IJsbloemen die je hart verwarmen

ijsbloemen, twitterfeest, twitter 7 jaar, feest overhaar, blog ijsbloemen en hashtag

Wie wat te vieren heeft, trakteert! De aanleiding is 7 februari, de dag dat ik zeven jaar geleden een twitteraccount heb aangemaakt. Leuk. Geen taart in huis, wel koffie en tulpen en verse ijsbloemen op de autoruit die snel smolten door de zon.

Twee mannen van de plantsoenendienst waren losse takken aan het opharken in mijn voortuin.. Berekoud, dat was het en te zien aan hun ingepakte lijven. Ze kropen snel weer in hun bus. Zelf zin in koffie vroeg ik hen of ze ook een warm bakkie koffie wilde of liever thee? Ze reageerden met een blije lach … en ik nam hun bestelling graag op. Daar word ik nou blij van. De Bolletje suikerbus en koffiemelk uit de keukenlade gepakt en met de dampende bakkies bracht ik dit naar de mannen. Traktatie! Bolletje suikerbus, blog overhaar, ijsbloemen, overhaar, herinneringen, 1979

Bij het zien van de ijsbloemen kwamen ook de herinneringen terug uit mijn kindertijd – 1963 – met je vinger meeschrijven en alle contouren volgen, bloemen leren tekenen. In een bed van 80/1.90 m.
Verwonderd liggen kijken in een flanellen pyama, onder een laken en wollen deken en voor warme voeten lag bij het voeteneind een derde van een deken. Het koude zeil aan m’n voeten bij het uit bed stappen is geen trauma gebleken.

In januari 1979 was het ijskoud en werd meteen mijn eerste winter samenwonen. Ook daar waren de bloemen zichtbaar op de ramen en voel-hoorbaar…. Wakker worden omdat je adem ijskristallen had gemaakt op het twee persoons polyester dekbed van 2. bij 2.40 m. die barstte en kraakte bij het omdraaien.
Het bed 1.40/2 m. stond tegen de één steensmuur en wij elkaar wel moesten verwarmen.

Op de fiets een majo onder m’n seventies wijde spijkerbroek, leren jack met bontkraag en het blauwe agu-regenpak als windvanger eroverheen. Wollen handschoenen aan en suède wanten eroverheen… zo beschermde ik me tegen de kou op weg naar m’n werk. Nu zit ik veel dagdelen thuis en onderhoud ik ook via de sociaal mediavorm mijn contacten en haal veel van mijn inspiratie daar en deel mijn wijsheden.

De wereld lijkt soms op haar grondvesten te schudden, in een tempo welke ik niet kan bijbenen en ook niet wil. Meningen worden geuit of dat het koopwaar is… ‘Wil jij dit, dan krijg je dat’: Stemmen harder en hoger in decibelen en toonsoorten. Zegelboekjes en statiegeld op alles, behalve op plastic en dat is pas droevig voor de dieren en ons allen!

Zij die iets trager zijn in denken en handelen en het soms niet zo hebben getroffen om welke reden dan ook .. kruipen weg in hun holen, mits ze er 1 hebben; Dak- en thuislozen, woning tekorten … Sinds de tweede WO en sinds die etage in ’79 is er niet veel veranderd. Hoge huren, vieze huizen en slechte huisbazen. Und so weiter.

Vele bakkies koffie zijn er door de TL van twitter geschoven, in het begin snapte ik dat niet.. want koffie drink je met echte mensen.. toch? Het blijkt dat twitter juist door echte mensen kan blijven bestaan. Zo heeft iedereen een reden om met dit medium om te gaan of te laten voor wat het waard is.
Velen beleven net als ik plezier met elkaar om hoogtepunten te delen.. foto’s, boeken, gedichten, muziek, diagnoses, behandelingen, concert, vakanties en humor. Elkaar zien, spullen- en vriendschappen delen. Mooi.

Ziektes en zeertes worden gedeeld. Persoonlijk afscheid nemen in DM; “woensdag as. stop ik met leven” ‘Dank dat je er was’ #slik. Draken van Depressies als niet te killen monsters worden bestreden en zij die daar de last van ondervinden worden gezien en gesteund. Trouwens de hele medische encyclopedie en DSMIV wordt gedeeld. #tweepcare. Kankerdiagnoses, behandelingen en overlijden #zorgomzorg Het is er allemaal!

Humor dat is wat mij helpt in mijn leven. Hartstochtelijk lachen nog meer. Op Facebook wordt minder gelachen en heb ik zonder dwang van buitenaf 50 minder *vrienden, geen aanvulling, geen inspiratie, geen verbinding voelbaar! Niet daar.

Al 7 jaar heb ik dezelfde accountnaam op twitter en is mijn bio vaak veranderd. Ik leerde dat een AvA een profielfoto is en wat je met een #hashtag kan bereiken. Het hoogtepunt van lachen, zelfs tranen met tuiten, was tijdens het songfestival 2011. We gingen massaal rollend van de bank af… 🤣.

De mooiste foto’s van zon-op-ondergang waar ook ter wereld zie ik voorbij schuiven en op dit soort dagen, hele bossen ijsbloemen. Felicitaties voor degene die blij is .. die wat te vieren heeft. Een warm welkom aan nieuwe wereldburgers! Geraakt door muziek in welke vorm dan ook… het is te delen of te negeren.

Aan het eind van de dag tel ik m’n zegeningen, staat de verwarming lager en kruip ik onder m’n eigen donzen dekbed  van 2 bij 2.20 m. op m’n verstelbare boxspring 90/2.20 m. met een vloerlichtje wat aanspringt als ik uit bed stap, naar het toilet met vloerverwarming ….

Ik droom verder over een wereld waar we klaar staan voor elkaar die het lastig hebben! Waar we elkaar gunnen wat we ook onszelf gunnen!

Ik schenk nog een bakkie in, wie wil ook?oud en nieuw, 2017 2018, blog overhaar, katwijk aan zee, eten, theater, oudjaarsavond

 

27 comments

  1. Mooi geschreven Marjanne en Gefeliciteerd met 7 jaar twitter. Ik zit ook bijna (rekenen) 6 jr. op twitter. Sinds 2012 en vanaf 2013 actiever omdat ik niet meer werk. Het is voor mij ook fijn omdat ik zo toch contacten met veel mensen heb. Veel kan delen en ook op de hoogte blijf van heel veel dingen.

  2. Ja, leve de sociale kant van Twitter! Gelukkig is die er ook, naast alle negatieve dingen, zelfs pesterij. Ik wilde daardoor laatst al mijn account opheffen, maar toen er zoveel warme, meelevende reacties kwamen op de dood van Tikker, besloot ik te blijven. En zonder Twitter was ik jou nooit tegengekomen, lieve, sterke Marjanne! Jij bent een van mijn meest dierbare volgers. Open, eerlijk, integer. Ik ben blij met je! X

    1. Wat een mooie, lieve reactie Iena, bloos ervan.
      Tikker is niet meer, dat is zoals het is en voor jou heel verdrietig, maar voor altijd bij je in die mooie tattoo en in vele harten ..

      Herkenbaar gevoel dat opheffen van twitter account. Juist door m’n zegeningen te tellen en het van me af te schrijven… ‘Ik doe maar wat hier’ De reacties zijn steunend en moedgevend en dat is mooi. Het is goed genoeg om weer door te gaan. Thx.

    1. Graag zet ik een bakkie met opschuimmelk voor jou, doe ik er ook één. Je zegt me wat… ik stop nooit meer met praten hoor .. schijn ook te kunnen luisteren. Vandaag waren de ijsbloemen er niet, heb maar één foto van de bloemen.
      Blijkbaar genoeg om bij velen, herinneringen naar boven te krijgen, fijn.

  3. Mooi geschreven Marjanne.
    Ik heb concentratieproblemen en vooral lezen gaat moeilijk maar je verhaal bleef me pakken 😊
    Herkenbaar jouw herinneringen, bij mij waren het de ijsbloemen van mijn adem op de rand van de dekens als ik bij mijn opa in Groningen loogeerde als kind.
    Daar was het altijd kouder dan in Brabant.
    Mooi gebaar van jou, de koffie voor de mannen buiten.
    Gefeliciteerd met jouw 7 jaar op Twitter. Bij mij is dat ook 7 jaar aankomende zomer.
    Wat je beschrijft is ook heel herkenbaar voor mij. Het virtuele kopje koffie smaakt goed met een lach en een traan.
    Ik heb al veel steun gehad op Twitter en dat voelt goed, terwijl ik liever een ander steun. Als dat mogelijk is, door de velen tweets en niet meer alles bij te houden, dan probeer ik er te zijn voor mijn lieve attente volgers. Je kunt niet alles lezen, al zou ik dat wel willen.
    Op naar de volgende 7 jaar op Twitter en ik hoop je nog vaak te mogen lezen.
    Liefs Hiltje ❤

    1. Dank je Hiltje, wat een mooi compliment van jou.. super ♥ – elijk.
      Ha, nooit bij stilgestaan, dat het in Brabant warmer is ;-).

      7 jaar lijkt voorbij gevlogen, wij weten dat het niet zo is .. Wat hebben we al vaak een bakkie gedronken, blijf het graag doen met jou.

      Fijn dat je me aanmoedigt om te blijven schrijven, lezen is van een andere orde ;-) Blij dat je de moeite hebt genomen om mijn blog uit te lezen en te reageren.
      Dikke kus en beterschap ♥

  4. Leuk om te lezen Marjanne! Ja, ook wij ijsbloemen vroeger. Wat een kunstwerkjes! Je kon ze ook maken door op het raam te ademen. Althans, bij ons in de slaagkamer met enkel glas en zonder verwarming! Met een elektrisch dekentje wat even aan mocht vóórdat we naar bed gingen, mijn zus en ik in de twijfelaar met spiraalmatras! Want je moest jezelf niet verwennen, dat was niet gezond!

    Was weer gezellig, die koffie met jou! Tot over drie weken!
    ps: twitteren doe ik niet 🙂
    Groetjes, Anne

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.