Vadertje staat is allang overleden

Een knoop in mn maag. Ben hondsmoe van al die meningen en zoek een plek tussen al die meningen. Hoor en lees de verontwaardiging van hen die snel kunnen denken en dit verbaal kwijt kunnen. Ik doe het maar hier op mijn eigen blog.

Heel veel mensen zien hun lege onderbuik gevoed door hun stem aan Forum van de Democratie. Stemmen is ons democratisch recht. Als Baudet het zegt zal het wel zo zijn?! Wonend in een democratisch land is zo fijn, want je mag je stem geven aan de partij waar je jouw belevingswereld in herkend. Wat voor jou belangrijk is.

Dat ik mijn hart vasthoud voor de toekomst met deze uitslag is totaal niet belangrijk, maar wil het wel gezegd hebben.

Met onze verbazing hierover en allen die hebben gekozen, heimelijk of uitgesproken, moeten en willen we verder? ! We hebben elkaar nodig om verder te komen. Kunnen we dat wel aan? Om ons uit te spreken en respect te hebben voor wat we horen en beleven, voor de mening van een ander. Ongeacht op welke partij je hebt gestemd en van welk cluppie je fan bent, je geloof in jouw waarheid, de religie waar jij in gelooft. Kunnen we dat: Elkaar niet verwensen of erger?

Heb je weldenkend of juist in onmacht gestemd?!

Als je het al druk hebt met je eigen bestaan is het lastig om verder te kijken dan je eigen voordeur. Nadenken over de Nederlandse economie en de inhoud zien van je eigen portemonnee is van een andere orde.
Het is super moeilijk om verder te kijken, zo niet onmogelijk, als je dat niet geleerd hebt.

Leren om voor jezelf te zorgen en van je fouten te leren en herstellen als dat beter past, geeft een andere toekomst. Dat is leren, een leven lang leren!

De manier van stemmen winnen begint steeds meer op een grote cabaretshow te lijken. Oneliners winnen het van de inhoud. Grappen en grollen en elkaar voor rotte vis uitmaken. Ik snap niet dat je zo met elkaar om moet gaan, wil gaan. #doeslief

“Hoezo moeten we op waterschappen stemmen…? Hoezo moeten wij dat doen? Daar hebben we toch onze volksvertegenwoordigers voor? Dat hoort toch in de provincie?
Oja.. De eerste kamer, daar ging het over! Wat is de Eerste kamer?”

Velen zullen nog niet eens weten waar Den Haag ligt denkend aan de Vakantieman.

Zoveel mensen zoveel zinnen, zoveel meningen.

Omdat we steeds meer gaan weten en kunnen kiezen, lijkt inderdaad degene met de mooiste billen te winnen. De vraag naar de blote billen van Lilian Marijnissen is groot.

Misschien dat door deze uitslag de discussie over een kiesstelsel, ver over haar houdbaarheidsdatum heen is, weer bovenaan de agenda wordt gezet. De versplinterde samenleving en de mensen in de grote steden aanhoren en laten zien en voelen dat zij ook een toekomst hebben. Dat zij worden gezien.

Voel me treurig. Er valt veel nog zoveel te leren en te doen de komende jaren en niet alleen uit angst of met een gestrekt been erin. Redelijkheid en samenwerking blijken voor mij de werkwoorden waar ik mogelijk iets mee kan.

‘Vadertje Staat’ is allang geleden overleden en ik weet het verder ook niet.

Kaakje bij de thee

Een Petit beurre is een kaakje vol verrassingen: De hoekjes vertegenwoordigen de 4 seizoenen. De rondjes aan de zijkanten (52 in het totaal) staan voor de 52 weken van het jaar. Het koekje is 7 cm. (de 7 dagen van de week). En de 24 puntjes in het midden (de 24 uren in een dag). Als je nog eens zo’n kaakje ziet dan weet je dat je nog iets anders ermee kunt doen dan opeten.

Ondertussen kan je luisteren naar Gerard de Vries.. ooit DJ. bij radio Veronica en je kent hem misschien ook nog van het nummer Gidddeiupgo . Vooral mijn generatie zal blij verrast zijn bij het horen van Het spel kaarten. (uit 1965!)

Faalboeken en andere titels

“Ongelezen boeken inspireren.” “Zie mijn boekenkast en je weet wie ik ben.” Uitspraken die me ooit raakten en die tegeltjes wijsheden werden.
Op twitter deelden mensen hun favoriete boek zonder tekst en uitleg, alleen de kaft is zichtbaar met een hashtag. Ik kreeg ook het verzoek om mijn boeken te delen en vond de boeken die bij mij horen en op verschillende plekken in mijn huis. Een voordeel van deze #bookcoverchallenge is dat ik weer weet welke boeken er in de kast en op de plank staan. Maar ook die ongelezen boeken .. zo van: lees me! lees me nou? en al tijden werd ik daar onrustig van. Boeken die ooit inspireerden tot ooit te gaan lezen en waar ik niks mee deed.

Ineens wist ik het, dat zijn geen inspiratieboeken dat zijn gewoon faalboeken!

Weinig boeken kocht ik de laatste jaren, las meer op mijn eReader, want ik heb toch al een boek en dat soort eigen gemaakte inpiratieloze wijsheden legde ik mezelf op. Het gevoel dat je er maar niet aan toekomt, dat je faalt in wat je met jezelf hebt afgesproken, daar word je ook hondsmoe van hoor.

Ik weet nog waar ik mijn boeken kocht en met wie en waarom of kreeg van lieve, attente, leuke, steunende en verrassende mensen. Nogmaals dank! Ook sommige gekregen boeken bleven ongelezen.
Bij een volgende ontmoeting hadden we meteen een gespreksonderwerp:  ‘goeie keus joh, heb je hm zelf ook gelezen of ik vond er niks aan, hoezo heb je hem aan mij gegeven, en wat vond je er zelf van?’ Boeken bespreken geeft namelijk weer hele andere en leuke gesprekken.

‘Boeken zijn een bezit wat je nooit wegdoet.” ‘Boeken vertellen wie je bent en zo kan je zien wie ik ben..” Wat een opgelegde last eigenlijk!

Dat faal gevoel werd bij het zien van die bij elkaar opgetelde twee meter ongelezen boeken heel sterk benadrukt. Dus weg ermee. Mijn huis uit. De bananendozen in en op naar nieuwe lezers. Ik kon ineens die boeken de rug toekeren, sommige hagelnieuw of jaren oud. Wat een bevrijding!

LEEN TROUWENS NOOIT JE FAVO BOEK UIT! want je krijgt ze zelden terug!
Die boeken die ik uitleende met liefde en in vertrouwen, waren mijn favoriete boeken. Juist voor het plezier, de verdieping, inzicht, humor, beschouwing of wat dan ook mocht je ze meenemen. En graag onbeschadigd retour!
Een paar gemiste boeken kocht ik opnieuw en staan weer op de plank, want na het lezen van die speciale boeken veranderde mijn kijk op de mensen om me heen en op mezelf in het bijzonder.

De zeven boeken deelde ik met de hashtag #bookcoverchallenge #favoboek #booksilove #boekeling Dank voor de uitnodiging Berna @berretje

De Drinker                                       Hans Fallada
Zout op mijn huid                       Benoite Groult
De ringband kookboekjes        Blue Band
Groot Indonesisch kookboek Bep Vuijk
Eva’s ontwaken                             Constance Beresford – Howe
Een hart van Prikkeldraad       Lisette Lewin
De gevangene                                Malika Oufkir
Het zwijgen van Maria Zachea  Judith Koelemeijer

Geinspireerd zal ik terugkomen in een andere blogpost (s) op een van deze boeken.

Blauwe jasjes spoelen aan

Het nieuws op de radio viel samen met een whattsapp. van een vriendin die een week met de oud en nieuwviering op Terschelling verbleef; “Er spoelen spullen aan, we gaan zo jutten’. ‘Leuk!’ Ze had al verzoeken, om Gucci slippers maat 41 mee te nemen en ik deed er voor de grap dezelfde bestelling bij en graag Barbies & My Little Pony’s.. ‘kijk maar” zei ik met een smiley op 2 januari 2019.

Ondertussen hoorde ik de stem van de burgemeester van Terschelling, die ontzet vertelde dat hij de schade niet kon overzien en hield wanhopig zijn tranen in zijn keel, echt zielig. Nee, hij had niet meteen een oplossing hoe de spullen gejut moeten worden.; “Misschien moeten we wel vragen of het leger ons eiland kan helpen schoonmaken”. De dagen daarna kwam inderdaad het leger voor hulp om de stranden zo snel mogelijk leeg te krijgen. Ook reisden heel veel vrijwilligers uit het hele land om mee te helpen schoonmaken.
Deze natuurramp die nu zichtbaar is en de komende jaren zijn weerga niet kent. Er viel niet meer te smilen.

Meer dan 280 containers zijn er van een vrachtschip met 10.000 containers aan boord gewaaid. De Waddenzee in. Ze zitten vol met goederen die wij zouden kunnen gebruiken, tuinstoelen, kussens en noem maar op.. gebruiksartikelen. Ook zijn er schadelijke stoffen zoals het giftige peroxide gevonden op Schiermonnikoog, de verwachting is dat ze ook in Ameland aanspoelen, tenminste zolang de verpakking niet is beschadigd schijnt het mee te vallen. Oproep: “raak zo’n zak niet aan en meld het bij 112!’

Plastic vergaat niet en dat is nog meer duidelijk geworden. Shovels worden ingezet en die halen ook de aanwezige beestjes uit het ecosysteem. Allerlei cijfers in schema’s en verhalen maken ons weer duidelijk dat we bewust met onze aankopen en afval om moeten gaan.
Het verhaal van de legoblokjes die in een vloedgolf in 1997 door een van de 60 overboord geslagen containers zaten, worden nog steeds teruggevonden. Vaak verstopt tussen zeewier en stenen, het spreekt het meest tot de verbeelding. Net zoals de Zeepaardjes die verstrikt zullen raken in de Little pony’s ….. hoe deze kruising er zal gaan uitzien valt te raden.

Het verpakkingsmateriaal en het piepschuim wat in microdeeltjes de stranden en het land overwaait vergaat niet en belast ons milieu de komende jaren.

Gezondheid:
Het deed me denken aan het piepschuim bolletje wat uit het oor van mijn toentertijd jonge dochter werd gehaald. Ze was uit haar hum en gaf pijn aan, bij haar oor en geen koorts en de huisarts vertrouwde de signalen niet en stuurde haar voor verder onderzoek door naar de KNO kinderarts in het Wilhelmina kinderziekenhuis. Gelukkig. Die haalde na onderzoek met een daarvoor bestemde pincet zo’n microkorrel van piepschuim uit haar gehoorgang en haar probleem was verholpen.

Nu met de storm opkomst zijn ze met man en shovel de strijd aangegaan tegen het water en wordt er een zandbank voor de strandtent Beachclub Sunset op Ameland geschoven. Tevens zal er weer het nodige aanspoelen en wordt het wad nauwlettend in de gaten gehouden.

Ik groeide op met de strijdkreet: ‘Wees wijs met de waddenzee’.

Alles zal nu moeten worden opgeruimd en waarheen moeten de containers en spullen?

Op Vlieland maakten ze van de nood een deugd, zij kregen heel veel blauwe jasjes op hun strand. Gewassen en gedroogd worden ze afgegeven aan het Rodekruis. Zij zullen op hun beurt de blauwe jasjes geven aan hen die het nodig hebben.


De foto is gemaakt en met toestemming hier geplaatst door Hetty van Westrenen   

 Twee weken verder:

Menslief

LATEN WE ELKAAR ZIEN.
Ook in een goede relatie zijn er lastige momenten, zegt hij. Sterker: het is juist in die lastige momenten waarop de liefde zich toont. ‘Hadden we geen lastigheden, dan hadden we geen liefde nodig. Dat is de paradox. Juist in de moeilijke momenten heb je nood aan die ander. Ik zie de liefde in brede zin: de betekenisvolle ander kan ook je buurman zijn of je schoonmoeder of een vriend.’   Continue Reading “Menslief”