nav-left cat-right
cat-right

Ontmoeting op het Rapenburg, Leiden

Op zondag 31 mei reed ik bijna blind naar het *schrijverscafé in de koffie gelegenheid bij de Hortus Botanicus. De weg naar Leiden, ik kan hem wel dromen. De N-11 waar het altijd bonnen regent, boven de 100 km. per uur. Ik ontmoette IRL (in real life) Diana, Irene, Christa en Rob, wij delen het plezier van het bloggen.
Diana stelde mij voor: “Dit is Marjanne, zij blogt over wat haar fysiek bezig houdt” “a life blog”  Tjee. Dat dus. Wat een openheid, sinds januari 2014, deel ik inderdaad op dit blog.

Voor zover we elkaar konden verstaan, wisselden we tips en tricks uit. Na 1,5 uur op een namaak Jacob Jensen stoel te hebben gezeten, in een omgeving met veel prikkels en met mijn linkeroor in de koffiemachine, was ik er wel klaar mee. Terug naar huis. Het was een leuke middag met hen die dezelfde hobby delen. Weer onder de mensen te zijn, dat was fijn, even andere verhalen horen. De één schrijft boeken, de ander over misstanden en onbegrip en een blogger pur sang en de fictie schrijver met cliff hangers. Hoe doe je wat en wel waarom, keuzes.

En ik? Ik heb altijd wel een verhaal. Na het afrekenen, startte ik de auto die met een gehandicapten parkeerkaart voor het Academiegebouw stond. De achterkant van de auto draaide ik naar achteren de brug van het Rapenburg op en het rechterraam liet ik zakken, vanwege de beslagen ramen en stond even stil …

Daar zag ik .. ja, hij was het echt… *Erik op het Rapenburg lopen. Hij keek ook mij recht in mijn gezicht en zei door het openraam “Hey Marjan… “.
Wat een leuk weerzien. (ca. 10 jr. jl. zagen we elkaar voor het laatst). Veertig jaar geleden woonde ik vier jaar in zijn huis. Niet samen wonen, maar wel dezelfde voordeur delen.
Ik huurde de bovenetage en verhuisde ook met hem mee, toen hij een café ging pachten. Dat waren hele bijzondere jaren mag ik zeggen. Wat een avonturen en ik klots nog na van de drank.
Hij zag velen naar de klootte gaan aan de drank, bekende namen hoorde ik, slik. Ja.
Ook vertelde hij waar en met wie hij nu samen woont en vertelde dat zijn vader is overleden. Dat hij pas zijn zestigste verjaardag heeft gevierd. “Oja, op Koninginnedag”.
Zijn kinderen zijn in leeftijd de helft als die van mij: “zitten geplakt aan hun Ipad” wel “Leuke lieve jongens”. “Ja, de zaak gaat nog goed.” “Ga elke avond even langs om mijn gezicht te laten zien, woon tenslotte om de hoek”.
Velen zullen zijn café op het Rapenburg ooit wel hebben bezocht en er een biertje hebben gedronken.
Een leven van veertig jaar in een paar zinnen, ik kijk naar een vertrouwd gezicht en ogen.

“Wat heb jij nou allemaal in je auto liggen?” vroeg hij, duidend op alle hulpmiddelen op de achterbank. “waar werk jij?” Ik vertelde hem in grote stappen, die ik fysiek niet meer kan maken, over mijn FSHD spierziekte. Deze hulpmiddelen liggen standaard in de auto. Mijn uitje in de Hortus en bloggen is mijn nieuwe hobby en dat ik de laatste maanden vanwege de diagnose darmkanker en mijn verwijderde tumoren weinig ergens meer was geweest. Hij zei beduusd: “Jeetje en dan zeg jij, dat het goed met je gaat” “jij was vaak ziek, herinner ik me” . “Je bent ook geen spat veranderd!”

IBiza airportWat een zorgeloze tijd met veel muziek, plezier, humor, alcohol, werken en slapen en vriendschappen aan- en uitgaan.
Alleen verantwoordelijk zijn voor mijn eigen handelen. Verantwoordelijk voelen in mijn werk, dat moest ik goed doen. Daar werd ik ook voor betaald en daarmee kon ik mijn huur betalen etc.
The seventies; collega’s en kroegvrienden hebben en verbazen over wat allemaal mogelijk was. Zorgeloze tijd als ik erop terugkijk. De zon leek altijd wel te schijnen.

*Mijn huisvriend, maar nooit mijn vriendje, of toch wel? Het is al zo lang geleden, veertig jaar!

Ik gebruik de naam Erik, toentertijd een gemeenschappelijke vriend (RIP). 

Look Good Feel Better workshop
Serosa oogziekte

4 reacties aan “Ontmoeting op het Rapenburg, Leiden”

  1. Linda Kwakernaat schreef:

    Natuurlijk ben ik veel te lang afwezig geweest.
    Wat leuk om mede-bloggers te ontmoeten.
    Al was de latere ontmoeting natuurlijk het neusje van de zalm

    • Marjanne schreef:

      Linda, het was een waardevolle ontmoeting en de moeite waard om heen en weer Leiden te gaan. Vol nieuwe en oude herinneringen weer richting huis. Volgende keer ook jij erbij?

  2. Rob Alberts schreef:

    Een aangrijpend verhaal, zo mooi geschreven.

    Bewonderende groet,

Geef een reactie