Opkalefateren in de Vinex

Mijn snelle thuiskomst na de longoperatie maakte van onze donderdagavond 19 febr. een prachtavond. “Wat zie je er goed uit… hoe voel je je?” nou, het gaat goed met me.
Een last viel zichtbaar van ieders schouders. Zo plopte de Biologische Zuid-Afrikaanse champagne die vrijdagmiddag al met de gevers van de fles, wat een timing.
Het woord *goed in deze, is dat de operatiewonden snel genezen. Ik niet misselijk ben en geen pijnstillers meer gebruik. Die ene hechting is er al uit. Wel heb ik een heel beurs gevoel rond mijn thorax en blauwe plekken van misprikken in m’n onderarm. Ja, ik zeur en dat gevoel heb ik ook in mijn buik.

Opkalefateren in een gelijkvloerse woning helpt. Dit huis kochten we in 2010 en niet zonder reden. Het kost wat, maar dan heb je ook wat. Stil ook. Je hoort hier snel de vogels al weet ik na 4,5 jr. nog hun namen niet. Ook de door een architecte ontworpen en door een tuinman aangelegde tuin is gelijkvloers. Ons huis staat midden in het land en alles is onder wandel/auto/fiets/hand/bus-bereik. Een woning met een mooi uitzicht en met het Maximapark om de hoek en zo kunnen genieten van de rust om ons heen.

Romeinse uikijktorenVanwege het feit dat in onze achtertuin het Castellum Hoge Woerd wordt gebouwd, met een theaterzaal waar je ook betaalde vrienden mee kunt worden! Is het gedaan met de stilte in de tuin.
Deze attractie is gebouwd op de plek tot waar de Romeinen kwamen. Een Romeinse boot, hier in de buurt opgegraven en nu geprepareerd, wordt 11 mrt. a.s. teruggebracht door Mammoet, het bedrijf welke de gezonken Russische Koersk ooit omhoog haalde.
In september 2015 gaat CastellumHogeWoerd open voor het publiek en vanaf dan is de boot ook zichtbaar, men kan er dan overheen lopen dmv een perspex plaat die over een deel van de vloer ligt.

De gemeente Utrecht heeft in jan. jl. eenzijdig bij raadbesluit een wijziging aan gebracht, zodat wij 47 dagen/avonden mee kunnen genieten van de buitenfestiviteiten, met toegestane geluidsdecibels. Ik luister echt liever naar mijn eigen muziekkeuze, zittend in mijn tuin. Er is in het ontwerp plaats voor 100 auto’s op de parkeerplaats en over andere parkeermogelijkheden wordt geen woord gerept.
Onze straat zal vol met auto’s komen te staan. Ojee, daar gaat mijn uitzicht en rustige woonplek.

Tussen de beterschapskaarten op de mat ook een A4 met veel tekst of we wilden tekenen? Ja natuurlijk doen we dat. Een achterbuurvrouw heeft een zienswijze geschreven en wil dit ondertekend terug, door zoveel mogelijk mensen. Dit idiote voorstel van de gemeente Utrecht moet van tafel en de zienswijze moet voor de 27e worden ingeleverd. Zij nam het initiatief en ik vraag haar of ze die van mij wil ophalen, omdat ik niet in staat ben om hm langs te brengen.
Kennismaken bij de voordeur. Ze vroeg wie mijn achterburen zijn? Ik moest haar bekennen dat ik dat niet wist. Het huis is volledig gerenoveerd; Door haar reactie bood ik haar een kopje thee aan. Zij blijkt mijn achterbuurvrouw en we delen een tuinschutting. Leuk, zo leer je meteen je buren kennen, dankzij!

Zo saai is het leven niet als je net als ik de hele dag thuis ben en je je post leest. Ik heb de nieuwe buuf niet aangeboden iets te doen of om mee te denken over deze zienswijze, ik moet namelijk opkalefateren!
O ja, toch wel, namen en nummers van een goede tuinman en de boomrooier heb ik voor haar opgezocht. Contact opnemen met vereniging eigenhuis ook nog een idee?!

Ook kan ik onze zienswijze onder het voetlicht brengen. Een tweet naar de gemeente Utrecht en nog wat omwonenden.  Reacties volgden snel.

(wordt vast vervolgd)

Ontslag na Vats ingreep #19

Waar ik gisteren nog *vastlag aan de blaascatheter, zit ik nu thuis achter mijn eigen pc. Met wapperende jaspanden ben ik vanuit het ziekenhuis vertrokken, want ik wil lekker slapen in mijn eigen bed. Ontlast en in staat om mezelf te verzorgen, liep ik de gang een paar keer over en voelde dat het goed was. Sputum is niet aanwezig, moet wel af en toe hoesten en met een Studentikoos raspje in mijn stem is te horen en ook dat ik kortademig ben.

Dit komt allemaal goed.. is mij verzekerd.

In het ZH.
Vanmiddag kreeg ik bezoek van ChantalB. waar ik al vele malen contact mee had, via twitter, maar nooit live zag. Zij bracht mij Tony choco, de pure variant. Zij zat in winterjas en ik in mijn nachtpon en legging. DeMan kwam uit zijn werk bij mij langs en trof ons beiden op de gang bij de lift. De praktische haalbaarheid om mij die dag er na op te halen, hoe laat enzo bespraken we met elkaar, totdat DeMan zei: “Waarom kom je nu al niet mee?” Dat was nou eens goed plan!

Ik zocht de zaalarts op en vroeg aan hem wat de meerwaarde zou zijn om nog een nacht te blijven? ‘nou niks, een administratieve handeling.’  om mijn verzoek kracht bij te zetten meldde ik alvast dat ik geen thuis-/nazorg nodig heb en geen medicatie gebruik. Na overleg met zijn supervisor gaf de arts toestemming. Yeah! en met vliegend vaandel en bloedstollende rotgang waren we precies om 19.00 uur thuis!

Zo ook mijn buurvrouw op zaal: Henriette. Verantwoord? echt wel! Afspraak voor de uitslag van de labonderzoeken volgt.

Als er ooit een programma voor chronisch verdrietige, getroffen en verontwaardigde mensen wordt opgenomen… ik weet al twee hoofdrolspelers; De mannen die bij ons op zaal lagen. Ik heb hen gebruikt om mijn ontslagaanvraag kracht bij te zetten.
Met hun negatieve levensinstelling zorgden deze mannen er wel voor dat ik nu al thuis ben. Dat ze bang waren, snap ik wel en dat ze hun angst zo uiten, ook daar heb ik begrip voor.
Maar voor mezelf het meest deze keer.

woolworth tas ontslag zhThuis
Ik ga inderdaad verder met opkalefateren! zes weken niet autorijden, niet fietsen, niet inspannen, niet koken. Wel genieten, wat ben ik daar goed in geworden. Zoveel meer vertrouwen in de toekomst! Tof!

Ook las ik zojuist de hoeveelheid positieve, steunende reacties op mijn blog, whappjes, mails en de kaarten door postNL gebracht. Ontroerend hoor!
ThX en meer dan dat!

 

 

 

 

 

De doorsnee patient #18

Een weekje ziekenhuis bracht duidelijkheid. De longtumor is eruit en de spanning is eraf. Mijn herstel gaat vlgs. de boekjes, alhoewel ik een nieuw boekje kan gaan schrijven. (Het is nu pas woensdagav. drie dagen is nog geen week, realiseer ik me nu)
Over de zorg, over bezorgd, over mensenwerk in dit ziekenhuis, over c o m m u n i c a t i e, over het Utrechts accent, over mopperende vrouwen die alleen verhalen over dat het vroeger beter was, over een fiets zonder luchtbanden, over die vrouwen die hun afhankelijkheid vaak melden, over verdrietige ziektebeelden, over Pech en over Mazzel.

Mijn bed staat op een vier persoonskamer en vandaag vond er wisseling van de kamergenoten plaats. Tot op heden heeft dat *onze vreugde op zaal niet verhoogd (Henriette en ik). Henriette is een van de pech patiënten, waarbij de operatie is mislukt. 1:500.  Vier dagen later werd haar hele long verwijderd. Dat doet mij weer mijn zegeningen tellen, mijn longfoto was okee.

Ik bezit nu nog een blaascatheter en breng met paracetamollen mijn pijn-bloedspiegel op niveau, zo kom ik de dag door. Een slaappil helpt om de nacht beter door te komen. Mijn drain en infuus werden gisteren al verwijderd en revalideren buiten het bed lukte vandaag. Ophoesten geeft geen problemen, ontlasten wel.
En zo zal ik voor maandag as. weer in mijn eigen bed gaan slapen en dan ben ik er wel weer ff klaar mee. Dan na zes weken controle en de uitslag in de tussentijd ga ik weer verder met opkalefateren. Thuis zijn is andere koek.

Kom maar op met dat voorjaar en de bridgekaarten ;-)
Opkalefater tijd is weer begonnen.
Uitslag van het lab is er nog niet. Zodra ik meer info heb zal ik dat via een update weer laten horen.

lieve groet, Marjanne
Wij zijn opgelucht!

(null)

Mijn roem en dagopname AZN #17

In het totaal ontblootte ik mijn bovenlijf 4 x. Voor een Thoraxfoto, de co-ass. en de zaalarts en voor een ECG/hartfilmpje. De verpleegkundigen die ik sprak en andere disciplines die zich met mijn casus bezighouden wilden mijn naam en geboortedatum weten en nog veel meer. Ook maakte ik kennis met de fysiotherapeute, aan allen vertelde ik over mijn beperkingen en mijn afhankelijkheid vanwege mijn spierziekte FSHD. Hulp zal ik zeker nodig hebben als ik niks meer met re-arm mag/kan doen. Zo kreeg ik ademoefeningen mee, doorzuchten en wegpuffen en tevens de tip om bij Pijn het cijfer 4-5 aan te geven, bij de pijnscore. Niet stoer te doen, pijn is niet fijn en zo werd ik steunend toegesproken. Dinsdag zal ik de fysio pas zien, blijf eerste nachtje op de IC in het Antonius Ziekenhuis, Nieuwegein.

Mijn roem was me vooruit gesneld.. en ik vroeg me af of er er code / rode sticker op mijn status zit? vanwege de opmerking; “U heeft niet zulke fijne ervaringen met de verpleegkundigen vd andere afdeling?”
“Echt wel!” “met de gespecialiseerde oncologie MDL verplk. op de poli, daar had ik moeite mee.” zei ik ter relativering.

Deze dag bracht ik va 11.00 uur op een zgn. overbed door, ^F. had laptop meegenomen en kon in alle rust werken alhoewel hij er ook hondsmoe van werd. Deze omgeving is wel goed voor mij, want werd weer even met m’n neus op de feiten gedrukt. Die neus heeft ook een bacteriedodend zalfje nodig voor de operatie, om bacteriën niet in de longen te laten komen. Ik hoorde al veel rochelende geluiden, ojee.

De Leedlat kwam ter sprake en de kwaliteit van mijn/ons leven en wel of niet reanimeren? Mede door dit soort gesprekken neemt de spanning toe, merk ik. We gaan nu echt voor het eggie. Wat moet dat moet! Wat kan, doe ik met of zonder hulp! elke dag is er één.

Zondagavond 19.00 uur meld ik me weer in AZN en dan ben ik als eerste maandagochtend 8.00 uur aan de beurt .
Nu maar hopen dat mijn Thorax-chirurg geen carnaval heeft gevierd en een stabiele fijne thuisomgeving en een goede werkomgeving heeft? Deze factoren zijn zeker net zo hard nodig om een operatie te laten slagen als wel de goede snijtechnieken te beheersen!

(We wachten nog steeds op de thoraxchirurg tussen 14.00 en 20.00 uur kan hij langskomen, het is nu 18.00 uur)
Na veel aandringen van onze kant komt tie nu zondagavond.

Vanavond eten we met de kinderen, thuis. Dan wordt het strijken, bed verschonen, tas inpakken.
Zondag nog 1 x uit lunchen, om het af te leren.
Een soort galgemaal, met wel leuke mensen dat dan weer wel.

#Alaaf