Lock en naaimachine

De weg naar een oude hobby nieuw leven inblazen, kost wat. maar ik heb er zinin. Opgegroeid in een gezin met een moeder die kunstenaar was met naald en draad. De zware groene elektrische Singer naaimachine, werd volop gebruikt toen wij klein waren, met alleen een stiksteek in grote verstelbaar. De lappen stof kocht ze van de rol op de markt in Vlaardingen en dan maakte ze voor ons drie x dezelfde jurk, met roesjes, strikjes, kopmouwtjes etc. De bijhorende kniekousen werden door haar handen gebreid. Elk draadje en stukje stof werd benut.  Met de vleug mee kijken, geen kromme naden en meer stof nodig bij een streep- of geruite stof, want dat moet wel netjes doorlopen bij de naden. Ook quilten met de hand en haakwerk beheerste ze, en wat niet? Doordat de kwaliteit van haar ogen achteruit ging en haar schouders dit handwerk niet meer aankonden, stopte ze met deze vaardigheden. Haar naaimandje stond altijd naast haar stoel, dat hoorde zo bij haar.

In mijn jeugd stond de naaimachine bijna elke dag op tafel en wij konden het ook leren van haar, maar zij deed het zo goed. Waarom zouden we dat gaan doen? Zij deed het zoveel beter en sneller en mooier. Voor de kleinkinderen maakte ze ook veel kleding en mijn edele, ongeduldige pogingen om iets te maken, werden vaak door haar afgemaakt of ze wist een praktische oplossing om het een geheel te laten worden.
Als de naaimachine niet op tafel stond, dan stond tie op de grond op houten blokjes, niet rechtstreeks op de betonnen vloer want dat was niet goed voor de motor etc. Het blijkt één van de trucs voor levenslang behoud van je naaimachine. Haar raad opvolgen van één druppel olie per jaar en het juiste garen gebruiken is het behoud van je machine” heb ik ook ter harte genomen. Mijn eerste naaimachine kocht ik bij V&D in Leiden, lang voor de circusweken van V&D populair werden. In 1981 toen De Margriet en De Knip een cursusaanbod deden stapte ik bij een vriendin met een auto de wondere wereld van zelf kleding maken in. Met de naaimachines op de achterbank reden we naar de naaicursus in Leiderdorp. Daar leerden we de basis, dat bleek handig voor mij. En begin jaren negentig, met mijn moeder als back-up, maakte ik ook kleding voor de kinderen. De V&D machine was ondertussen ingeruild voor een Pfaff naaimachine.

Ik heb me aangemeld bij de FB groep ‘zelf kleding maken, ter inspiratie. Halverwege januari kwam de vraag in deze groep of er belangstelling was voor een Lock-Covermachine huiswerkgroep. Dit is mijn kans en ik ging er eens voor zitten, huiswerk op afstand en 1x per 14 dagen een opdracht. Voor 4 febr. opdracht 1 af zijn. Ik bedacht, als ik het nu niet doe, dan lukt het nooit meer. Go!

Door de last die ik een paar jaar had van de oogziekte Serosa en daarna weer ziek werd, kreeg ik weer hele andere prioriteiten en zorgen op mijn levenspad. Zo bleef de Lock machine weer in de originele doos en een onderwerp van gesprek. Jaren had ik het erover; “Je zal toch maar zo’n machine hebben en er mee om kunnen gaan en ook nog iets kunnen maken” zie het maar als voorpret  wat de aankoop van deze machine heeft gebracht. De gedachte eraan verlamde me ook, zeker na het zien van het in het najaar aangeschafte lockmachine boek. Volgens  de juf. van de FB groep het beste boek, ondanks dat het naaiwerk op de kaft Niet goed is gedaan.

Met deze huiswerk opdrachten moet ik deze droom maar eens gaan omzetten tot werkelijkheid. Geen ontkomen aan, met een zachte stok achter de deur en stap voor stap ga ik de machine leren kennen en hopelijk mijn eigen aangepaste kleding maken. Het via-via netwerk werkte en ik vond iemand die me heel geduldig heeft geholpen met mijn overlock machine en waar ik heel zuinig op was geweest, want deze was nog nooit gebruikt. En zij wees mij de weg naar de naaimachinewinkel in Nieuwegein. Daar bleek het snijmes niet goed te staan en het dus uiteindelijk niet te doen. Als inruil kreeg ik meer dan ik er zelf in 2009 voor had betaald
Natuurlijk heb ik me toen de Ferrari onder de naaimachines aan laten praten: De Bernina L450 staat nu te glimmen in mijn woonkamer. Ik ben er blij mee en ga kilometers maken …. Ook weet ik nu waar je stoffen, naaigaren etc. kunt kopen, want de lapjesmarkt op zaterdagochtend in Utrecht is fysiek voor mij niet te doen.

Mijn eerste huiswerk opdracht is gemaakt en goed gekeurd.

Bij de zoektocht in huis naar verschillende soorten stof belandde ik in de Oja momenten en hoorde mijn moeder; “nooit een passend stuk stof weggooien, voor je weet maar nooit”. Daar heb ik wat aan, ook nu. Het inrijgen van het garen van de oude machine en de Bernina is een wereld van verschil, maar ik kan het nu bij allebei, door de hulp van velen op de Facebook groep: Saskia’s Lock en Covermachine.
Inrijgen; Eerst de derde, dan de vierde, dan de tweede en dan pas de eerste.. de laatste zijn de onderdraad ;-)

Mijn weg om tot een passend kledingstuk te komen is onder handbereik, want ik ga ook nog fysiek op naailes met mijn lockmachine op de achterbank en deze keer zonder vriendin, in mijn eigen auto naar een mevrouw die het heel goed kan.

Kom maar op met die huiswerkopdrachten in de Facebook groep. Ik zie het als een kans en mogelijkheid om mijn vaardige handen andere dingen te laten doen.

 

8 comments

  1. Succes! Mijn moeder naaide vroeger ook alles zelf. Ooit ben ik ook eens op naailes geweest, wat weer resulteerde in kleding voor de kinderen. Nu staat mijn naaimachine in te drogen op zolder!

  2. Mijn moeder kon niet naaien maar mijn tante wel. Hier heb ik veel van geleerd. Ik heb voor mijn kinderen (2 jongens) alle kleren gemaakt. Zelfs jassen en spijkerbroeken. Voor mezelf ook trouwens. Na jaren bijna niets gedaan te hebben ben ik weer begonnen. Ik heb inmiddels 2 kleindochters en kan me weer helemaal uitleven, jurkjes poppenkleren…….. heerlijk.

    1. Oh, dat is wel heel leuk, vanmiddag was mijn zus hier die ook weer is begonnen met naaien, met twee kleindochters als inspiratiebron in de buurt.

      Lekker op tijd ook mijn reactie op jouw leuke reactie, .. te druk met naaien ;-)

  3. knap hoe je de hobby weer hebt opgepakt…mijn moeder was ook een kei, ze moesten ook wel na de oorlog, maar ik krijg nog geen draad door een naald! En…wil dat graag zo houden, gelukkig heb ik genoeg andere hobby’s maar bewonder de naaikunsten van anderen wel! Succes met je werk en je nieuwe ferrari!

    1. .. De snelheid van mijn reactie is niet echt Ferrari like.. kucht. Blijf me bewonderen en ik zal ooit een zwaluw van jou pikken om een stofje mee te bedrukken!
      Heb je wel een vergulde schaar oid in de buurt voor de los zittende knoop?

Laat een reactie achter bij Marjanne Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.