Als een diagnose A.L.S. wordt

Op de afdeling revalidatie en sportgeneeskunde in het UMCU maakte ik kennis met Conny, tijdens de cursus ‘omgaan met energie. Deze cursus is ontwikkeld voor patiënten met een neuromusculaire aandoening. Ik nam deel aan deze cursus ondanks het nog niet hebben van een bekende diagnose maar wel met het vermoeden van een spierziekte en een herkenbare gemeenschappelijke factor. Vermoeidheid.

Na afloop van de eerste cursusdag dronken wij een kop koffie of twee in het ZH-restaurant en een vriendschap was geboren.  IMG_3702

Beiden in het bezit van een loopfiets konden we elkaar bijhouden, het was mei 2008. Onze eerste opdracht; Vraag een Individuele gehandicapten parkeerkaart aan in je eigen gemeente.
Conny’s eerste afwijzing bij een aanvraag voor een hulpmiddel in verzorgingsstaat Nederland was een feit!

Ondertussen kreeg Conny in sept. 2008 de diagnose A.L.S. vanwege haar toegenomen fysieke klachten. Haar toekomstbeeld veranderde ze regelde alle hulpmiddelen die ze dacht nodig te hebben, waar ze recht op had, voor dat moment en de voor haar verslechterde toekomstverwachting.
De hulpmiddelen werden aangepast en langsgebracht of juist niet. Verdrietig.
Haar nieuwe, mooie gelijkvloerse woning… werd aan haar fysieke omstandigheid aangepast. Ze genoot van haar tuin en de vogels. Toen boven slapen niet meer lukte, kwam er een hoog-laag bed beneden. Ze had een brede belangstelling en we deelden de liefde voor muziek. Zo gauw ze de kans kreeg vertelde ze over haar rondreis door Australië 2005… En haar droom om daar naar toe terug te gaan  ….. bleef een droom.

Ik kreeg mijn definitieve diagnose in dec. 2009  FSHD en Conny had met *mij te doen, ze vond het erg voor mij.

“HuH? Ik ga er niet dood aan!” zei ik.

Conny; “Ik ga dood aan mijn ziekte en jij gaat dood met je ziekte”  “Jij, moet nog dertig jaar verder met een progressieve spierziekte!”

Onze afspraken op de poli-revalidatie in het UMCU probeerden we op elkaar af te stemmen, want zo konden we ons verhaal aan elkaar kwijt met een bakkie koffie erbij. “Ondanks of dankzij het verloop en prognose van onze neuromusculaire aandoeningen” zoals Conny onze ziektes benoemde, durfden we elkaar vriendinnen te noemen.

Ook zij maakte een Twitter account aan en nog niet heel bedreven met deze vorm van contact maken en het onderhouden daarvan, kon ze het account al niet meer gebruiken.
Conny maakte ook verschillende blogs welke ik met veel verwondering las en sommige staan nog online.
Wat had ze ook genoten van al dat getwitter en wat hadden @Harting-Bank en @Welzorg het gekregen met de slechte service die zij ervaaarde in haar afhankelijkheid.
Wat had @ALSNederland veel publiciteit gekregen. #twitterkracht

Conny: “Het is geen wedstrijd, Ziek zijn! “We moeten meer mensen bewust maken van het feit dat je ook een spierziekte kunt hebben/krijgen “A.L.S en FSHD, deze ziektes moeten bekend worden onder de mensen.
Niet alleen voor kankeronderzoek, ook voor spierziekten onderzoek is geld hard nodig, meer dan nodig!”

Ze heeft zich ingezet om een benefietavond voor de bekostiging van de film “Alsdedood” 23-03-“11 te organiseren. Een film over Miron Komarnicki, die net als Conny de diagnose ALS kreeg. www.komarnicki.nl en www.alsdedood.com.
Mocht er ooit winst uit deze film komen, dan wordt dat geschonken aan de ALS Stichting voor de kwaliteit van zorg voor de patiënten.

Dat niemand na deze avond nog zou vragen.. huh, ALS wat is dat? Deze avond haalde het landelijke nieuws en 20.000 euro werd opgehaald!

Daar ontmoette ze ook Candy Dulfer, ze genoot van de opkomst en de aandacht voor ALS. Dankbaar en vermoeid keek ze terug op een goede avond. Candy werd die avond ambassadeur voor de stichting ALS. TOP!

Carpe Diem!
30 maart 2011 vierde ze haar één en zestigste verjaardag. Ze was blij met de vrienden om haar heen. Als verrassing kwam Candy Dulfer saxofoon spelend binnen, zij overhandigde Conny het beeld “De Strijder”.
Dit beeld ontvang je als je je belangeloos voor A.L.S inzet, namens de stichting ALS Nederland.

Het was de laatste keer dat ik haar in leven zag.

Zij is de vrouw in de tv spotjes en op de Abri’s en vraagt hierbij aandacht voor de mensen met A.L.S.
“Niet voor mezelf”   “Ik ben inmiddels overleden“.Conny Deenik A.L.S.Conny Deenik is op 24 mei 2011 overleden.

 

 

Toen mij werd gevraagd om mee te werken voor de De Spieracademie kon ik alleen maar JA zeggen!

CARPE DIEM

cdencd 3naamloos1

6 comments

  1. Dank je wel voor dit mooie verhaal! En dank je wel dat je het leven van andere mensen met moeilijke en dodelijke ziekte draagbaar en bovenal bespreekbaar hebt gemaakt!!

  2. Wat een mooi relaas van een fijne dankbare tijd. Met elkaar. Ondanks. Aan elkaar. Steun. Dankzij.
    Jij heel veel sterkte met jouw last en zorg. Blij met jou sinds kort te volgen.

  3. Wat een mooi en warm verhaal.
    Fijn om te delen en bespreekbaar te maken.
    Herkenbaar ook.
    Een hele goede vriend aan ALS verloren, binnen 1 jaar tijd.
    Ook altijd bezorgd om mij hoe het verder moest, terwijl hij zelf achteruit rende…..
    Mooi mens was hij, we hebben een super vriend moeten loslaten!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.