nav-left cat-right
cat-right

Zesendertig jaar

Wat? Ja, ik ben zes en dertig jaar getrouwd. Ik twijfelde even of 36 aan elkaar moet worden geschreven, ik word tenslotte een dagje ouder. Ik twijfelde niet op 16 december 1980 toen ik tegen Frans voor iedereen die erbij was; ‘JA’ zei. ‘JA’ tegen elkaar zeiden, om mee te lopen op elkaars levenspad. Wat was dat een leuke dag! JA zeggen om een reden te hebben om naar huis te gaan, elkaar te verrassen en vooral, een toekomst samen te zien. Zo leuk om te zien, dat iemand anders naar je uitkijkt. Dat dit huwelijk zo lang zou duren, hadden we toen niet voor mogelijk gehouden en we verbazen ons nog regelmatig daarover.. Wij samen? JA.
Vijfentwintig jaar getrouwd .. dat waren alleen mijn ouders en de dertig jaar getrouwd viering haalden zij nog net.
Mijn schoonouders vierden in 2014 hun zestigste trouwdag … en niet hun 61e.
Wij zijn onderweg, want zesendertig jaar samen zijn, is niet elke dag, dus 365 dagen x 36 jaar ………. vul maar in.

Ons samen zijn werd een heus gezin! Trots op onze twee prachtige, lieve, hartelijke, slimme kinderen die hun levensverhalen en vrienden die zij op hun levenspad tegenkomen delen met ons.

De geniet momenten weten we nog, we herhalen ze vaak tegen elkaar… Die momenten/dagen waarvan je zegt, dit is er een met een gouden rand.. Het hoeft trouwens niet perse goud te zijn wat er blinkt, parels zijn ook altijd goed. Het is de verbinding, de gesprekken, de muzikale belevenis. Het zijn de spelletjes die er worden gespeeld, die je soms wint en een andere keer weer verliest… En nooit heeft er iemand gelijk; Want gelijk hebben is anders, dan gelijk krijgen!

Samen leven is geen Wellus Nietus spelletje.

Herinneringen veranderen in de daarbij voor mij horende kleuren. Het zelf doen, zelf je fouten maken en ze ook oplossen indien dat mogelijk is. Met hulp kan er veel meer en al met al doe je het nog steeds zelf.

Reik een uitgestoken hand, maar zie ook de uitgestoken hand die soms zo dichtbij je is.

Als voorbereiding op die huwelijksdag in december 1980:

  • Lieten we wit gouden ringen maken bij Sieralex, Leiden
  • Gingen we om 11.50 uur op de valreep 16 juli in ondertrouw en daarna met de trein naar Utrecht. Voor de 1e x lunchen, bij Floris IV aan de Oude gracht
  • Werd mijn droomjurk gekocht bij *De Duif in Den Haag, waarvan mijn mams de wiegbekleding maakte
  • Voor Frans werd er een pak gekocht bij *The Saint in de Haarlemmerstraat, Leiden (ja die.. )
  • We speelden Risk de avond voor ons trouwen en rookten de kamer blauw
  • We verzamelden, en dronken koffie en thee in t Emilie Knapperthof 17 in Leiden, daar stond het blauw van de rook, waar we net een maand woonden, een tweekamer woning met lichtblauwe katoenen vloerbedekking
  • Mijn haar was ingevlochten door *Van Bellen, De Kapper van Leiden.
  • Frans stond in z’n eentje in de douche/washok zich mooi te maken en mijn mams en zus kleedden mij aan
  • De foto’s werden gemaakt bij Kasteel Oud Poelgeest, Oegstgeest (door *Martin Ken)
  • In het gemeentehuis in Leiderdorp werden we officieel een echtpaar, een 8 mm. film is op dvd gezet, nog zonder geluid
  • Op weg naar de kerk in Zoeterwoude stond de brug open en het vrouwenkoor moest de kinderen van school halen ( het werd een korte oecumenische dienst)
  • Het Haagsche Schouw was als receptie en dinerruimte uitgezocht in Leiden. Bij aankomst werd ons verteld dat de feestzaal werd verbouwd en werden we gemoffeld aan de overkant van de straat in het rommelhok, ook onze huisfotograaf had het af laten weten. Het werd toch een leuk feessie met familie, vrienden en collega’s. Gelukkig hadden we onze eigen muziek, magnat geluidboxen en installatie mee, dat maakte veel goed!
  • Bij het diner zaten we op de bovenzaal en struikelde een horeca jongen met een blad vol varkenshaasjes op de trap, er liep een collega achter hem.. (u heeft beeld, ja, dat klopt)
  • Terug naar huis, enveloppen tellen met de inhoud  

Dat iedereen in 1980 een auto had, google maps bestond nog bij lange na niet, bleek dus wel handig met deze route, wij nog niet.
Wij lieten ons rokend rondrijden door een mooie grijze van de fa. De Jong. Wij kochten onze eerste auto in 1983.

En ik bleef mijn eigen naam gebruiken! Zelfs wonend in de randstad was dat toen ongewoon.. Ik kon niet anders, ik vond het zo raar om te zeggen; Marjanne Hoogland. ‘De vrouw van’.
Behalve bij de belastingdienst! daar ben ik mevr. M. Hoogland-Weggemans.

“Voel je gesteund door de mensen om je heen die je lief hebben, die er voor je zijn. Ga de weg die voor jou goed voelt … en waar jij blij van wordt. Dat kon ik in the eighties nog niet zo verwoorden, maar wel zo voelen. Verder gaan in je toekomst betekent niet altijd over asfalt rijden in een rechte weg naar het zonnige zuiden.

Tel een keer Tot Tien” en “slaap er een nachtje over”.

Ga nooit weg zonder te groeten en sluit de dag af met een kus.

 

Vrijheid
Het is goed zo

6 reacties aan “Zesendertig jaar”

  1. Elly Koster schreef:

    Van harte gefeliciteerd!
    Wat fijn dat jullie het met elkaar nog steeds over de genietmomenten kunnen hebben.
    Ik hoop dat jullie je nog steeds gesteund voelen door de mensen om je heen.
    En, nee, de weg is nooit recht, zolang de weg die je volgt inderdaad maar goed voelt.
    Geweldig die foto’s! Doen me aan mijn eigen trouwdag denken, ook alweer 35 jaar geleden.

    Lieve groet,
    Elly ❤

    • Marjanne schreef:

      lieve Elly,
      ‘O ja, jullie 35 jaar’ ♥ en Op naar de zesendertig!

      Die foto’s blijven toch wel grappig, elk jaar kijk ik erin en zei steeds andere dingen en mensen die er niet meer zijn.

  2. miek schreef:

    Gefeliciteerd Marjanne…een kwestie van volhouden dus…van genieten en af en toe even flink slikken…op naar jullie 45 jaar, dat wordt een makkie! Fijne avond nog!

  3. iMarjon schreef:

    Gefeliciteerd samen ❤

    De belastingdienst was zo ongeveer de 1e instantie, die alleen mijn eigen naam gebruikte.
    Nav gedoe op het werk, met iemand die zei dat mijn man’s naam op míjn loonstrookje hoorde, heb ik ze gebeld.
    Zij verzekerden mij dat dat nérgens nodig is. (Ik kreeg excuses van de chef van de bewuste man) Man erg boos 🙄

    Zijn nu 41 jaar getrouwd en was toen idd niet gebruikelijk, maar het kan dus wel gewoon.

    • Marjanne schreef:

      Dank je voor ♥

      Dat je dit soort dingen nog weet na 41 jaar, geeft meteen aan dat het anders was dan men gewoon was, grappig.

      Om me heen zie ik toch erg veel dames die weer mans naam gebruiken na het JA woord, bijzonder!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: