voortuin. Vanwege de hitte in mei konden de hagen niet worden gesnoeid en dat gebeurde 3 juni jl. De gifspuit werd ter hand genomen en de vloeistof werd over armoedige, kale plekjes gespoten… “In de gaten houden,” was de tip! De buren vier huizen verder moesten hun 3 grote buxusbollen al ruimen, twee waren totaal kaal gevreten door de buxusmot of schimmel? lekker dan!

Ineens zag ik dat niet alleen het voorste rand kaal was, maar dat het goed mis was in de voortuin. Veel kale en veel spinnenrag achtige plekken, maar ook plekken waar weer nieuwe blaadjes groeien. Een ongezonde, gemêleerde buxushaag, blehhh!

De tuinman kreeg een whapp. met het verzoek of hij langs wilde komen. Na het zien van de foto’s stond hij de volgende dag al met raad en gifspuit in de voortuin. Hij vertelde wat een narigheid hij al heeft gezien de laatste drie jaar. ‘Maar dit..’  ‘Nee, zo erg heeft hij het nog niet gezien.’ “Wel gehoord van collega’s en op foto’s.. dat het heel erg kon zijn, ‘maar dit.’
Lekker dan!

Diagnoses werden gesteld en raad werd er gegeven op ‘onzeeigenTuin FBgroep:
Het is De Buxusmot!
Nee, het is De buxusziekte!
Nee, het is een schimmel!
Behandeling:
Gif spuiten en bijmesten
Afknippen en niet in de groen container, want dan verspreid je juist de buxusmot, was de meest gehoorde oplossing.

Niet meer te redden!

Hij keek en zag dat het goed zou komen met zijn gif, mits er zou worden bijgemest en in september weer! Dan is er een mogelijkheid / een kans, voordat in oktober de grond alweer kouder gaat worden, dat de haag het gaat redden. Hij rekende een ruim uur aan werk nadat hij met zijn gifspuit op zijn rug door voor- en achtertuin had lopen sproeien. Door de geweldige buien, kort en heftig werden de korrels meteen weggespoeld in de bodem die in sept. 2015 voorzien was van verse aarde. Als het niet beter gaat worden dan zal de voortuin leeg moeten, net als de koninklijke tuinen van paleis ‘t Loo en het Muiderslot waar alle buxus is vervangen door Japanse Hulst of ILex crenata, en die zijn langzaam groeiend. Dus gaan we meste als de beste!

De tuinman komt terug en hopelijk de buxus ook.

‘De weg kennen is het halve autorijden’.

Onderweg naar het AZN’gein voelde ik me toch wel wat gespannen, want alweer op weg naar mijn eerste half jaarlijkse controle van 2017. Bloed laten prikken om mijn bloedwaarde CEA, vitamine D en CK =spierafbraak te laten bepalen. De CT-scan en MRI met contrast volgen nog. Dat ik naar Nieuwegein was gereden en niet naar de vestiging Leidsche Rijn had een reden.

In de vestiging Nieuwegein lag Elly in het ziekenhuis te herstellen van een buikoperatie. Bij een vervolg controle was een plekje op haar lever geconstateerd en bij verdere scans ook nog twee plekjes in haar buik. Door onze gemeenschappelijke diagnose; sigmoïd darmkanker, herkennen we veel van elkaars verhalen en spanning omtrent onderzoeken en uitslagen.

Op mijn vraag of ze het op prijs zou stellen dat ik even langs zou komen, reageerde ze enthousiast. ‘Wat zal ik dan meenemen om deze ellendige periode te overbruggen’ vroeg ik haar? ‘niks, dat jij komt vind ik fijn’ zei ze oprecht. Meteen nadat ik haar die vraag had gesteld, wist ik het eigenlijk al. Een boek wordt het, al blijft een boek geven altijd heel trikkie.. Want wat ik mooi of fijn vind, dat kan jij wel een draak van een boek vinden.

Toch gaf ik aan Elly het eerste boek ‘Bestemming bereikt’  van Christa Krommenhoek. Deze werd in haar zonovergoten tuin vrijdag 7 april jl.  gepresenteerd, zij overhandigde het eerste exemplaar aan haar ouders en ik was daarvan getuige. Een prachtig vormgegeven boek wat tot stand is gekomen doordat ze de tegenslagen in haar leven ging beschrijven op een toegankelijke manier en dit te delen. Een boek vol columns die ontroeren en inspireren!
“Geluk geef je door”

De vriendschap met zowel Elly en Christa is ontstaan op Twitter. ‘De kleur van de Liefde’ is Elly’s tiende boek, ondanks haar ziek zijn en herstel blijft ze schrijven.
Beiden hebben ze een warme belangstelling voor hun omgeving en anderen, en voor mij, ze weten nu ook van elkaars bestaan.
“Geluk geef je door”.

Ik liep met verhoogde hartslag door de gangen van het ZH waar flarden van nare herinneringen naar boven kwamen en had daardoor de vaart erin en zag al snel het kamernummer en daaronder de naam van de zaalzuster; Marjanne. Grappig detail.
Bij binnenkomst van de vierpersoonskamer zag ik vier vrouwen in hun ZH bed liggen en werd enthousiast begroet door Elly en ik vroeg me even af, of ze nou zo blij was dat ze Mij zag?
“Geluk geef je door!”

Maar ze vertelde direct, meteen, op het zelfde moment eigenlijk, het goede nieuws! Dat de chirurg net haar hielen had gelicht om haar en haar man te zeggen dat het één tumor in de lever was, die is weg geopereerd. Dat de andere vermeende *tumoren littekenweefsel blijken te zijn… Behandeling gelukt!
Geen chemo deze keer, in de toekomst alleen de controles.
Wat een goed nieuws! Wat een blij nieuws!
Nu nog opkalefateren.
Later ontving ik deze foto uit haar ziekenhuisbed waar ze zich door het boek van Christa liet inspireren. Mooi.
‘’Geluk geef je door”

Vanuit de ZH parkeergarage reed ik ontspannen, in 2,5 jaar tijd sinds mijn diagnose, linksaf i.p.v. rechtsaf naar huis, want ik was ineens nieuwsgierig naar waar deze weg naar links eigenlijk toe leidt?

Dan blijkt die weg uit te komen waar ik ook steeds uitkwam. Nooit eerder had ik dat geweten of uitgeprobeerd …

Een nieuwe weg inslaan is zo eng nog niet, als je het punt waar je naar toe wilt, misschien je vertrekpunt, maar kunt blijven vinden!

Bestemming bereikt‘Geluk geef je door!’

“De weg kennen is het halve autorijden”: zei mijn moeder altijd en ze had gelijk.

Winter #WOT deel 4

Kijk je al verlangend uit naar de zomer of kan de winter je niet lang genoeg duren? Dat is een van de vragen van de vierde en mijn eerste #WOT van 2017.

1) Deel van een jaar 2) Deel van het jaar 3) Jaardeel 4) Jaargetijde 5) Koude jaargetijde 6) Nederlandse vlootvoogd 7) Periode die er ’n wit landschap van kan maken ( crypt) 8) Schrijver 9) Seizoen 10) Vroege voorjaar

 

De winter is niet mijn favoriete seizoen… Ik haat kou en onverwachte weersomstandigheden, zo ook afgelopen week met die gladheid, omdat ik geen flauw idee heb hoe ik me moet voort bewegen op ijs, blijf ik binnen. In de auto liggen er extra dekens, voor je weet maar nooit wat er gebeurd onderweg en toch weg moet, ook de antislipschoenen en de nordic walking stokken met een ijspriem eraan liggen onder handbereik. Die NW-stokken blijken het, op om het duin op en af te komen, ook goed te doen. Ik zat al heerlijk een middag aan de kustlijn op het strand achter glas, wel met mijn winterjas aan maar buiten! kom maar op met dat voorjaar!

De schaatsen die ik heb ingeleverd bij de Emmaus, te lezen op mijn blog schaatsbeschermer hebben mogelijk afgelopen week nog wel dienst gedaan, er werd namelijk op het slootje in mijn voortuin geschaatst.

Ik deed andere dingen en had last van een totale slijmvlies verstoring in mijn hoofd, het water liep gewoon uit m’n neus en de lichte verhoging werd getemperd met paracetamol. Het was ineens over zoals het ook was begonnen, raar.. heel raar. De griep waar velen langdurig deze winter last van hebben, heeft mij gelukkig dus (nog) niet bereikt.

De dagen dat de zon schijnt maak ik foto’s van de tuin en de eerste zondagmiddag in 2017 in de tuin met een boek, is een feit. Op mijn Instagram account kan je mijn foto’s zien.

JOEHOE!
Miek Koopmans volgen op twitter verrast en verblijdt me. Ik, die nooit meer in een bos loop en zeker niet met een camera in mijn hand of om mijn nek. Mede door Miek ben ik toch elke dag ff buiten. Ik zag deze winter ijshaar… en sneeuwgorzen voorbij komen en de roodborstjes en mooie zons op- en ondergangen.

Miek liet heel blij en vol trots haar UIL zien, die ze hoog in de bomen aan de zuidoost kant van Amersfoort had gespot. Ik vind het een eer dat ik de foto van haar winterse uil hier mag delen.

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag kiest Martha Pelkman een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen.