Omkijken naar de ander juist in coronatijd

Tweehonderd jaar geleden op 12 mei 1820 werd Florence Nightingale geboren, zij is de grondlegger van de moderne verpleegkunde. Elk jaar op deze datum wordt zij herdacht omdat zij het vak verpleegkunde voor het voetlicht plaatste. “The lady with the lamp” Zorgen, omkijken naar de gewonde, ook ‘s nachts. Ze maakte rondes langs de gewonden van de Krimoorlog, elektriciteit moest nog worden uitgevonden.

Mijn kennismaking met de zorg:
In 1960 liep ik aan de hand van mijn moeder na een wratten behandeling op mijn rechterhand door het ziekenhuis. In die tijd werd wegbranden op een kinderhand een behandeling genoemd. Vol bewondering had ik gekeken naar het uniform van de zuster, blauw en wit schort en een gesteven kapje op. Zij aaide over mijn hoofd en zei; ‘als je later groot bent moet je ook zuster worden’. En zo geschiedde. 

Op mijn zestiende lag ik al voor de derde keer in het ziekenhuis, nu voor een blindedarm operatie. Nadat ik daarna misselijk wakker was geworden kon ik niet zelfstandig omhoog komen. Ik was zo stijf als een plank. Ik had vastgebonden gelegen met mijn schouders op een operatietafel en werd niet geholpen door de zuster aan mijn bed.
Het bleek een boze, driftige zuster op van die houten klompen, ze hield zich vast aan de achterkant van mijn bed en zei; ‘Kom op zeg, je bent zestien jaar’ ‘stel je niet aan’.. …. Die opmerking!!
Ik was net drie weken in dienst als keukenhulp en nam me voor dat nooit, maar dan ook nooit tegen een patient te zeggen.
‘Stel je niet aan”.
Die boze zuster op klompen kleurde mijn leven:.
Doe nooit zoals zij deed, nam ik me voor!

Ik heb een brede werkervaring en van alles meegemaakt, ook moeder van twee kinderen, en deed veel voor anderen behalve het lopen met een kaars in de nacht.

Werken in een te kort uniform in the 70s. -mini mode- en de bed verzorging van een hernia patient die 6 weken een ligkuur als behandeling was natuurlijk in zo’n wit doorschijnend uniform eigenlijk onverantwoord. Ik werkte op de mannen afdeling ;-).
De lange broek deed haar entree. 1978.

Omkijken naar de ander met wie wordt samengeleefd.
Ik werkte als keukenhulp op een afdeling neurologie/psychiatrie in een algemeen ziekenhuis en deed mijn opleiding tot ziekenverzorgster in een orthopedisch ziekenhuis, werkte in een verpleeghuis/revalidatiekliniek. In het LUMC toen nog AZL bij de prematuren / couveusekinderen/ neonatologie en op neurologie gebouw 20.

Daarna ging ik de psychiatrie opleiding doen en werkte als gediplomeerd verpleegkundige in de nieuwe vorm; Systeemtherapie!
Niet alleen degene die werd opgenomen is ziek en trekt het niet meer. ER zit een gezin aan vast, een vader, moeder, echtgenoot, kinderen, collega’s.
We leerden vragen te stellen; Hoe gaat het met jou? Niet alleen medicatie geven. De combinatie van pillen en praten nog in de kinderschoenen, werkte wel beter. Hoe zit het gezin in elkaar, wie doet wat en waarom, hoe zit het nou? Wat wil jij?

We introduceerden huisbezoeken en gezinsgesprekken en droegen tijdens de 24 uurs diensten gewone kleding. Indien nodig werd er bij algemene verpleegkundige handelingen een schort aangedaan.
De neurosekliniek waar LSD werd gebruikt als behandeling bracht voor sommigen patiënten verlichting in hun lijden. Het zou helpen om in een ander denkspoor te komen en zodoende zou je van angsten af kunnen komen. Het was een boeiende tijd!
Mijn supervisie aantekeningen uit die tijd kreeg ik vorig jaar van toen collega/een vriendin. Heel boeiend om terug te lezen.

En …….. nooit heb ik gezegd.. “Stel je niet aan!”

Patient
Tussen al het werken door was ik zelf regelmatig opzoek vanwege mijn haperende gezondheid naar de juiste zorg, de juiste diagnose en de passende behandeling die mogelijk voorhanden was. Heb moeten leren wat therapietrouw is, want dat helpt het beste! Waarom zou je anders naar die zorgverlener gaan? Blijf kritisch maar doe wat kan, wat jou past.

Mogelijk was of ben ik een lastige patient? Het zij zo.
Ben ik afhankelijk van een zorgmedewerker dan heb ik vragen. En ik wil nooit meer een stampende zuster/broeder aan mijn bed.
‘Als ik zeg dat ik het niet kan, dan kan ik het niet!”

Corona

We zijn in Nederland collectief ziek en er wordt veel gezorgd nu in corona tijd.
Ik wil echt niet ziek worden en geniet van het weer en de tuin. De kapper en schoonheidsspecialiste zullen mij voorlopig nog niet zien in hun stoel, mijn haar groeit door en mijn snor ook. De mondhygiëniste zal ooit trots op me zijn dat ik zo goed zorg voor mijn gebit. Vooralsnog lijkt er weinig voor mij veranderd, alhoewel de franje is ervan af.. geen concerten, bios, theater, musea, lunchen en dat soort leuke dingen. Afleiding.

Het besluit dat de verzorgingshuizen dicht zijn en voorlopig blijven daar wind ik me over op, alleen helpt dat mij niks. Als ik lees en zie dat de ouderen en andere corona kwetsbaren wegkwijnen, raakt me dat. Een generatie die de tweede wereldoorlog heeft meegemaakt, zal afscheid nemen. Hopelijk met zo min mogelijk pijn. Families raken ontwricht en dat heeft heel veel gevolgen voor de gezondheidszorg de komende jaren. Het is een enorme druk op alle betrokkenen.

De weg kwijt raken als je bent opgesloten is echt mogelijk. Super triest!

Klappen voor mensen die in de zorg werken is leuk initiatief, hier viel een pannendeksel op de grond en dat was genoeg.
Natuurlijk heb ik bewondering voor elke radar die nodig is om het systeem draaiende te houden. Om de patient met hulpvraag weer op de been te krijgen in het juiste spoor.
Het beroep verzorgende, verpleegkundige en werken in de zorg kan wel een X-factor gebruiken de komende tijd.
Het is namelijk een prachtberoep!

Zorgen voor elkaar zoals Florence Nightingale bedoelde als ze met de lamp ook s nachts controles liep, doen we nu anders. Koffie en een praatje werd een troostbakkie en dat kan ook uit een thermoskan en op een bankje of op de campingstoel langs de weg worden leeg gedronken. Vermijd drukte!
Vanuit thuis zorgen kan ook doorgaan, toch dat kaartje, een bloemetje, even videobellen, een whappje sturen. De buuf even via het balkon aanspreken of bij het buitenzetten van de kliko. Houd afstand!
Ik weet na ruim een maand kaarten sturen en ontvangen dat een kleine moeite groot plezier geeft!

Laten we naar elkaar blijven omkijken, want we hebben nog een lange weg te gaan met elkaar, met of zonder corona. Sterkte!


10 thoughts on “Omkijken naar de ander juist in coronatijd

  1. Mooi om je zorg geschiedenis te lezen. Een prachtig verhaal. Je conclusie dat je altijd kunt blijven zorgen door naar elkaar om te kijken, staat! Zo is het.

  2. Een mooi algemeen én persoonlijk overzicht en dat ‘niet aanstellen’ heeft je leven gekleurd!
    In het revalidatiecentrum waar ik ging werken bepaalde de directrice wanneer de kousen ieder voorjaar uitgingen, en in de herfst weer aanmoesten. Korte rokjes bestonden daar niet…
    Zorgen zit in je bloed en ja, dat kan ook met aandacht, appjes, kaartjes etc.
    Laten we in deze tijden vol onzekerheid vooral goed voor elkaar blijven zorgen!

  3. Mooi verhaal. Ook herkenbaar ( ook zo’n verpleegster gehad). Maar deze zorgde gelukkig wel dat mijn oudste dochter vroeg maar gezond ter wereld kwam.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.