Hoe overleef ik de MRI?

Het is geen pijnlijk onderzoek, maar wel stress verhogend, het liggen in een MRI. De eerste keer weet je niet wat je te wachten staat, maar iedereen die erin lag heeft een eigen verhaal; Niks aan of doodeng.

Afhankelijk van de zorgvraag lig je op een smalle brancard en zodra de scans gemaakt worden lig je in een bak met herrie. De weg naar dat onderzoek is mogelijk lang en je hebt misschien al veel andere onderzoeken en therapieën achter de rug en die allen niet een antwoord gaven op je vraag: “Wat is er mis in m’n lijf?”

Misschien heb je al jaren lang pijn en/of het vermoeden van een diagnose waar je niet op zit te wachten. Dat je gespannen bent voor deze uitslag is niet meer dan logisch. Continue Reading “Hoe overleef ik de MRI?”

Geen uitzaaiingen waarneembaar

Al heel vroeg in de ochtend hoorde ik mijn telefoon, met zichtbaar 088 aan het begin van het nummer, en ik nam gehaast op. Het bleek de chirurg te zijn, met excuses voor het feit dat het gisteren niet was gelukt om mij officieel de uitslag te geven van de laatste onderzoeken.
“Dat is toch wel naar u gecommuniceerd?” was de eerste vraag die hij stelde. Ik antwoordde: “een MDL verplk. had in de ochtend gebeld, met de bevestiging ‘dat de dokter u vanmiddag zal bellen’, ik had op papier hier al een bevestiging van. In de middag werd ik gebeld met de mededeling dat jij niet op de poli aanwezig was vanwege een spoedoperatie en zij gaf mij geruststellend nieuws.”

‘Gelukkig, dan zal ik het officieel doen” zegt hij opgelucht;
“Op de MRI van uw onderbuik zijn geen uitzaaiingen waarneembaar..” ‘Pjoei, das fijn’ zeg ik.
“Op de CT-scan van uw longen zijn geen uitzaaiingen waarneembaar”. ‘Dat klinkt ook goed’ zeg ik toch nog wel met ingehouden adem.
‘Uw bloedwaarde is nog steeds laag’ CEA 1.3′ (voor de meeschrijvers).

‘Hoe voelt u zich?’ vroeg hij betrokken: “opgelucht en goed!” zei ik”
‘Gezien de uitslagen en diagnoses in mijn sociale kring bleek de gang naar het ziekenhuis langer en zwaarder geworden de laatste maand, maar ben ik ben blij met deze uitslag’ en velen met mij!” Hij zei ook blij te zijn voor mij.

De arts maakte een samenvatting vanaf de diagnose okt. 2014, twee en half jaar na de darmtumor verwijdering en de longtumor als uitzaaiing en de operaties die volgden. Nog steeds zijn er geen uitzaaiingen zichtbaar.
‘Ik kan me voorstellen dat u verwacht over een half jaar weer de scans in, maar als u wilt dan kan en mag het ook over een jaar.”
‘Wat wilt u?” vroeg hij.

“Jeetje.. nou, doe mij dan maar over een jaar’ als ik dan toch een keuze heb” zei ik heel snel.

“Heeft u tussendoor klachten of vragen of wat dan ook, neem contact met ons op en dan kijken we verder wat we voor u kunnen doen.”
‘Dat zal ik zeker doen’ bevestigde ik.

Waarop hij zijn consult afsloot en vertelde dat hij zorgt voor de afspraak in mei 2018 in de vestiging Utrecht.
De aanvraag voor de MRI van de buik laat hij vervallen, dat wordt ook een CT-scan zoals standaard, maar vanwege toentertijd de verdenking van een levertumor was de MRI als controle bij u ingezet.

“Het scheelt ook meteen dat u niet meer zo lang hoeft te wachten zoals maandag jl. en het is minder belastend voor u.”

‘Goed meegedacht’

Zo’n lege Z-H agenda de laatste vier maanden was bijzonder en nu 12 maanden extra erbij om niet naar een ziekenhuis te hoeven, zal echt wennen zijn. Dat de kankercellen zich rustig mogen blijven houden.
Ga wel mijn huisarts op de hoogte brengen van mijn wel en wee, want ook zij vindt het leuk om goed nieuws te horen.

‘Geen uitzaaiingen waarneembaar!’

Voor mij, voor ons, is er alle reden om een feestje te vieren. De champagne die we afgelopen week kochten in Frankrijk zullen we van het weekend gaan nuttigen.. en die week erop ook maar, en zo verder …..

En dan schijnt vandaag ook nog de zon!

‘De weg kennen is het halve autorijden’.

Onderweg naar het AZN’gein voelde ik me toch wel wat gespannen, want alweer op weg naar mijn eerste half jaarlijkse controle van 2017. Bloed laten prikken om mijn bloedwaarde CEA, vitamine D en CK =spierafbraak te laten bepalen. De CT-scan en MRI met contrast volgen nog en dat ik naar Nieuwegein was gereden en niet naar de vestiging Leidsche Rijn had een reden. In de vestiging Nieuwegein lag Elly in het ziekenhuis te herstellen van een buikoperatie. Bij een vervolg controle was een plekje op haar lever geconstateerd en bij verdere scans ook nog twee plekjes in haar buik.
Door onze gemeenschappelijke diagnose; sigmoïd darmkanker herkennen we veel van elkaars verhalen en spanning omtrent onderzoeken en uitslagen.

Op mijn vraag of ze het op prijs zou stellen dat ik even langs zou komen, reageerde ze enthousiast. ‘Wat zal ik dan meenemen om deze ellendige periode te overbruggen’ vroeg ik haar? ‘niks, dat jij komt vind ik fijn’ zei ze oprecht.
Meteen nadat ik haar die vraag had gesteld, wist ik het eigenlijk al. Een boek wordt het, al blijft een boek geven altijd heel trikkie.. Want wat ik mooi of fijn vind, dat kan jij wel een draak van een boek vinden.
Toch gaf ik aan Elly het eerste boek ‘Bestemming bereikt’  van Christa Krommenhoek.
Christa’s boek werd in haar zonovergoten tuin vrijdag 7 april jl.  gepresenteerd en ik was daarbij. Zij overhandigde het eerste exemplaar aan haar ouders, Bestemming bereikt is een prachtig vormgegeven boek wat tot stand is gekomen doordat ze de tegenslagen in haar leven ging beschrijven op een toegankelijke manier. Een boek vol columns die ontroeren en inspireren! “Geluk geef je door”

De vriendschap met zowel Elly en Christa is ontstaan op Twitter. ‘De kleur van de Liefde’ is Elly’s tiende boek, ondanks haar ziek zijn en herstel blijft ze schrijven.
Beiden hebben ze een warme belangstelling voor hun omgeving en anderen, en voor mij, ze weten nu ook van elkaars bestaan. “Geluk geef je door”.

Ziekenhuis 
Ik liep met verhoogde hartslag door de gangen van het ZH waar flarden van nare herinneringen naar boven kwamen en had daardoor de vaart erin en zag al snel het kamernummer en daaronder de naam van de zaalzuster; Marjanne. Grappig detail.
Bij binnenkomst van de vierpersoonskamer zag ik vier vrouwen in hun ZH bed liggen en werd enthousiast begroet door Elly en ik vroeg me even af, of ze nou zo blij was dat ze Mij zag? Maar “Geluk geef je door!”

Ze vertelde direct, meteen, op het zelfde moment eigenlijk, het goede nieuws!! Dat de chirurg net haar hielen had gelicht om haar en haar man te zeggen dat het één tumor in de lever was, die is weg geopereerd.
Dat de andere vermeende *tumoren littekenweefsel blijken te zijn… Behandeling gelukt!
Geen chemo deze keer en in de toekomst alleen de controles.
Wat een goed nieuws! Wat een blij nieuws!
Nu nog opkalefateren. Later ontving ik deze foto uit haar ziekenhuisbed waar ze zich door het boek van Christa liet inspireren. Mooi. ‘’Geluk geef je door”

Vanuit de ZH parkeergarage reed ik ontspannen, in 2,5 jaar tijd sinds mijn diagnose, linksaf i.p.v. rechtsaf naar huis, ineens nieuwsgierig naar waar de weg naar linksaf eigenlijk toe leidt?

Dan blijkt die weg uit te komen waar ik ook steeds uitkwam. Nooit eerder had ik dat geweten of uitgeprobeerd …

Een nieuwe weg inslaan is zo eng nog niet, als je het punt waar je naar toe wilt, misschien je vertrekpunt, maar kunt blijven vinden!

Bestemming bereikt‘Geluk geef je door!’

“De weg kennen is het halve autorijden”: zei mijn moeder altijd en ze had gelijk.

Vrijheid

Nadat ik de diagnose darmkanker kreeg in oktober 2014 deelde ik mijn nieuws via de email en whattsapp. en op mijn blog. Zo kon ik de meelevende en betrokken mens het best op de hoogte houden, na een jaar blogde ik over het verloop van de daarbij horende onderzoeken en behandelingen.

Het bleek in 2016 dat het delen van mijn handel en wandel in de gang-en van de gezondheidszorg me niet meer zo goed afging;

Totdat ik gisteren 27/12 aan het eind van de middag een mail ontving van de MDL verpleegkundige met het positieve bericht, dat de vierde coloscopie van 2016 geen uitzaaiingen laat zien!

Vandaag belde de prof. die de coloscopieën deed met de definitieve uitslag; In het totaal zijn er vier poliepen weggehaald, waarvan twee nieuwe en die zijn ook GOED van structuur!

Tevens zijn op de MRI en CT-scan van 11 nov. jl. ook geen aanwijzingen voor uitzaaiingen …..

Daar ben ik blij mee. Daar zijn we blij mee. De professor was ook zeer verheugd met deze uitslag, hij vermoedde het al maar de laboratoriumuitslag is bindend.

Hij ziet mij graag weer op zijn poli in het laatste kwartaal van 2018 als voorbereiding van wederom een coloscopie onder propofol! Dat is over twee jaar!

Tot 8 mei ben ik VRIJ van Ziekenhuis afspraken, want dan ga ik de scans weer in en dat is over vier maanden!

 

Ik kreeg net de tip om een fles champagne open te maken, sommigen weten wat goed voor me is. CHEERS!

Meer lucht deze zomer

In de tuin 
bloeit de blauwe Agapanthus en de Mediterrane Oleanders en ook eenjarig spul. De druif laat al veel belovend haar trosjes zien, zodat we in september onze wijn kunnen gaan oogsten, uh druiven plukken. Een ontplofte buxus was zichtbaar in de voortuin en de mooie rode pioenrozen die elke dag anders van vorm en kleur zijn en waar de bijen zich zichtbaar laven aan de stampers, daar geniet ik van. De verschillende vogelgeluiden zijn hoorbaar, maar ik herken ze nog niet allemaal en kan dus niet worden overhoord. De app. Tjilp geeft veel geluidsvoorbeelden en is ook te gebruiken om bv. kraaien weg te jagen, een leuke speeltje voor in de tuin.

Sinds ik de drie buurmannen heb ingelicht over De vroedmeesterpad, hebben we nog maar 1x vier zachte piepjes gehoord (8 juni). Het blijft zo bijzonder als je gewend bent aan een geluid, ook al is het irritant, dat je het (bijna) mist als het er niet meer is.
Ik durf het nog niet van het dak te schreeuwen dat mogelijk een van onze buurmannen.. mijn raad misschien heeft opgevolgd, nadat ik het geluid liet horen en het zeldzame padverhaal erbij vertelde en het gesprek afsloot met: “een pad, kan plat”. Ze vroegen toen afzonderlijk, “hé wat? wat zeg je nou?” en we beëindigden het gesprek met een lach op ons gezicht. De rest laat zich raden, want ik durf nergens onder te kijken.

 

Gezondheid
Het bezoeken van wachtkamers en de bijhorende onderzoekkamers en zorgspecialisten is mijn dagelijkse/wekelijkse *werk. De contactmomenten van de laatste drie maanden bij hen die iets voor mij kunnen doen om mijn leven en toekomst te verbeteren, zijn niet meer op één hand te tellen.

Er zijn geen aanwijzingen voor metastasen in de longen en organen bij de beoordeling van de Ct-scan en MRI van 6 juni 2016.

Dat is goed nieuws! en dat geeft lucht!

 

pioenrozen en tafeltje