nav-left cat-right
cat-right

De Petscan en meer #5

Onderzoek
Vanochtend vroeg vertrokken we richting N ’gein, Antonius ZH. Ik was nuchter en gewapend met een halve liter waterfles die nog leeg moest. Een infuusnaald werd gezet in mijn rechter elleboog knik. Een vriendelijke jongen legde mij uit wat er stond te gebeuren en hij nam me mee richting CTscan.. en ik hoefde de laatste halve liter gore drank niet meer leeg te drinken. De contrastvloeistof werd intraveneus toegediend en mijn armen werden boven mijn hoofd gelegd, daar lag ik ca. 20 minuten en daarna kon ik weer plaatsnemen in de wachtruimte.

Voor het toedienen van een infuus waar ook radioactieve materiaal en plasmedicatie werd toegediend, moest ik in een aparte ruimte plaatsnemen. Ik moest rustig gaan liggen, op een aangepaste stoel.
Maar ik moest ook plassen, waar een exercitie naar het aansluitende toilet, eigenlijk een hilarische onderneming werd. Want met een infuusstandaard in een ruimte die zo groot is als de kleinste personenauto moest ik mijn draai vinden. Wel overal hingen er camera’s, geruststellende gedachte dat ze me in de gaten hielden. Zo moest ik dus plassen met de deur open, wat kan mij het schelen dacht ik nog. Plassen met de deur open, het gaf me een thuis gevoel. Terug op die mooie stoel, pakte ik mijn telefoon en ging berichten lezen, daar was ik al ca. 10 minuten mee bezig en toen kwam *Rob vertellen dat ik stil moest liggen.
Over lekker in de gaten gehouden worden, behalve die tien minuten? Ik moest er om lachen en heb er wijselijk maar niks van gezegd.tegen de stroom inEen Pet scan, mijn eerste keer.
Sommige van jullie hebben daar jammer genoeg ook al eens in gelegen. Ik heb gelukkig geen claustrofobie en mijn armen werden boven mijn hoofd gelegd. Ligt u goed, werd er routineus gevraagd? ‘Nee!’  zei ik duidelijk, maar dat maakte blijkbaar niks uit. Ik lag daar met de instelling: wat gedaan moet worden, moet. Ogen dicht en ondergaan!
Helaas ik moest nog tien minuten extra blijven liggen, want ik had niet al die tijd stil gelegen.. foei, foei. Dat kan wel kloppen, want ik was zelfs in slaap gevallen, laten we hopen dat dat het idd daardoor kwam … ZEN! Ondergaan.

Ik mocht na afloop nog net aan mijn rollator uit de wachtkamer halen ivm mogelijke straling die ik bij me heb. Verdere uitleg kreeg ik niet. Dat is het beleid.
Dus, wij zo snel mogelijk als het kon en een wolk van straling achterlaten in de wachtkamer en in het ziekenhuis gangen, want zo snel ga ik niet, dronken we thuis onze koffie, want nu kunnen we nog kiezen waar de koffie het lekkerst is.

Vakantie
Deze week was relatief rustig en we deden ook leuke dingen. We bezochten Musea en de Markthal in Rotterdam en eerst even langs mijn moeder geweest, daar koffie en koek gegeten. Het is pas 1 week na diagnose, en mijn agenda is lastig te overzien. Dag voor dag, dagdeel voor dagdeel plannen. Dingen die in de agenda staan, nakomen of afzeggen. Dat is trouwens al jaren zo, maar deze week is dit nog vermoeiender gebleken.

Sorry voor het niet altijd persoonlijk reageren op mailtjes, Wappjes, kaarten, brieven, telefoneren… enzo. Weet wel dat we het oprecht waarderen en dat we ons gesteund voelen, komt goed.

^F. zijn vakantie is voorbij, en is het Dinsdag DDay in de middag. Dan horen we meer en dat onze winter er anders gaat uitzien, is wel al duidelijk. De hulptroepen van huisarts en revalidatiearts/team in het UMCU zijn op de hoogte van mijn diagnose en vragen.
Hulp Ideeën zijn altijd hartelijk welkom… Voel je vrij om die met mij te delen?

 

Dan maar op vakantie in Nederland #6
Vakantie is geannuleerd #4

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: