Waar ben ik over vijf jaar?

Het is voor mij nodig om terug te kijken om vooruit te gaan. Dat deed ik! Dat doe ik!

De beste nieuwjaarswenskaarten staan nog op de schoorsteen en in m’n whapp. en aan de telefoon, en met de voelbare hugs en zoenen, kijk ik terug naar waar ik was vijf jaar geleden: 13 januari 2015. Waar was jij vijf jaar geleden?

Op dinsdag dertien januari 2015 vertrok de KL … naar Kaapstad, wat had ik daar toen naar uitgekeken zeg. Het vliegtuig en stoelnr. werd geboekt in september 2014 en zo werd die 13e jan. er eentje die me overeind hield toen ik een maand later de diagnose darmkanker kreeg en een longtumor als uitzaaiing daarvan.
Dat die tumor(en) eruit moesten was logisch en noodzakelijk, maar dat daar protocollen aan vastzitten die niets maar dan ook niets met de patient, met mij dus verder te maken hebben werd me te snel duidelijk.

‘Jeetje, hoe moest ik dat nou weer invoegen in mijn agenda? Het werd een chaos!

Tussendoor dus naar Afrika en ik ging en gooide daarmee het behandelprotocol overhoop.. Iedereen die om me heen stond was erg aangedaan en het werd een totale niet-en-mis-communicatie ook met het team van het Antonius ZH.
Mijn belang was overeind blijven tussen alle afspraken/onderzoeken en operaties door.
Na vijf jaar kan ik zeggen dat is gelukt, mede doordat ik anderen en mezelf troostte .. met ‘dit zat er een keer aan te komen” want in 1980 was mijn eerste bijna kankerdiagnose en baarmoederoperatie.
En ‘Mijn toekomst was toch al veranderd” sinds ik in 2008 de spierziekte, en in 2009 de FSHD diagnose kreeg.
Ik deed deze kanker diagnoses er ogenschijnlijk bij, al met al raakte mijn denkkracht van het pad.

Het werd heel lastig om de bordjes in de lucht te houden en laat staan in de magnetron te schuiven.   

Dat deze kanker diagnose en mijn angst daarover .. ‘Hoe nu verder met mijn toekomst’ mijn gedrag heeft beïnvloed hoorde ik van de mensen die mij graag zien en of horen, pas later. Ondertussen ging ik door met dapper zijn. Ik had genoeg aan mezelf en soms is teveel ballast Teveel en dat is het soms nog.

Natuurlijk wilde ik zelf blijven nadenken, maar had daarbij wel hulp nodig om op een rustiger levenspad te komen. Die hulp geniet ik.
Waar mijn loop actieradius veel minder is geworden, lijkt mijn denkkracht sterker. Lijkt heh.

En die vlucht in 2015 naar en van Cape-Town Zuid-Afrika was er een van vorstelijke allure ..! Dat was zzzo fijn! Het verblijf ook!!

En nu vijf jaar later ben ik net een week weer terug uit Zuid-Afrika en leefden wij in december 2019 een maand in een gelijkvloerse woning en bij de huur was ook inbegrepen een handgeschakelde auto.. – links rijden en rechts kijken – en lieve vrienden om me heen.
Wat was dit een FIJNE levensmaand zeg!

Even terug naar het afrondende gesprek in februari ’19 met de prof. MDL. die mij sterkte in mijn besluit om wat goed is goed genoeg is.
De prof.: “Nu bent u schoon van darmkanker, als die tumor was blijven zitten hadden we nu niet meer aan de telefoon gezeten, en dat er mogelijk op een andere plek weer zes cellen opduiken die kanker kunnen aantonen, is zeker aanwezig”.
De prof.; Wij weten dat de longtumor is getransporteerd vanaf de darmtumor.. maar waar de rest is gebleven? ‘Ik geef u garantie tot de voordeur”. En daar ging ik.

Afgelopen jaar kwam het besef steeds vaker dat ik maar 1 leven heb en het besluit om nog een keer naar Zuid-Afrika te gaan gaf me het hele jaar 2019 een mooi doel om naar toe te leven, mijn dingen te doen. Plannen te maken. Niet om die vakantie in 2015 over te doen, maar te gaan. En dat deed ik. Genieten. Ik heb volop genoten.

Ik voelde me zo welkom vanaf mijn verzoek of er nog een mogelijkheid was om daar nog een keer naar toe te kunnen gaan. Nu kan ik het nog, nu kan ik nog lopen op voor mij bekend terrein. De vliegreis, het lukte!
En ik liep wederom op Afrikaanse grond met hulp en proefde veel en genoot van het land, de safari’s en de vrienden en de mensen daar.. allemaal aardig! In de horeca, heerlijk!
Wat een mazzzel kan een mens hebben om dit mee te mogen maken.

Je hebt maar 1 leven en dit is mijn leven en elke dag is er een en die dag komt nooit meer! Dit besef maakte me stiller dan ooit!

Het is mijn beslissing geweest dat het goed was, goed genoeg is om ..na al die controles bij het Antonius ZH en het UMCU te gaan leven zoals mij het past. Te stoppen met protocollen die aan mijn diagnoses vastzitten en ik heb me zelfs uitgeschreven voor de bevolkingsonderzoeken.

Ik voel me gesteund door mijn gezin, vrienden, psycholoog, familie, buren, huisarts en revalidatiearts, social media, zij zijn mijn hulpmiddelen om overeind te blijven!

Omdat ik leef bij de dag, vraag ik me niet af waar ik ben over vijf jaar? en jij, heb jij al nagedacht waar jij bent over vijf jaar?
Ik moest een pakkende titel voor deze blogpost verzinnen en dat is wel gelukt, toch?

Vandaag is het weer 13 januari en het is nu 2020!

De Beste wensen!

Delen en verdelen

Met uw spullen kunnen wij een container vullen; Een slogan die werd ingezet bij de zoektocht naar goede, gebruikte spullen voor een project in Zuid-Afrika, Paarl. Voor The ChilderenofPaarl en scholen en ziekenhuizen daar in de buurt. Al deze avonturen, en onze hulp is te lezen op de verouderde site www.container.waarbenjij.nu .  In 2006 begonnen we met het verzamelproject en drie jaar achtereen ging er een volle container richting Paarl. Het project bestaat nog steeds en wordt door velen nog steeds ondersteund. Geweldig!

Oproep
In 2014 zag ik een oproep voor uitgeprocedeerde asielzoekers die, in Amsterdam in de vluchtkerk, winter-kleding en nog meer ondersteuning nodig hadden. Binnen 24 uur ging er een auto vol kleding, schoenen, ondergoed in alle maten en soorten naar toe. Super. Dat deed mijn deel hart weer sneller slaan. Wederom werden mijn kasten leeg gehaald en ik gaf het mee. ^F. miste een jaar later, zijn hardloop schoenen. Ach, zo hard liep hij toch niet meer. Fysiek ben ik niet meer in staat om me in te zetten voor grote inzamelingen. Ik doe wat ik wel kan en dus ook weer vandaag, planning en agenda aan de kant… and Go!

AHOS sept.07 002De wereld is veranderd, en dat is voelbaar en op de televisie zichtbaar. Ik lijk wel in een emotionele bui te blijven hangen, als ik al die ellende voorbij zie komen. Al die mensen die op zoek zijn naar veiligheid en warmte en vrijheid. Al die mensen die uit een oorlogsgebied komen en een veilige plek zoeken.

Ik zoek op mijn manier uitvluchten en zet het schrijnende nieuws niet aan. Zap me suf en maak gebruik van Netflix of zet een muziekje aan of gewoon helemaal Niks.

Vrijheid: Een keuze hebben en kunnen maken, dat is wat het is voor mij, dat is vrijheid!

Dan zie ik een oproep op Facebook en twitter om kleding en bij voorkeur mannen schoenen te brengen bij een sorteerpunt in Utrecht? Deze oproep deelde  ik op FB. en de reacties zie ik binnenkomen. Nice. Ik kan iets doen, zichtbaar bijdragen.

Afgelopen winter kocht ik geen nieuwe winterkleding, want ik zat veel binnen in mijn pyama / huispak, vanwege de operaties en opkalefateren. Zodoende was ik ook heel ‘zuinig’ op mijn aangepaste laarzen. Zo liep ik met mijn aangepaste zolen in mijn winterlaarzen/*pantoffels.  Als hobby verkocht ik ook ooit merkkleding via Marktplaats. Daar heb ik nog geen zin in, weggeven past mij beter.
Sinds gisteren schijnt het bitter koud te zijn, dus mijn strooptocht in onze kasten is begonnen. Ik ga zo de zakken brengen, bij het inzamelingspunt voor de groep vluchtelingen, tegenover de nieuwe Moskee, Kanaalstraat 36 in Utreacht. 

Er zijn veel plaatsen waar je je kleding en of schoenen waar je zelf op uitgekeken bent naar toe kunt brengen. Ook meteen een oproep aan degene die dit leest en toch wel eens iets weggooit in de kliko uit gemak, zich de volgende keer bedenkt en het deelt. Ook de dak-en thuislozen moeten we niet vergeten en/of de kledingbank of Dress for Succes of aan hen die het financieel heel lastig hebben. Dat is delen, voor mij.

Wat voor jou oud en versleten is, kan voor een ander zo waardevol zijn. Want, wat zijn wij verwend… !

Het gaat zoveel makkelijker om je kasten bewust te legen, als je weet dat je een ander er ook nog blij mee kunt maken. Gebruiksgoederen. kleding en schoenen weg doen en te geven aan hen die het nodig hebben. Ik kan fysiek niet veel, maar dit wel. Dit delen! Ik reed langs een paar adressen om de herenschoenen en andere kleding op te halen en bij het afgifte punt weer af te leveren.

Op veel plaatsen in Nederland / België kan je goederen afgeven. Morgen kan dat ook of overmorgen. De vluchtelingen blijven tenslotte! Wij willen in ieder geval dat ze het warm hebben en zich welkom voelen, na zo een barre tocht! Veiligheid.

sneeuw koudWinterkleding:
Schoenen en sokken, mutsen bv. oranje Unox, sjaals en schoenen gaan zeker in de zakken. Riemen, hoeveel kan een mens in z’n kast laten liggen en nooit gebruiken.
Een te grote broek, past toch beter met riem, dan geen lange broek.
Beter op een maat te grote schoenen kunnen lopen, dan op je Turkse of Syrische slippers met deze kou.
Ondergoed is ook hard nodig! Tweedehands ondergoed lijkt niet fris, maar gewassen ruikt het wel fris!

Op de Koningsweg 2 in Utrecht is het Rode Kruisgebouw, daar kan je elke dag kleding en dekens afgeven. Gewoon voor de deur parkeren, dus net zo handig om het daar af te geven.

 

Jaardag en verjaren.

Barbie turns 50 en met Hotter than my daughter blonde staartjes op d’r hoofd en met een peuk en een schaal popcorn zit ze met hangtieten en hangbuik op een rode bank, blij te zijn. Ze draagt nog steeds dezelfde schoenmaat en hoogte van de hak. Hilarisch! haar fotobehang is van een wietplant! weer helemaal hip.Barbie

skipper 1Barbie was een must have in mijn jeugd. Skipper het enige echte zusje van Barbie kreeg ik op mijn negende verjaardag en was er super blij mee. Ze ligt nu in een doos met een Te kort geknipte pony, in haar originele kleding, maar ook in jurkjes welke mijn moeder heeft gebreid of zijn ze gebreid door tante Marie die niet mijn echte tante was, maar een buurvrouw. In mijn kinderjaren werd al een buurvrouw en over huis kwam al snel tante genoemd.

Geen leesclubje, maar een breiclubje. Back to the sixties.

Dat ik 18 juli als mijn geboortedag niet zal vergeten, werd duidelijk toen ik mijn mail opende! Veel herinneringen en mooie wensen en kaarten en ♥  Ook van mijn kapper, de garage en Albert Heijn ontvang ik feestmail; Ik kan mijn boodschappen gratis afhalen via pick up, korting op mijn slingers en ijsjes en patatjes! “Want het is uw verjaardag!” Ga ik binnen een maand voor of na 18 juli naar de kapper, dan krijg ik een presentje. Ga ik naar mijn garage dan kom ik aanmerking voor een gratis zomerbeurt.

Omdat ik ouder dan Barbie ben, is deze geheugensteun super handig. Dank!

Negenenvijftig jaar word ik dit jaar, net zo oud als mijn vader is geworden. We hebben al vaak het glas geheven de afgelopen maanden, geproost op mijn gezondheid en op die van jullie.. Een mooie dag om te herdenken dat mij het leven is geschonken en dat er een toekomst voor me ligt.

We gaan er aandacht aan schenken en goed om te weten dat ik niet word vergeten! PROOST!

 

mandela day

Ook is 18 juli de geboortedag van Nelson Mandela!
De inzet voor deze dag om iets voor een ander te doen vindt in Paarl Zuid-Afrika plaats bij de ChildrenofPaarl.
www.childrenofpaarl.com
Baie Dankie!

#WOT deel 13: Zomertijd

De klok een uur vooruit zetten, betekent een uurtje minder slapen of juist een uurtje langer blijven liggen, het komende weekend. Dat maakt mij niet uit en voor de rest van de week ook niet; Ik hoef geen trein te halen en of op tijd op mijn werk of cursus te zijn. Wel ga ik maandag a.s weer naar het AZN pas in de middag om 15.30 uur, dat tijdstip ga ik wel redden. Ik hoor de uitslag van mijn CEA bloedwaarde en het verdere verloop en behandeling na de diagnose darmkanker (okt.’14). En mijn vragenlijst ligt al klaar.

Zomertijd ~ de periode van het jaar waarin de klok ten opzichte van de tijd gedurende de rest van het jaar 60 minuten vooruit wordt gezet.

De klok van de wake-up lamp, de thermostaat, de oven, de stoomoven en de dvd-recorder worden handmatig omgezet en niet door mij. O ja, en de tuinverlichting niet te vergeten en de voordeur aanspringlamp. De pc.’s en phones gaan automatisch een uur vooruit. Mijn horloge een uur vooruit zetten, doe ik al voordat ik ga slapen. Het kan maar duidelijk zijn, hoe laat het is.Klok

In mijn auto zit een analoge klok die in februari bij haar APK weer op wintertijd is gezet. Hoe laat het in mijn auto is, boeit me niet als ik maar bij de tijd blijf. Dat ik weer ga autorijden, daar heb ik weer zinin. Mijn auto weer voor de deur, een gevoel van vrijheid binnen handbereik, ook al ben ik conditioneel nog niet in goeie doen. Voor de tweede keer in 5 maanden tijd reed ik door Utrecht en net als andere vaardigheden ben ik dit niet verleerd.
Ik kijk uit naar fietsen op mooie lente- en zomeravonden, werken aan mijn fysieke onderhoud, en een terrasje pakken of een ijsje scoren.
Met een rozeetje in de tuin en fijn gezelschap of een goed boek, ook heerlijk om naar uit te kijken.

IMG_0325 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 29 maart staat onze klok weer gelijk met de tijd in Zuid-Afrika, dat is een leuk weetje.

bedacht op 26 maart 2015 deze  #WOT
(dit blog is van 2015)
privé foto 2005 Kaapstad, The clock Tower.

Wereldse reis op 13 januari 2015

Baie Dankie!
De voorwaarden om te mogen verblijven in een voor mij toegankelijk huis blijkt gebaseerd op vriendschap en vertrouwen: gunnen en gegund worden. Blij werd ik van de gedachte dat we 13 januari 2015 in zo’n blauw toestel zouden stappen en daardoor werden velen om ons heen ook blij.
Die datum werd een Continue Reading “Wereldse reis op 13 januari 2015”