De Petscan en meer #5

antonius zh, nieuwegein, leidscherijn, zh. blog overhaar, petscan

Onderzoek
Ik was nuchter en gewapend met een halve liter waterfles die nog leeg moest opweg naar het Antonius ZH, waar in mijn rechter elleboogknik een infuusnaald werd gezet en een vriendelijke jongen legde mij uit wat er stond te gebeuren en hij nam me mee richting CTscan. De laatste halve liter gore drank hoefde ik niet meer op te drinken.
Ik nam plaats op de daarvoor bestemde stoel in een aparte ruimte voor de scan kamer. Radioactieve materiaal en plasmedicatie werd via de eerder geplaatste infuusnaald toegediend en hing aan een infuuspaal naast mij.

Natuurlijk moest ik plassen op het aansluitende toiletruimte deze transitie werd een hilarische onderneming. Je draai vinden met een infuusstandaard in een ruimte die zo groot is als de kleinste personenauto en dan nog hurken en zitten op het toilet. Overal hingen er camera’s, dat was wel een geruststellende gedachte, dus wat kan mij het schelen, het gaf me een gevoel van thuis zijn, met de deur open plassen. Weer terug op die mooie stoel pakte ik mijn telefoon en ging ik mijn soc.media berichten lezen, daar was ik al ca. 10 minuten mee bezig en toen kwam *Rob vertellen dat ik stil moest liggen. Over lekker in de gaten gehouden worden, behalve die tien minuten, heb ik het maar niet? Ik moest er om lachen en heb er wijselijk maar niks van gezegd.

Een Petscan, mijn eerste keer!
Ik heb gelukkig geen claustrofobie en met mijn armen boven mijn hoofd werd de vraag routineus gesteld; ‘Ligt u goed?’ ‘Nee!’  zei ik duidelijk, maar dat maakte geen indruk. Ik lag daar met de instelling: wat gedaan moet worden, moet. Mond houden, ogen dicht en ondergaan! 

Helaas, ik moest nog tien minuten extra blijven liggen, want ik had niet al die tijd stil gelegen.. foei, foei… Dat kan wel kloppen, want ik was zelfs in slaap gevallen, laten we hopen dat dat het daardoor kwam … ZEN! Ondergaan!

Ik mocht na afloop mijn rollator uit de wachtkamer halen en moest zo snel mogelijk het ZH verlaten ivm mogelijke straling die in mijn lijf was gespoten, weg van de poli. Verdere uitleg kreeg ik niet. Dat is het beleid!
Dus, wij liepen zo snel mogelijk en een wolk van straling achterlatend in de wachtkamer en in het ziekenhuis gangen, want zo snel ga ik niet. We dronken thuis onze koffie, want nu kunnen we nog kiezen waar de koffie het lekkerst is.

Vakantie
Deze week was relatief rustig en we deden ook leuke dingen. We bezochten Musea en de Markthal in Rotterdam en eerst bij mijn moeder op de koffie. Het is pas 1 week na diagnose en mijn agenda is lastig te overzien. Dag voor dag, dagdeel voor dagdeel plannen.

Dingen die in de agenda staan, nakomen of afzeggen. Dat is trouwens al jaren zo, maar deze week is dit nog vermoeiender gebleken.

Sorry voor het niet altijd persoonlijk reageren op mailtjes, Wappjes, kaarten, brieven, telefoneren… enzo. Weet wel dat we het oprecht waarderen en dat we ons gesteund voelen, komt goed!

^F. zijn vakantie is voorbij en is het Dinsdag DDay in de middag; Dan horen we meer of we wel of niet nog op vakantie kunnen zondag daarna. Dat onze winter er anders gaat uitzien, is wel heel duidelijk.
De hulptroepen van huisarts en revalidatiearts/team in het UMCU , fysiotherapeut om de hoek zijn op de hoogte van mijn diagnose en mijn vragen daaromtrent. Ik voel me gesteund.

Hulp, Ideeën zijn altijd hartelijk welkom… Voel je vrij om die met mij te delen?

 

Geef een reactie